13-5-2009

Gisteren heb ik een kennismakingsgesprek gehad met de coördinator vrijwilligerswerk van de Gelderse Roos. Het was een relaxed gesprek en mijn profiel wordt doorgegeven aan 2 afdelingen, 1 met vluchtelingen en 1 met diverse cliënten. Wanneer er behoefte is aan mijn hulp wordt er contact met mij opgenomen.
Heel spontaan gaf ze ook feedback op mijn CV, waar toch wel een hoop aan verbeterd kan worden. Daar ben ik erg blij mee, want ik heb geen idee wat tegenwoordig de opzet van een goede CV is. Heel jammer dat ik net 2 sollicitaties de deur uit heb gedaan met die CV vóór haar advies.
Ik kan een verbeterde versie er achteraan sturen, maar dat komt net zo knullig over ben ik bang.

Ik ontmoette een man in Wolfheze, een vrijwilliger, en van het één kwam het andere en voor ik het wist had ik een afspraak met hem en mijn geheime nummer prijsgegeven. Hij wekte ook mijn eerste vertrouwen. Gisteravond hadden we, na aandringen van zijn kant en een sterke overredingskracht een afspraakje in mijn wijk. We hebben wat gehaald bij de snackbar en op een bankje gepraat. Na weer teruggelopen te zijn naar mijn huis heb ik hem in mijn huis gelaten en het was verder wel OK, behalve dat ik merkte dat ik niets voor hem voel, maar hij wel steeds meer zijn verliefdheid liet blijken naar mij toe.
De hele tijd bleef ik op mijn quivive, maar hij was erg overtuigend in zijn woorden dat hij een betrouwbare man was zonder slechte bedoelingen en dat hij niets af wilde dwingen. Hij heeft zichook verder als een heer gedragen.
Toch heb ik me weer laten overhalen tot een nieuwe afspraak voor vanmiddag. Om samen naar de supermarkt te gaan, wat eten te halen, samen bij hem te eten en te praten. Ik ben bang dat ik een fout heb gemaakt door hierin mee te gaan. Ik ben ook zo zwak op dat moment. Ik kan niet tegen zijn woorden op en ik heb ook heel weinig gezegd. Het is een man van veel woorden. Ik wil hem geen pijn doen, maar feit is dat ik helemaal geen relatie met hem wil. Het begon in Wolfheze ook met samen eens wat leuke dingen ondernemen. Dat leek me leuk. Maar ondertussen is het een relatie opbouwen geworden...
Ik probeer hem nu te bereiken, maar hij neemt de telefoon niet op. Ik wil voorkomen dat ik hem weer 'moet' ontmoeten. Gaat me dat nog lukken? Als ik gewoonweg niet verschijn zal hij daar vast en zeker geen genoegen mee nemen. Waar ben ik toch weer in beland...

14-5-2009

Ik heb het geweten, waar ik in beland ben...
Het bleek een heel vervelende man te zijn die mijn afwijzing op geen enkele wijze vbleek te kunnen accepteren en respecteren. Ik wilde het eerst netjes oplossen met een persoonlijke ontmoeting, maar per telefoon bleek al snel dat dat geen verstandige oplossing zou zijn. De aap kwam steeds meer uit de mouw en ik kwam er achter dan ik me weer eens vanaf het begin af aan continue heb laten manipuleren en intimideren. Ik had naar mijn gevoel moeten luisteren in plaats van het te negeren als zijnde ongewenste angst en wantrouwen. Mijn gevoelens zijn zo juist! Helaas heb ik geen ervaring met goede mannen dus kan ik niet toetsen. Maar ik ben opnieuw bevestigd in mijn wantrouwen en ik baal er flink van weer zo'n vent te moeten treffen die totaal niet om mij bekommerd is ( al verkondigde hij dat continue) maar alleen om zichzelf en z'n eigen fantasieën. Ik ben geen DING!
Ik werd op een gegeven moment echt kwaad aan de telefoon. Ik ben uiteindelijk niet aardig geweest. Het drong niet door...
Tussendoor had ik therapie, waar ik ook nog eens een half uur te laat kwam doordat ik me die tijd liet afnemen door die man. Gelukkig had ik therapie en kreeg ik de ruimte om mijn ervaringen meteen uit te werken. Het was goed om te horen van mijn therapeut dat mijn gevoelens en handelen beter waren dan ik zelf dacht. Ik voelde me alleen maar stom en idioot en het lag allemaal aan mezelf en mijn eigen machteloosheid om te handelen. Mijn therapeut wist dat weer binnen proporties terug te brengen en moedigde mij aan om voet bij stuk te houden en mijzelf tegen deze man te weren. Na het laatste telefoontje heeft hij in ieder geval niet meer gebeld!

Zware hoofdpijn vanaf gisteravond en vannacht. Mede veroorzaakt door de menstruatie, maar zeker ook door de stress. Mijn rug en buik doen eveneens pijn. Ik voel me aardig geradbraakt. Ik was gisteren helemaal vergeten om mijn DVD van de uitzending over Zetten en dr. F. aan mijn psycholoog te geven om te bekijken. Ik heb het vandaag aan hem gegeven. Maandag ga ik het immers ook bekijken. Het is eng om de DVD aan hem mee te geven. Het is iets kwetsbaars uit handen geven. Maar ik wil het graag en sta erachter.

16-5-2009

Ik heb vandaag opnieuw hoofdpijn en voel me lusteloos en moe. Ik had wat huishoudelijke klussen willen doen, maar daar is opnieuw weinig van gekomen. Vandaag was er een lotgenotendag vanuit Stichting Verbroken Stilte. Ik had erheen gewild, maar dat werd helemaal niets.
Gisterochtend is L. van Refrisk langsgeweest voor ze 2 weken op vakantie gaat. Ik heb een officiële trajectmap gekregen en we hebben mijn CV en sollicitatiebrieven kritisch bekeken. Ook in de sollicitatiebrieven zaten de nodige schoonheidsfoutjes. Een bekend probleem: de afwerking. Maar ik heb er weer het nodige van opgestoken, of opgehaald moet ik zeggen. Ik was het gewoonweg in de loop van tijd wat kwijtgeraakt.
Gistermiddag heb ik een collega van St. Verbroken Stilte geholpen met het uittypen van persoonlijke stukken. Ik heb ook een stapel mee naar huis genomen. Ik typ wat sneller dan zij. We zijn toch wel tot in de avond in één ruk doorgegaan, slechts onderbroken door een broodje tartaar a la A.

Een kwartier geleden nam ik de telefoon toch maar eens op die steeds maar weer overging terwijl ik echt even wilde ru

Wat is er met deze rotsite aan de hand???
Alle tekst verdwijnt...

9-8-2009

Dit is echt een behoorlijke domper. Mijn hele verslag vanaf mei is van de website verdwenen. Ik kan het nergens meer vandaan halen, dus niet meer opnieuw schrijven.
Ik zal dus vanaf hier opnieuw moeten beginnen.

Om toch wat recente dingen te noemen:

Ik heb vrijwilligerswerk gevonden bij de Gelderse Roos, op Wolfheze, op de afdeling Phoenix. Ik heb daar voor de eerste keer gedraaid en het klikte voor een eerste kennismaking aardig goed met de bewoners. Ik wil dus ook zeker doorzetten op deze afdeling, waar ik in 2 groepen mag gaan werken vrijwillige medewerker. Het is een simpele functie die niet meer inhoudt dan wat bezigheden met de cliënten doen. Maar goed, ik heb weer wat buitenshuis te doen. Ik ben alweer bijna een jaar werkloos.

Woensdag 5 augustus ben ik weer naar een therapiesessie geweest. Ik heb samen met E.J. mijn therapeut verder gepraat over mijn ACT-oefeningen die ik had gedaan en toegestuurd via email. Het ging over mijn bereidheid enerzijds om mijn pijn en boosheid te willen voelen, ernaar toe te gaan binnen een bepaald tijdsbestek/ limiet, aan de andere kant mijn angst om 'te gaan zitten en dan niet meer op te kunnen staan' , m.a.w. weg te zinken in het drijfzand van depressie waar mijn verdriet in overgaat. Toch lukte het tijdens de sessie om met zijn hulp voor een moment zonder nare gevolgen verdrietig te kunnen zijn en wat tranen te laten. Mijn verdriet dat staat voor: mijn leven loopt niet zoals ik had gewild, zoals zoveel dingen anders zijn gelopen dan ik had gewenst.
Het blijft zo eng om eraan toe te geven en het te voelen, maar er is niets gebeurd. Achteraf was ik erg blij met deze ontwikkeling.

Donderdag 6 augustus heb ik dan eindelijk mijn eigen coaching&counselling bedrijf officieel gemaakt door het in te schrijven bij de KvK. Het is nu nog een digitale vorm, maar mijn toekomstwens is daar ook een praktijkruimte voor te creëren, zodat face-to-face ook mogelijk wordt. De website is: www.compassion-ccp.nl
Natuurlijk is het doodeng om dat hier neer te zetten, want ik werk van daaruit als professional in de eerste plaats en hier ben ik de ervaringsdeskundige. Een weblog als deze past niet in het plaatje van de professional daar. Maar goed, beide websites worden toch wel gelinkt.
De tijd dat ik angstvallig mijn naam geheim wilde houden is bovendien voorbij. Heb IK iets te verbergen dan? Ik gebruik alleen mijn internetnaam, omdat dat oorspronkelijk mijn auteurssynoniem is.

Vandaag, 9 augustus, zat ik in de kerk. Daar ben ik erg blij mee, want ik was een tijdje niet geweest.
We hadden een gastvoorganger, Ds. Douwe Visser, die ik wel waardeer. Hij heeft i.p.v. een strakke preek de 'story' van de profeet Elia uitgebeeld door hem zelf te vertolken, op het moment dat Elia de wanhoop nabij na 40 dagen in de woestijn in het zand neerzit, gaat liggen met de wens dat God hem maar laat inslapen. In zijn knellende vraag of God wel achter hem stond in zijn oneindige inspanningen om voor God te werken en mensen te redden kreeg hij al lange tijd geen antwoord meer. Vroeger wel. Toen had hij zelfs wonderen van God ervaren die z'n weerga niet kenden. Dat had hem erg gemotiveerd om voor God te gaan werken. Maar de wonderewn hielden op en God verdween uit zicht. mensen en situaties werken hem tegen en hij werd doodmoe van het vechten voor het goede. Er kwam een storm op. Het leek echt of God nu zou gaan spreken met hem. Maar nee hoor, geen God. Het ging regenen en onweren. OK, zou dat een teken kunnen zijn? Nou nee hoor. Geen God. Vuur! Een flinke bliksemslag. Ja, nu moest Hij wel komen. Zo was hij toen immers ook verschenen aan hem en anderen? Maar nee, geen God te bekennen. 'Zie je wel?'Ik ben gewoon volledig aan m'n lot overgelaten'. Het was stil en de eenzaamheid werd alleen maar op z'n sterkst. En toen sprak God met hem... Hij zei tegen hem dat hij mocht uitrusten en dat hij zijn werk mocht overdragen, aan Elisa. God zou gewoon doorgaan met zijn werk. Dat is niet afhankelijk van hem. En Hij benadrukte nog eens dat God nooit zijn kinderen loslaat, ook al had hij daar nog zo aan getwijfeld.

De boodschap van deze dienst kwam wel binnen, want ook voor mij kwam die op een heel gepast moment.
Wat de betekenis er precies van is voor mij weet ik nog niet, maar ik vertrouw erop dat me dat duidelijk zal worden.

12-8-2009

Ik ben lid geworden van de VTMCG en heb ondertussen ook telefonisch contact gehad met de vereniging. Zij zijn al jaren op grootschalig vlak actief op het gebied van preventie, informatie en hulpverlening bij GOG en machtsmisbruik door hulpverlening en/of pastoraat.Het heeft me weer de nodige boost gegeven om door te gaan met waar ik mee bezig ben. Want eerlijk gezegd wilde ik het bijltje erbij neergooien. Ik zag de energie die ik erin stop gewoon niet terug in effect of zingeving.
Een samenwerking met hen zal heel positief kunnen zijn.
Had ik dat maar eerder gedaan.

Ik heb weer inloopspreekuur gedaan bij stichting Verbroken Stilte en gelukkig was het weer wat drukker ( vakantietijd).
Gisteren ben ik vanaf 16.00 uur aan het werk geweest bij Phoenix en ik begin er voorzichtig aan al een beetje in te rollen. De cliënten reageren echt positief op mijn aanwezigheid en dat is echt fijn. Ook was de ontvangst door de SPV-er die er nu was een stuk prettiger. Al moest ie toch weer even tussendoor zeggen dat ik 'me vooral niet therapeutisch moest gaan bezighouden' met de cliënten. Daar hoeven ze niet bang voor te zijn, want ik weet mijn plek daar. Maar om me dat nog weer eens in te wrijven voor de 2e keer dat ik daar ben...Ik vind het al vervelend genoeg.
Ik zal dat voor nu gewoon moeten accepteren. Ik heb de andere vrijwilliger ook ontmoet, die er nu 5 jaar werkt. ik begrijp nu dat de functie aardig lijkt op die van coach maatschappelijke begeleiding bij Vluchtelingenwerk en mijn stage met de ex- AMA's. Het kan dus best nog wel een uitdagende en leuke functie worden als het zich eenmaal uitbreidt en beperkt zich niet slechts tot 'leuke dingen doen'.
Een mooi vervolg dus op mijn laatste functie.

15-8-2009

Het zijn weer drukke tijden. Het verhuizen van het forum neemt bovendien heel veel tijd in beslag. Het resultaat begint nu te komen. Helaas is het ledental gehalveerd...
We hebben dus heel hard nieuwe leden en bezoekers nodig.
7 leden is wel heel triest.

Ik heb opnieuw vrijwillig gewerkt op Phoenix. Ik begin het echt wel leuk te vinden daar. Het blijft zoeken naar mijn functionele plek, maar ik geef het de tijd. Ik vind de cliëntengroep geweldig.
Ook het samenwerken met de SPV-ers verloopt na het wat stroeve begin nu fijn. Dat scheelt ook heel veel.

Gisteren haalde ik mijn medicatie op van de apotheek en kreeg mijn medicijnen in een totaal andere verpakking. Normaliter zitten ze verpakt in strips en nu zitten ze in een potje, los, 60 stuks anti-epileptica. Ik voelde me helemaal onwel worden en angst en wantrouwen hebben greep op mij gekregen. Het is een vorm van herbeleving, dat besef ik, maar ik durf die pillen zo niet in te nemen. Het roept zoveel weerstand op en ik ben bang dat ik belazerd word. Ik heb zelfs nog naar de apotheek gebeld of het allemaal wel klopt, maar dat stelt me niet gerust. Ik voel me erg verdeeld, net zoals mijn denken verdeeld is. Er is een deel dat zegt dat ik niet 'normaal' reageer en dat die apothekers of huisarts heus wel te vertrouwen zijn, maar een ander deel is ervan overtuigd dat ze dat niet zijn en ziet één of andere samenspanning.
Ik heb gisteren met ACT geprobeerd mijn gedachten te accepteren met de insteek: ze zijn van nut geweest, dus niet fout of dom van zichzelf. De paniek is hierdoor wel afgenomen en de grootste stress eromheen. Ik ben in staat om het er te laten zijn, hoe vervelend en 'onprofessioneel' ik het ook vind. Maar ik zie er heel erg tegenop om die medicatie te moeten gaan innemen. Ik zal wel moeten, want ik heb niets anders. Maar kan ik het?

18-8-2009

Ik heb ze nog steeds niet ingenomen. Ik heb besloten dat ik het toch ga doen, maar dat ik daarna meteen ga 'intuïtief schrijven'. Mijn ACT-methode om datgene wat vanbinnen gebeurt en opkomt voor 10 minuten toestemming er te laten zijn. Ik bid dat God mij kracht zal geven.

Ik ben weer aan het werk geweest op Wolfheze, afdeling Phoenix. Het is grappig om te merken hoe de dynamiek is t.o.v. mijn aanwezigheid aldaar. Sommige cliënten durven steeds opener te zijn en al voorzichtig mijn hulp te vragen of een gesprek aan te knopen, andere reageren alleen als je het contact begint en weer anderen lopen na de kat uit de boom gekeken te hebben vol wantrouwen van me weg. Het gaat toch best goed en ik ben tevreden. Praktisch gezien heb ik nog steeds weinig uitgevoerd, want dat moet allemaal nog een plek krijgen binnen de afdeling. Ik heb wat geholpen met huishoudelijke klusjes en het koken en dat was het. Maar op psychologisch en interactief gebied gebeurt er een heleboel en dat is nog best intensief.

19-8-2009

Het was verbazend hoe eenvoudig het ging met het innemen van de medicatie. Ik heb het gewoon gedaan en dat was dat. Er leek zich helemaal geen strijd meer plaats te vinden en ik heb dus ook geen boekje erbij gepakt om te schrijven.
Maar vanmorgen ben ik toch gaan 'intuïtief schrijven' en kwam er meer uit dan ik me bewust was:

Een pot vol
vergif
ik weet niet
wat volgt
wil beheerst mijn leven
nu nog steeds
ben ik bang
om me te verzetten
tegen de sterken
die bepalen en regelen
tot ik verlies
Ik heb geen mond
maar wel ogen die zien
Ik zie ze
overleggen
met elkaar om mij te gronde te
richten
tot zwijgen te brengen
Ik moet doen
en ik wil het niet
Wie gelooft mij
de onzin die ik spreek
komt op mezelf terug
verzet is zinloos
Ik heb geen woorden
om me te verzetten
ik ben niemand
terwijl het gebeurt
Ik weet het niet meer
wat gebeurde
ik was weerloos
ver weg

Ik ga dit maar eens meenemen naar de therapie vanmiddag.

Vanmorgen kreeg ik per post een uitnodiging om wat informatieve cursussen te gaan bijwonen bij de Gelderse Roos, voor vrijwilligers. Leuk, ik ga ze allemaal meepakken natuurlijk!

20-8-2009

Gisteren zijn we tijdens de therapie verder gaan praten over mijn moment van paniek en herbeleving. Ik heb mijn geschreven stukje voorgelezen, wat echt eng was. Het hardop gebruiken van je stem is heel anders dan enkel schrijven en dat met een 'getuige' erbij.
Het was goed, maar wel heftig. Ik kreeg al snel tijdens het gesprek beelden voor me van het moment dat ik medicijnen kreeg aangeboden van dr. F. Het complexe was dat ik bij dat beeld geen bedreiging voelde, want hij was lief en zorgzaam toen hij dit aanbood. Toen werd ik heel erg misselijk. Ik walgde. Ik voelde hoe ik gepaaid was door deze situatie en hoe ik murw ben gemaakt door deze pillen. Ik heb geen herinneringen aan woorden die erbij zijn gezegd door hem, maar in mijn hoofd wordt er meteen gelinkt naar het misbruik. Dus hij heeft die pillen gegeven om mij passief te maken voor het misbruik dat hij vervolgens pleegde. Dit is geen zekerheid voor mij, maar wel een conclusie die ik heb getrokken en dat is voor mijn verwerking het belangrijkste. Als iemand die methode van hem voor mij kon bevestigen dan kan ik het als werkelijk feit zien, nu nog niet.
In elk geval roept het een hoop emoties op, boosheid, wantrouwen, complotgevoelens en angst.
Ik kon er niet om huilen, maar voelde vanbinnen veel.
Het was heel fijn om dit te kunnen bespreken met de therapeut en een plaats te geven.

21-8-2009

Ik heb weer iets om over na te denken.
Ik was vanavond weer aan het werk op Phoenix en werkte samen met een kritische begeleidster. Ze hield geen blad voor de mond en wees mij op de dingen die ik niet goed aanpakte. Ik waardeer het dat ze dat rechtsstreeks tegen mij zegt, maar het komt wel hard binnen. Juist vanavond had ik gas teruggenomen om wat meer 'toeschouwend' aanwezig te zijn, omdat ik zelf merkte dat ik te spontaan en aanwezig was op de groepen. Dat komt voort uit een gevoel van onzekerheid, maar deels ook omdat ik dat van nature ben: spontaan en open. Niet heel praterig, maar wel open in mimiek en spontane uitingen. De contacten verliepen weer iets beter dan de vorige keer en daar was ik blij om. Zo begonnen twee wat meer teruggetrokken bewoners spontaan iets te vertellen. Ook kwamen er wat meer opmerkingen van groepsleden naar mij, waarop ik in kon gaan.
Helaas heb ik het tot nu nog helemaal niet zo goed gedaan daar. Dat bleek uit de feedback die ik van haar kreeg. Ze vond de spontaniteit die ik tentoonspreid niet goed voor deze doelgroep. Ik moet een lagere emotie tonen en mijn persoonlijkheid niet tonen. Ik moet een rol aannemen van neutraliteit, afstandelijkheid en minder zichtbaarheid.

Ik heb er de hele terugweg over zitten piekeren. Ik weet dat ik een dergelijke feedback eerder heb gehad en dat dit 2 keer was in de beginperiodes van werkplekken waar ik was.
Later bleek ik dat beter te kunnen reguleren en kwam ik rustiger over.
Dus ze heeft een goed punt te pakken.
Aan de andere kant heb ik het gevoel dat er van mij verwacht wordt dat ik doorschiet naar ONpersoonlijkheid.
Ik bedoel, het is onmogelijk, hoe meer ik erover nadenk, om mijn persoonlijkheid af te leggen zodra ik daar binnen stap.
Zij zei dat het 2 verschillende en scheidbare dingen zijn, maar ik vraag me af of ik dat kan scheiden. Vroeger wel, maar nu kan ik dat niet meer.
Als ik haar meemaak is zij iemand die het heel goed kan. Zij is heel onpersoonlijk, onpeilbaar en ik heb het gevoel geen contact te hebben met een persoon, maar met een professional.
Misschien verwacht ze hetzelfde van mij.

Ik heb besloten om haar feedback serieus te nemen, al is het echt een kater als je het gevoel hebt dat het eigenlijk best goed ging, maar ik ga er niet volledig in mee. Ik wil ook de reacties en meningen van andere collega's peilen.
Wat mij namelijk dwarszit is dat de contacten wel verbeteren; dat komt niet uit de lucht vallen.
Neem van mij aan dat cliënten een persoonlijke professional willen, geen afstandelijke professional die haar persoonlijkheid thuis laat. Hun reacties op mij bevestigen dat alleen maar.

23-8-2009

Nu kon ik vanochtend WEER niet naar de kerk.
Gelukkig maar dat ik vorige week in Hilversum ben gegaan, anders zou ik al helemaal vervreemd raken...
Ik kan mijn hoortoestellen niet dragen, want mijn oren zijn helemaal dik en ontstoken. Ik ben gisterochtend nog speciaal naar de arts gegaan om ze door te laten spoelen, maar nu zitten ze vast weer snel dicht. Het komt door het warme weer en de hoortoestellen. Niet veel aan te doen.
Maar ik had er zo graag willen zitten.

Vanaf gisteren ben ik teveel afwezig en gestresst. Ik zit niet goed in mijn lijf en waar het door komt is onpeilbaar. Ik zit constant in de oude beelden en weet niet goed hoe ik in het hier-en-nu moet blijven. Het zijn ook die beelden en de snelle, onvatbare gedachten die me zo gestresst maken. Maar ik betrap mezelf erop als het al te 'laat' is en ik alweer tijden verder ben. Zo gaan de dagen van dit weekend voorbij en voer ik nauwelijks iets uit.

Ik besloot dat ik mezelf eruit moest zien te krijgen en ben wat gedachten gaan vangen met 'intuïtief schrijven' in mijn speciale boekje. Wat eruit kwam was niet erg vrolijk, maar dat was te verwachten. Maar het had effect. Ik werd erna weer actiever en kwam weer in beweging. Het was alsof ik wakker werd uit die sluimering van afwezigheid. Veel beter!

Dit schreef ik:

Alles trekt samen
in samenspannende gedachten
wisselingen
heen en weer tussen hier
en nu en toen en weer
later
Ik zit in woorden-beelden
gevangen

Het gaat over macht
en onmacht
waarbij ik verlies en
steeds verloren blijf
zoeken ik roep
om een antwoord
van rechtvaardigheid
maar vind er geen

Hun woorden
mijn woorden hun daden mijn daden
mijn boosheid wordt
weemoedigheid wordt
verlatenheid wordt
stilheid ik sluit me af
voor zoveel geweld

Wat ik ben
wordt platgewalst en
mijn geloof in wie ik
ben wankelt op slechts
een wens een wens

25-8-2009

Vandaag had ik eigenlijk een afspraak met de uitgever die wilde overleggen over het studieboek GOG door hulpverleners dat ik ga schrijven. Maar dat moeten we helaas verzetten. Ik had er geen puf meer voor vanmorgen om naar Amsterdam te gaan met de trein. Het gaat ook nog steeds niet erg lekker. Ik hoop dat we heel snel een nieuwe afspraak kunnen maken, want dan kunnen we ook hiermee verder!

Gisteren wel weer naar Phoenix geweest en dat ging gelukkig weer als vanouds. Ik word steeds relaxer en het scheelde dat ik nu niet met dezelfde vrouw hoefde samen te werken als vorige keer. Het waren 2 mannelijke verpleegkundigen en bij hen heb ik meteen al meer het gevoel gerespecteerd en gewaardeerd te worden in mijn aanwezigheid. Ik had ook de krant meegenomen van de stad Arnhem met informatie over de Living Statues a.s. zondagmiddag. Ik heb aangeboden om 2 leden mee te kunnen nemen naar deze show als daar gegadigden voor zijn. Ze kunnen er nog een weekje over nadenken. Ik heb geschaakt en Nederlandse les geoefend met een cliënt. Op een gegeven moment begon hij een persoonlijk gesprek en heb ik hem daartoe de ruimte te geven. Ik kon er natuurlijk niet al te diep op in gaan - daar ben ik niet voor- maar kon wel een luisterend oor bieden en hem een beetje bemoedigen.
Het was wel goed dat ik er was, want er was een crisis op de andere groep, die vroeg om de aanwezigheid van beide begeleiders van groep 3 en 4. Zo was er nu tenminste een vrijwilliger op deze groepen. Ze vonden dat echt fijn.

Ik heb het boek: 'In mijn onschuld' vandaag binnen gekregen, dat ik had besteld. Het is geschreven door Merel van Groningen. Ik ben er al in begonnen. Maar ik moest stoppen. Ik ga dat boek niet in één keer uitlezen. Te confronterend. Maar ik wilde dat boek persé lezen en kopen, ook om haar te steunen.

28-8-2009

Gisteren heb ik weer eens inloopspreekuur gedraaid voor stichting Verbroken Stilte. Dat was fijn om te doen, al was het wel erg rustig. Ondertussen de tijd gezellig volgekletst met R., mijn teamgenoot.

Vanmorgen ben ik aardig uit mijn roer gerukt door de tandarts waar ik nu eindelijk voor mijn kies terecht kon. Er was nog maar 1 rigorieuze oplossing voor de problemen: eruit met dat ding. Niet leuk, maar ik hoop dat dit het einde betekend van jarenlang ellende met die kies en de ontstekingen.

Ik ben me vandaag pas gaan realiseren dat er waarschijnlijk vlak voor mijn neus ook in het 2e internaat waar ik zat GOG heeft plaatsgevonden tussen mijn kamergenote en een groepsleider.
Dat besef is nogal schokkend, omdat ik het tot nu toe niet heb willen erkennen als zodanig. Het komt door het boek 'In mijn onschuld' dat het pas tot me door is gedrongen. Tijdens het lezen zag ik vooral beelden van haar en hem voor me en die zo typische kenmerken die ik toen trouwens ook al doorhad, maar gewoon meteen wegstopte.
Ik zal nog een recensie schrijven van het boek.

Ik heb weer last van oorsuizen, tinittus. Veel lawaai in mijn hoofd van geluiden en stemmen, waarvan ik moet checken en erachter komen dat ze niet kloppen, terwijl ze oorverdovend zijn. Gelukkig heb ik het niet altijd. Ik weet dat er mensen zijn die die de hele dag en nacht door hebben. Het is hoogst irritant en vermoeiend.

Ik kon vandaag niet werken, vanwege mijn bezoek aan de tandarts. Dat wordt nu maandag. Deze week is een verloren week. Er is veel uitgevallen. Maar de komende week wordt het hierdoor wel druk.

30-8-2009

Vanmorgen had ik maar liefst 2 wekkers op scherp staan op 7 uur, maar mooi dat ik pas om 9 uur wakker werd...
En dan nog wel van die rinkelwekkers.
Ik stond bepaald niet lekker op en was zo gestresst als een deur. Ik zat maar te shaken en dat hield niet op voor ik mezelf 3 kwartier had gegeven om te kalmeren.
Hierdoor liep ik het gezamenlijke gebed mis dat we voor de kerkdienst zouden houden met heb die een bijdrage leverden vanmorgen in de dienst. Ik had heel veel moeite om te gaan. Gelukkig kwam J. langs mijn huis om mij te vragen of ik meekwam, wat ik wist. Zo zat ik dan gelukkig toch in de kerk.
Ik had er totaal geen vertrouwen in dat ik ook maar een zinnig woord zou kunnen uitbrengen tijdens mijn voorbede in de dienst. Maar er gebeurde zoiets vreemds. De woorden rolden er vanzelf uit, net als andere keren, en opnieuw heb ik ervaren dat het echt iets is dat puur door mij heen werkt en niet afhankelijk is van mijn emotionele toestand of van mijn energie. Er kwam zelfs na de dienst een vrouw naar mij toe om me te bedanken voor de woorden die ik had gezegd. IK had gezegd? Nee, dat was ik niet, dat was Hij, dat was Zijn Geest.

Gelukkig ging het in de loop van de dag beter. Ik heb aan het einde van de dienst persoonlijk gebed gevraagd; voor de strijd die ik steeds meemaak om naar de dienst te gaan en om iets te kunnen met de preek. Die ging over de overheid en dat ik die moet dienen, omdat die door God is ingesteld... Ik kon er nauwelijks iets mee en ik ervaarde heel veel weerstand en verzet. Ik voel me meer een soort verzetstrijder...

Vanmiddag ben ik op bezoek geweest bij M., waarna ik heb genoten van de Living Statues in Arnhem. Dat was weer erg mooi, al blijk ik achteraf drie-kwart gemist te hebben. De helft was al gestopt na vieren. Maar ik heb mooie foto's kunnen maken. Ik voelde me wel alleen. Ik had de middag liever met iemand samen doorgebracht in de stad. Had alleen geen idee met wie. Met wie ik dat altijd deed; ze zijn stuk voor stuk uit mijn leven verdwenen. Dat maakte me wel somber.

1-9-2009

Gisteren weer gewerkt op de afdeling. gezellig met een paar jongens getafeltennist. Leuk! Na het eten zat een cliënt in een wat zwaarmoedige stemming en had behoefte om wat van zich af te praten. Ik ben er gewoon bij gaan zitten en heb hem aangehoord. En na een tijdje kwam de eerste grap er uit en toen ging het weer. Mooi is dat toch om te zien gebeuren. Had ik dan tegen hem moeten zeggen dat hij dat beter met zijn psych kan bespreken? Ik weet het niet hoor. Als hij nou de behoefte heeft om het op dat moment en die hoedanigheid te doen dan ga ik niet weglopen. Ik maak er geen psychologische gespreksvoering van, zoals ik dat via internet als coach doe. Dat is wel een duidelijke grens die ik stel. Dus ik stel geen vragen, moedig niet aan om 'de diepte in te gaan' en geef ook minimaal advies. Liever niet zelfs. Voor woensdag heb ik een fietsafspraak staan en voor volgende week een tekenafspraak met een cliënt. Het gaat steeds beter. Ik heb ook samen met een paar cliënten de maandagavond-schoonmaak gedaan.

Vanmorgen had ik een afspraak in Amsterdam. Met een uitgever. Ik ben nog steeds bezig met het zoeken van een uitgever voor het studieboek GOG. Seksueel GOG door hulpverleners, gericht op preventie. Helaas vindt ook deze mevrouw dat het thema te eng is en heeft ze het liever breder. Ik moet daarover nadenken. Wil ik dat? De kans op verkoop is natuurlijk groter als ik het thema verbreed naar alle vormen van grensoverschrijdend gedrag in de hulpverlening. Ook is de afdeling assessment, waar ik nu was, gericht op professionals en niet op onderwijs, dus dan wordt het ook geen studieboek. Ik moet veel inleveren aan oorspronkelijke ideeën als ik bij deze uitgeverij blijf. Anders moet ik op zoek naar een andere. Advies was om in ieder geval wat hoofdstukken te gaan schrijven. Dat ga ik in elk geval doen en dan zien we wel weer. Maar dan moet ik wel mijn richting kiezen.

2-9-2009

Vandaag heb ik weer gewerkt op Phoenix. Het was een fijne dag. Ik heb gezellig met de groep buiten gezeten en samen met ze geluncht. Ik heb een stuk op de tandem gefietst met een bewoner en er is weer veel besproken. Ze worden steeds meer ontspannen bij mij en dat vind ik echt fijn om te merken. Ik heb alweer nieuwe afspraken staan met een paar cliënten, dus dat gaat wel goedkomen.

Gisteren heb ik een hulpvraag ontvangen via de website, waar ik echt hoofdbrekens van heb. Ik kan daar natuurlijk geen openbaarheid aan geven, maar het is voor het eerst dat ik het meemaak dat een paar begeleiders van een instelling zelf om hulp vragen voor een cliënt, die door de instelling aan het lot over wordt gelaten. Welke rechten en mogelijkheden heeft een begeleider in een instelling om in te grijpen als de instelling het zelf niet aan wil pakken, erger nog, stelselmatig onder de tafel wil houden ten koste van de cliënt én de medewerkers?
Ik wil dit gewoon niet negeren! Ik heb wat heen en weer gebeld, maar het is bepaald niet eenvoudig om een organisatie of persoon te vinden die daar iets mee wil/ kan doen.
Wat ik hard nodig heb is een juridisch deskundige die dergelijke vragen kan beantwoorden en de weg weet in de wetten van dit land.
Daar zou Machtsmisbruik echt mee geholpen zijn.
Ik wil en zal in ieder geval alles doen wat ik kan om deze mensen te helpen! Ze zijn een geschenk uit de hemel voor deze cliënt.

7-9-2009

Gisteren zat ik weer in de kerk. Het vragen om gebed vorige week heeft aanzienlijk geholpen. Ik werd wakker 's ochtends met als eerste, opgeruimde gedachte: 'ik ga naar de kerk' en daar zat ik dan. Geen strijd, helemaal niets. We hadden onze ex-voorganger Teun van der Leer als leider van de dienst en H. avondmaal, wat heel fijn was. Het blijft een superinspirerende voorganger. Het thema was ook wel weer heel toepasselijk. Hij sprak over hoe de demonen juist christenen aanvallen binnen de kerk en wanneer ze de Liefde van God willen zoeken. Ze willen je weghalen van deze Liefde van God, maar Hij heeft zelf al voor ons gebeden en pleit nog steeds dat wij hiertegen bewaard worden. Nou, dat klopt ook wel! Het LUKT ze eenvoudig niet (meer) om mij van Zijn liefde weg te trekken! Ik ben net een boemerang. Ik kom steeds weer net zo hard bij Hem terug. Het H. avondmaal is voor mij sinds ik bij de Baptistenkerk zit een puur vredig en veilig gebeuren geworden, zo in tegenstelling tot vroeger toen het alleen maar stress en gevoelens van depressiviteit oproep, elke keer als ik eraan deelnam. Het is elke keer alsof ik thuiskom bij Jezus. De intimiteit ervan raakte me ook gisteren weer. Het kwam vanzelf in me omhoog: 'Ik hou van U Jezus' en ik meende het met heel mijn hart. Omdat ik op zo'n moment echt weer kan ervaren hoeveel Hij van mij houdt, hoeveel het H. avondmaal voor Hem heeft betekent en nog doet.

Ik heb gisteren een hele mooie film gekeken op mijn digitale videorecorder. 'Apolypso', een indianenstory die je echt naar je hart grijpt. Ik had het opgenomen van BRT de avond ervoor. Het lot van de indianen in het verleden en ook nu nog is iets dat mij wel bezig houdt. Ook een onderdrukt volk.

Ik mis de therapie en mijn therapeut. Hij is vier weken afwezig en ik merk dat ik het moeilijk vind om zolang zonder therapie te zitten. Er is veel dat mij bezighoudt, maar ik weet begin noch einde meer. Ik vind mezelf zwak hierom. Ik dacht dat ik nu ondertussen wel zonder zou kunnen, in ieder geval een vakantietijd eenvoudig zou kunnen overbruggen. Maar het valt me zwaar.

9-9-2009

Omdat ik nu alweer voor de 2e dag met kaakontsteking zit ( ja, weer terug!) ben ik maar afleiding gaan zoeken in de ACT. Dat was ook wel weer tijd.

Een gevaar van deze aanpak is dat we de oorzaken van onze pijn in ons eigen verleden zien en redeneren dat we het zonder dat verleden beter zouden hebben gedaan. Dat is een taalillusie. Je verleden heeft je welliswaar gebracht waar je nu bent, en het bepaalt ook waar je onbehagenknop staat. Maar hoe deze gedachten en gevoelens nu functioneren, hangt voor een groot deel af van wat je ermee doet. De kwestie is deze: wat kun je doen om de worsteling met je verleden te laten varen en je in het heden effectiever te gedragen? Wat staat er tussen jou en de bereidheid om dat stukje van je problematiek toe te laten op een gedefuseerde manier? Wie draait er eigenlijk aan die bereidheidsknop? Jij of je verleden?

3- Acceptatie in realtime=

Een oefening om mijzelf bloot te stellen aan de negatieve inhoud in mijn verbeelding.
Wat gebeurt er wanneer ik geconfronteerd word met thema’s waarmee ik in realtime worstel? Wat gebeurt er wanneer ik in de buitenwereld geconfronteerd word met situaties die pijnlijk zijn?
Zet de scenario’s in volgorde van 1-10, waarbij 1 het meest het doel-item nadert.

Doel-item=

Zorg en aandacht hebben voor het verdrietige en boze kind in mij

Scenario’s=

1- Ik word niet gewaardeerd op mijn vrijwilligerswerk, maar bekritiseerd, om wie ik ben. Ik voldoe niet en ben zwak en veroordeeld.

2- Ik krijg weer een kwetsende reactie van mijn moeder en voel me niet gehoord en boos.

3- Ik zit in strijd verwikkeld met een instantie die mij weer eens niet serieus neemt.

4- Het lukt niet wat ik onderneem en ik raak sterk gedeprimeerd.

5- Ik heb slecht geslapen en sta met een naar gevoel vol herinneringen op.

6- Ik mis mijn therapeut die op vakantie is

7- Ik ben moe en alles kost me veel energie

8- Ik heb herbelevingen en daardoor functioneer ik niet.

9- Ik ben in paniek en stress geraakt.

10- Ik heb een film gezien/ uitzending of boek dat me heeft geraakt.


Het eerste item waar ik mij aan bloot ga stellen binnen een begrensde tijd van 15 minuten=

6

Aanwijzingen voor tijdens de blootstellingen:

- kijk om je heen en neem waar wat er gebeurt
- merk de gedachten op die bij je opkomen als een voorbijdrijvende wolk
- merk de aantrekkingskracht van toekomst en verleden op, maar tracht in het nu te blijven
- merk de drang op om iets te doen
- amuseer je
- als je echt durft. Volg je verstand als dat zegt iets niet te doen, omdat dat gek is en doe dat juist wel
- zie jezelf als het waarnemende zelf, door alles heen onveranderd

Merk op wat er om je heen is
Probeer niets te vermijden
Merk je gedachten wel op, maar laat ze komen en gaan.
Verzet je niet
Hanteer de methoden die je eerder hebt geleerd

Ik heb weer wat te doen dus...

Ondertussen heb ik een bezoek aan de tandarts achter de rug, wat weinig soelaas heeft geboden. Ik ben ondertussen flink moe en zat van de pijn en heb een afspraak met de huisarts vanmiddag, omdat ik een doorverwijzing wil naar de kaakchirurg. Die ontstekingen zijn namelijk niet normaal te noemen en ik wil weten wat er aan de hand is. Opnieuw kan ik niet werken en zo valt alles weer in het water. Gewoon waardeloos!

10-9-2009

Ik heb aan mijn eerste opdracht-item gewerkt voor ACT:

Mijn ervaringen=

6- Ik mis mijn therapeut die op vakantie is

Ik merk dat mij concentreren op mijn omgeving me ontoegankelijk maakt voor mijn eigen innerlijk; het is moeilijk voor mij om naar buiten en naar binnen te kijken op hetzelfde moment.

Mijn gevoelens komen het eerste, voor ik me bewust ben van gedachten.
Het kind in mij is verdrietig en ook een beetje boos en bang.
Dat is vooral voelbaar achter mijn ogen en in mijn buik.
Ik heb voorbijgaande gedachten, die ik verwelkom en weer laat gaan als wolken.
Ik kan ze goed loslaten.
Gedachten als: ‘Ik mis hem wel, maar hij mij niet’ ( dat zou hij wel moeten doen vind ik), ‘ dat hij weg is betekent verdwenen, voorgoed weg; hij komt niet meer terug’ , ‘ik heb zo’n behoefte aan bevestiging van hem en zijn luisterend oor, zijn steun, zijn kennis’ ( en die mis ik) ‘ik geef om hem’ ( wat ik niet zou moeten doen, is gevaarlijk) en ‘hij heeft nu meer aandacht voor anderen’ ( ik ben onbelangrijk).

Mijn verleden wordt uiteraard steeds aangetrokken, maar ik ben goed in staat om deze herinneringen en gedachten weer los te laten en in het nu te blijven.
Herinneringen als: ‘mijn ouders lieten mij in de steek’ , ‘therapeuten waren niet te vertrouwen, want eenmaal gewonnen lieten ze mij stikken’ , ‘afhankelijk zijn van een therapeut heeft mij veel moeilijkheden gebracht; het is immers mijn eigen schuld dat ik misbruikt ben’ , ‘toen ik om iemand ging geven werd dat misbruikt’ , ‘ze lieten mij uiteindelijk allemaal in de steek; ik was voor hen niet de moeite waard’ .

Neiging om iets te doen, gek te doen of gedachten dat ik iets toch juist niet moest doen heb ik niet kunnen ontwaren.

Ik ben gisteren naar de huisarts geweest en kreeg een verwijzing zonder afspraak voor een foto in het ZKH. Ik heb een MRI-scan gekregen. Ik ben benieuwd naar de uitslag. Helaas ben ik ook vandaag niet van de pijn af...
Ik heb nu al van 2 personen gehoord die ook een link hebben ervaren tussen het gebruik van bepaalde medicatie en problemen met chronische ontstekingen aan kaak en gebit ( en andere gebitsproblemen). Zou er dan toch een verband zijn?

11-9-2009

Een antwoord van mijn apotheker heb ik in elk geval binnen en volgens hem zou er een indirect verband zijn: bepaalde anti-depressiva geven een droge mond ( te weinig speekselaanmaak) waardeer eerder problemen kunnen ontstaan met tanden en kiezen én ontstekingen kunnen ontstaan.

Voor de rest was mijn bezoek aan de apotheek weer een sof. Ondanks mijn specifieke aanvraag heb ik opnieuw maar 60 stuks Topamax meegekregen en wéér in een potje met pillen. Opnieuw heb ik met klem gevraagd of dit niet als vanouds in de strips geleverd kan worden met mijn uitleg dat deze verpakking heel vervelend voor mij is. Maar men wil niet uitleggen waarom het zo gaat zoals het gaat en ik moet maar afwachten ( soms kan ik geluk hebben en is het wel in voorraad in de oude vorm). Waarom ze niet een graadje mee kunnen en willen denken met mij om het mij iets gemakkelijker te maken, zowel niet bij de huisarts als bij de apotheek...ik zit er mooi mee.
Ik zal me erbij neer moeten leggen, maar het roept zoveel op dat ik er maar een ACT-moment aan gewaagd heb:

3- Ik zit in strijd verwikkeld met een instantie die mij weer eens niet serieus neemt.

Mijn ervaringen=

Ik zit vol kolkende woede, emoties en gevoelens van onmacht.
Er schreeuwt een puber in mij vol met wrok en miskende boosheid.
Ik wil gewoonweg gehoord worden, maar krijg slechts terug 3 woorden: ‘houd je mond!’
Ik wil mezelf beschermen, maar mijn mond wordt gesnoerd en mijn gezicht niet aangekeken.
Men kijkt mij even aan en veroordeelt mij tot ‘gek’ en niet in staat tot verstandig oordelen en zonder ‘recht van spreken’.
Ik voel me machteloos en aan machtigen overgeleverd die bepalen, die wetten voorschrijven waar ik geen enkele inspraak in heb en waar ik mij noodgedwongen bij neer moet leggen.
Het voelt alsof er met mij wordt gespeeld, alsof ik een pop ben, een kind zonder armen en benen.
Ik voel het in mijn keel, dat verkrampt is van het zwijgen, moeten zwijgen, noodgedwongen zwijgen omdat mijn stem niets en niemand bereikt.
Ik voel het in mijn maag, omdat ik misselijk ben van de machtsmisbruik die ik ervaar.
Ik voel het in mijn buik, omdat ik verdrietig en moedeloos ben doordat het lijkt dat er niets verandert.
Mijn gedachten in het ‘nu’: ‘er is hier sprake van nieuwe afspraken tussen apotheker en fabrikant en mij als klant wordt niet gevraagd naar mijn voorkeur’ , ‘er wordt pertinent niet naar mijn wens geluisterd’ , ‘ik kan praten als brugman, maar het komt niet aan’ en ‘ik moet me neerleggen bij deze situatie van continue confrontatie met een pot pillen’ worden meegetrokken naar verregaande conclusies ontstaan uit mijn verleden: ‘het is complotvorming, bestaande uit machthebbers waar ik niets tegen kan beginnen’, ‘ik heb geen recht om iets te zeggen of mezelf te beschermen; ik ben weerloos’ , ‘ik heb geen stem, alleen vanbinnen’ en ‘ik zal me moeten neerleggen bij de situatie van misbruik en het over me heen moeten laten gaan door dissociatie’.

Ik constateer dat ik teveel fuseer met mijn ervaringen en gedachten uit mijn verleden ( conclusies) en hoop dat ik door te schrijven weer kan defuseren.
Mijn verzet/ vlucht bestaat uit de irritante gewoonte ( veroordeling) steeds te zitten neurieën.
Beelden uit het verleden gaan aan mij voorbij, maar het lukt me ze te beschouwen als van voorbijgaande aard. Ze komen en gaan weer weg.
_________________________________________________________

Ik heb verder weinig te vertellen. De pijn blijft hetzelfde en dat bepaalt eigenlijk mijn hele stemming...
ik slaap nu niet meer door met een pijnstiller helaas.
Gelukkig heb ik wat goede boeken gehaald bij de bibliotheek. Dat helpt.

15-9-2009

Even wat proberen te schrijven.
Tussen de pijnen door, want het is nog steeds helemaal mis. Na een dag complete rust is het vanmiddag onverwachts weer van voor af aan begonnen met de pijn.

Gisteren dus een dagje 'vrijaf', waar ik heel blij mee was. 's Morgens meteen een vergadering bijgewoond van het APCG in Arnhem ( voorheen Gehandicaptenraad Arnhem) en 's middags een pastoraal bezoek gedaan. 's Avonds mocht ik weer eens een Inloop doen via de chat. Ik heb de een goede dag gehad en voelde me helemaal terug in de wereld.

Vandaag was ik weer eens van plan mijn werk te gaan bellen om aan de slag te gaan, maar tussen de middag kwam de pijn weer terug. Ik was op dat moment onder een groepje ex-groepsleden van een GGZ-training en een vrouw daarvan heeft reiki gegeven toen ik zo'n heftige aanval kreeg ter plekke. En ongelooflijk maar waar, het werkte op dat moment echt en verlichtte de pijn! Ik heb wat pijnstillers genomen en ben pas weer naar huis gegaan toen het wat dragelijker werd. Het was pas 16.30 toen ik thuis was nadat ik mijn belangrijkste boodschappen had gedaan. Te laat om de tandarts te bellen. Maar ik zag me gewoon niet nog eens de deur uit gaan om die boodschappen te gaan doen.
Nog een nacht dus.

Gisteravond waren maar liefst 2 uitzendingen over seksueel geweld op TV. Dr. Phill had het als thema en Oprah. Ik heb over beide wat op het forum gezet. Ze hebben mij wel geraakt, vooral de uitzending van dr. Phill, terwijl die van Oprah aanzienlijk heftiger was.

17-9-2009

Vandaag een nieuwe dag, met nieuwe kansen.
Na gisteren een uitgebreide behandeling te hebben gehad bij de tandarts lijkt de pijn-story nu echt verleden tijd.
Vanmiddag ga ik weer aan het werk bij Phoenix. Ik heb er zin in!

Gisteravond heb ik weer een chat-coaching gedaan. Ik ben alles langzaamaan weer aan het oppakken.
Gistermiddag had ik weer therapie. We hebben gepraat over mijn ACT-oefeningen en hoe ik omga met mijn gevoelens die heftig zijn. Het is apart. ACT heeft als 1 van de doelen om te leren defuseren, maar voor mij is het juist nu beter om te leren fuseren, contact te maken met en in te gaan in mijn emoties en gedachten, omdat ik sterk geneigd ben tot dissociëren daarvan ( een doorgeschoten defusie zeg maar).
Wel kan ik vanuit die fusie weer leren om te defuseren.

Ik heb ook een heikel onderwerp aangehaald: afbouw en afscheid van de therapie. Niet fijn, want ik wil hem als therapeut helemaal niet kwijt, maar wel iets waar we ons langzaamaan op kunnen en ook moeten richten. We gaan dat rustig aan doen. Daar ben ik blij om. Dat is ook goed.

Ik ontdekte gisteravond dat T. van Misbruik door Hulpverleners een zeer persoonlijke aanval heeft gedaan op haar forum naar mij toe. Ik ben daar behoorlijk verbolgen over. Ik begrijp het ook echt niet. Maar het heeft voor mij wel meer duidelijkheid gegeven en ik kan me maar beter richten op de mensen waar ik voor op wil komen dan op dergelijke praktijken.
Maar dat het me een steek in mijn hart geeft kan ik niet ontkennen.

ik heb ondertussen wel contact met de VTMCG ( www.vtmcg.nl ) en Ria La Rivière heeft mij haar eerste boek: 'Een scheur in je leven' toegestuurd om eens te lezen.
Daar ben ik nu mee bezig en ik zal mijn reactie hier ook neerzetten.

Vanmorgen had ik een vriend aan de telefoon die de uitspraak heeft gekregen van een Hoger Beroep voor een aanklacht van incest tegen zijn broer. Vanwege gebrek aan bewijs heeft hij wel gelijk gekregen, maar niet voldoende voor strafvervolging.
Bovendien mag hij als slachtoffer de gerechtskosten zelf betalen! Wat een omgekeerde wereld toch...

20-9-2009

Gisteren heb ik mijn eerste trainingsdag gehad van de opleiding ACC. Ik was slecht opgestaan na een onrustige nacht en dat gaf me veel vervelende stress. Dat kwam natuurlijk helemaal niet goed uit op zo'n eerste lesdag...
Desondanks is het goed gegaan en heb ik kennis kunnen maken met mijn studiegenoten voor dit jaar. We hebben de eerste oefeningen al gedaan, zodat ik al op de eerste dag het één en ander heb opgestoken over mijzelf. Het is wel intensief, mede omdat ik toch behoorlijk mijn grenzen tegenkom wat betreft mijn gehoorbeperking. Het kost heel veel energie om alles te blijven volgen en in de loop van de dag merkte ik dat ik inzakte en mijn concentratie drastisch verminderde.
Het is immers de hele dag door communiceren.
Toch heb ik er heel veel zin in gekregen. We hebben een vaste 'huiswerkgroep' van 5 personen, waar we tussen de maandelijkse trainingsdagen door mee bijeen komen voor verdere praktijktrainingen en overleg. Er zit zelfs een oude bekende van mij in de groep, erg leuk!

Ik heb weer via Machtsmisbruik een casus-hulpvraag gekregen. Het is een heel complexe situatie en schrijnend.
Het verrast me nog steeds hoeveel er toch mis kan gaan door een paar sleutelfiguren in de hulpverlening, waarbij er pertinent niet wordt ingegrepen.
Ik heb het heel erg met de slachtoffers van deze situatie te doen.

23-9-2009

Even weer wat bijschrijven hoor, al is het laat nu.
Het is een erg drukke week en ik heb niet veel tijd om bij mezelf stil te staan.
Vandaag ben ik weer in overleg geweest over de op te zetten lotgenotengroep vanuit stichting Verbroken Stilte. Gisteren heb ik een oproep op medicalfacts.nl laten plaatsen en vanmiddag hebben we, mijn teamgenote en ik, een speciale 'werktelefoon' aangeschaft, 2 mobieltjes met korting, tesamen voor 40 euro! Die gaan we voor de lotgenotengroep inzetten, maar ik ga het bovendien gebruiken als bereikbaarheidstelefoon voor mijn andere digitale hulpverleningswerkzaamheden.

Gisteren heb ik weer op Phoenix gewerkt. Het werk begint me nu alweer een beetje te vervelen. Leuke dingen doen met bewoners is wel even leuk, maar van binnen wil ik echt wel steeds meer dan dat. Ik haal mijn 'kick' nog steeds het meest uit een goed gesprek... Ik ben gewoon onverbeterlijk.
Maar het ging goed hoor en ik geniet nog steeds van de contacten met de bewoners van de afdeling en ook collega's.

Zondag heb ik na de kerk eens wat heel anders gedaan. Ik heb voorstellingen en exposities en een band bekeken in onze wijk, waar een kunstmanifestatie werd gehouden. Er zitten hier veel kunstenaars en modeontwerpers met hun ateliers en die krijgen samen met de hobbyisten de kans 1 keer per jaar hun kunsten naar buiten toe te tonen. Het was heerlijk weer. Helaas was mijn vriendin J. wéér niet bereikbaar ( heb ik al eeuwen niet gesproken) dus ben ik maar alleen gaan kijken. Dat was erg gezellig en ontspannend.

25-9-2009

Vanmorgen naar de rechtbank in Arnhem geweest voor het bijwonen van de Hoger Beroepszaak van R.S. Het begon al om 9.00 uur en duurde bijna tot 13.00 uur! Wat een zit...
Het was er ijskoud en er was - natuurlijk - geen ringleiding aanwezig. Net als in Amsterdam wordt er maar wat afgezwamd als je vraagt of er ringleiding aanwezig is. We zaten achter glas en de boxen stonden veel te zacht. Het was echt niet leuk. Ik heb het in grote lijnen gelukkig toch nog kunnen volgen.
Op het moment zelf was het allemaal nogal zakelijk voor mij, maar naderhand heb ik er wel een flink katergevoel van. Veel aspecten van het gedrag van R.S. doen me steeds denken aan dr. F. , want ze hebben daadwerkelijk veel gemeen( al ook verschillen). Dat roept toch wel de nodige emoties bij me op. Ik heb alleen maar cliënten ontmoet die achter hem staan en er een paar gesproken. Het is voor mij niet zo moeilijk om ook hen te begrijpen. Ik ken de kracht die van manipulatie uitgaat én van de behoefte om die goede en lieve kanten van je psycoloog/ psychiater te blijven zien en voor het andere blind te zijn.

Het proces heeft me beangstigd en boos gemaakt.
Aan de andere kant boeit die R.S. mij als dader ook. Wat is dat toch voor een man? Hoe kan ik hem toch een plaats geven? Dat heeft uiteraard te maken met hoe ik mijn eigen verleden verwerk.

Vanmiddag was mijn broer (zus) hier met zijn (haar) vriend. Het was de eerste keer dat ze hier samen waren. We hebben goed kunnen kletsen en het was gezellig. De volgende keer kom ik bij hen langs.

27-9-2009

Vandaag flink uitgeslapen tot 11.00 uur... Ik had dat dan ook wel nodig. Gisteren ben ik met mijn vriendin N. naar Zandvoort geweest en daar waren we allebei flink aan toe. Er echt even helemaal uit en onze hersenen op non-actief.
Door omstandigheden waren we zowel heen als terug lang onderweg met het OV, wat wel een minpunt was, maar we hebben uitgebreid kunnen genieten van de zee, het strand, de branding en Zandvoort zelf. Haar hond was ook mee en die had net zoveel genot van de zee als wij. Het was in het hele land zonnig, maar aan zee was het flink bewolkt. Toch was de temperatuur heerlijk zacht en konden we met onze blote voeten door de branding lopen. Je kon ook nog op het strand zitten, al kregen we het in de loop van tijd wel wat koud. We hadden allebei een flink slaperig en ontspannen gevoel toen we weer terug gingen en hadden ter plekke zo in slaap kunnen vallen.
Het heeft me erg goed gedaan en ik wil dit zeker nog eens gaan herhalen!

29-9-2009

Gisteren werd het me ineens echt teveel.
Ik voelde het ergens al aankomen, want ik voelde me in een continue toestand van stress verkeren en voelde verder heel weinig contact nog met mezelf. Ik heb dan ook een mail geschreven naar mijn therapeut om op die manier weer te trachten terug te komen bij mezelf. Dat is nog niet echt gelukt. Ik ben uit balans en merk dat ik een plek mis waar ik mezelf even kan laten gaan en voor mezelf het nodige kan ontvangen. En ik blijf maar geven. Gisteren leidde dat op een gegeven moment tot een kortsluiting in mijn hoofd. Ik was een hele middag kwijt aan een bezoek aan de opticiën en boodschappen doen doordat er vanalles mis ging. Ik wilde zo graag dat eens even iemand anders het van mij over kon nemen en ik pas op de plaats kon maken. Ik voel me gewoon weer erg alleen staan. Een rotgevoel. Gisteravond wel even een telefoontje gedaan met R., mijn teamgenoot van st. Verbroken Stilte. Dat deed me wel eventjes goed. Gisteravond had ik dan ook weer Inloopspreekuur bij de stichting en door dat gesprek had ik daar nu tenminste weer ruimte voor. Maar ik moet heel erg oppassen. Ik balanceer op een randje en het is hard nodig dat ik voldoende ruimte voor mezelf vind. Morgen heb ik weer therapie en ik moet zeggen dat ik daar nu echt behoefte aan heb. Vanmiddag en vanavond eerst nog naar Phoenix. Het wordt later, omdat ik eerst naar de tandarts moet. Ik neem me voor om mezelf weer beter te verzorgen.

30-9-2009

Het zorgen voor mezelf werd behoorlijk verhinderd door een rotbehandeling bij de tandarts. Ik ben behoorlijk getriggerd door de behandeling, waarbij ik drie kwartier lang met een compleet afgesloten mond in die stoel lag. Ik had dat nog niet eerder meegemaakt en was totaal verrast. Ze zei: 'ik ga even je mond snoeren' zonder uit te leggen wat dat dan inhield. Ze stopte vervolgens een klem, iets van kunststof en een doek in mijn mond en ik was totaal 'in shock'. Kon ik vroeger nog gemakkelijk dissociëren, nu lukte me dat niet, hoe graag ik dat ook wilde. Toen ik op een gegeven moment een flinke pijnscheut voelde terwijl de zenuw werd gedood begon ik prompt te reageren met een huilbui...Maar ik vond dat absoluut geen prettige plek om me te laten gaan dus heb ik mijn beheersing snel weer teruggepakt.
Nog meer over de zeik dus...
Ik heb met mijn vriendin M. gebeld wat me echt even goed deed en ik heb van me af geschreven op een ACT-wijze.
Dat heeft gelukkig wel wat lucht gegeven. Maar om nou te zeggen dat ik me lekker voel? Nee, niet echt.

4-10-2009

Gisteren ben ik een hele dag erop uit geweest met een ex-klasgenote van de SPW, E, naar 2 vrienden die we hebben opgedaan tijdens onze vakantie in Italië.
We zijn naar ze toegegaan in Spaubeek, Liburg, en zijn met z'n alleen naar Valkenburg geweest. Wat een leuk dorp. We hebben de fluweelgrotten bekeken en de kasteelruïne, hebben door het centrum en de omgeving gewandeld en zijn tot slot gaan eten in een Mexicaans restaurant. Erg lekker!
Het heeft me goed gedaan, deze break, met een stel lieve mensen om me heen. We waren wel laat thuis en ik was goed moe, dus zat ik vanochtend niet in de kerk. Het is hier een herrie in huis, omdat mijn nieuwe bovenburen enthousiast aan het verbouwen zijn...
Ik denk dat ik vanmiddag echt even het huis ga ontvluchten.

Gelukkig heb ik vanavond yoch nog een fijne bijeenkomst in de kerk gehad.
Vanwege de viering dit jaar van 400 jaar Unie van Baptisten is er in een gebedsmarathon gaande die van kerkgemeente naar kerkgemeente in het land wordt overgedragen. Nu is onze kerk aan de beurt en vanavond was de introductie met een avond vol mooie liederen en gebed ( waar iedere aanwezige aan mocht bijdragen). Er is een lijst met namen door onszelf ingevuld op welk tijdstip we gaan bidden. Zo wordt er continue gebeden. We hebben de fakkel doorgekregen vanuit Leiden en na ons volgt weer een andere gemeente. Ze kwamen met een delegatie bij ons en vertelden hun ervaringen van afgelopen week. Bijzonder!
Dan ervaar je ineens een fijne verbondenheid met elkaar.

6-10-2009

Ik ben maar via de ACT-methode gaan schrijven:

1- Ik word niet gewaardeerd op mijn vrijwilligerswerk, maar bekritiseerd, om wie ik ben. Ik voldoe niet en ben zwak en veroordeeld.

Ik ben een gesprek aangegaan met de teamleidster van mijn vrijwilligerswerk om te praten over een grensoverschrijding buiten het werk ( op het station) door leden van de cliëntengroep waar ik voor werk.
Haar reactie was manipulatief en zo verdraaiend dat de verantwoording van het gebeuren naar mij werd toegeschoven. Zij wilde als organisatie en voor de betreffende cliënte geen enkele verantwoording nemen.

Woorden die in het gesprek z’n specifieke betekenis hadden voor mij, door hun emotionele kracht, dat ze triggerden:

Kwetsbaar= slecht, schuldig, fout, dat deel waar zij me op pakt, grensoverschrijdend, ik zie iets wat jij niet ziet, onprofessioneel, incompetent, patiënt, pijn, angst,woede

Ik geef niemand de schuld= ik bescherm jou niet, ik neem geen verantwoording, ik stel geen grenzen, allebei zijn verantwoordelijk, jij bent ook schuldig/verantwoordelijk, ik neem geen initiatief, ik sta niet achter jou, ik geloof je niet, het mocht en ik vind het OK

Dan moet ik ingrijpen om de groep de beschermen= ze beschuldigde mij, ik ben onveilig, ik ben schuldig, ik ben fout, ik ben een slechte invloed op de groep, de beschuldiging maakt mij boos, ik voel mij in mijn eer aangetast, ik voel me in mijn integriteit gekwetst.

Grenzen= worden niet gerespecteerd, word ik om uitgelachen, worden tegen mij gekeerd, zijn niet van belang

Waar ga jij je grens over= het komt vanuit mij, ik word erop aangekeken, ik word erop gepakt, de rollen worden omgekeerd, ik voel me belazerd, ik voel me uitgeteld, ik voel me alleen, ik heb verloren.

De rest kom ik niet meer op doordat ik ze nu waarschijnlijk geblokt heb.

Ik voel me:

Boos, gedeprimeerd, verloren, verdrietig, alleen

Ik denk:

Een heel scenario van wat ik die vrouw nu zou willen zeggen, maar wat ik niet meer wil, omdat ik haar niet vertrouw. Ik wil geen woord meer aan haar verspillen. Ze heeft mijn vertrouwen misbruikt en haar verantwoording niet opgepakt. Dat had ik verwacht van haar. Ze heeft me gemanipuleerd en ik heb dat uiteindelijk nog laten gebeuren ook. Al heb ik wel goed duidelijk gemaakt waar ik sta en hoe ik over de situatie denk. Uiteindelijk ben ik murw geworden in het gesprek. Toen ze alles omdraaide en tegen mij keerde. Ik kan niet tegen haar op. Dat spel van haar is te machtig voor mij. Ik klap daarvan dicht. Maar ik weet nog wel waar ik sta, nog wel. Ik weet dat ze ongelijk heeft. Dat het werkelijk nergens op slaat dat ze het gebeuren volledig bagatelliseert en het uitlegt als ...ja, wat? Helemaal niet. Het enige wat ze erover zei was dat het een moeilijke groep is. Vervolgens heeft ze de aandacht alleen maar op mij gegooid. Ik had ook niet moeten vertellen dat ik op het moment op het station dichtklapte. Dat ik niet assertief genoeg reageerde. Ze had het alleen maar over mijn ‘kwetsbaar’ zijn op dat punt. Dat ik daar aan moet gaan werken en dat ik in mijn functioneren beter op mijn grenzen moet letten. Dat ik waarschijnlijk over mijn grenzen ga zonder dat ik dat in de gaten heb. Dat dit onduidelijk is voor de doelgroep. Blah, blah, blah...Dat klopt gewoon van geen meter. Ik heb haar wel een verklaring gegeven, waar ze iets mee had kunnen doen als ze gewild had. Dat ik totaal geen duidelijke functie heb en geen enkele afbakening. Dat dat waarschijnlijk een hoop zou schelen als je het hebt over grenzen. Dat ik op mijn vorige werkplek met bijna exact dezelfde doelgroep nooit problemen als deze had.
Ze had er geen oren naar. Het ligt hoe dan ook bij mij.
Ik voel alleen nog maar afkeer voor de werkplek. Op dit moment wil ik er niet meer terug. Helaas heb ik donderdag alweer een afspraak. Een voortgangsgesprek, met mijn coach erbij.
Ze kunnen allemaal de boom in!

Lichamelijk voel ik:

Koud zweet, spanning in mijn schouders, handen borst en buik, starende ogen

Ik heb de neiging om:

Iets heel actiefs te doen of te huilen, of te slaan

Mijn omgeving neem ik waar als:

Vijandelijk, leeg

8-10-2009

Het is officieel al de 9e, want het is half 1 geweest.
Mijn vrijwilligerswerk bij Phoenix is over. Het is niet anders. Het is mijn eigen keuze, want ik kan er gewoon niet achter staan dat een GOG-situatie zo weggemoffeld wordt en het blijkbaar algemeen geaccepteerd is.

Ik heb dan nog wel de kans gekregen om vandaag een gesprek te houden met de cliënt, maar zoals te verwachten was ontkende hij elke negatieve intentie en liet hij heel wat weg. Ik heb het maar zo gelaten. Er zat wel een EVV-er bij die geen enkele interventie deed dus wat had dat gesprek nou helemaal voor nut? Ik heb de jongeman in elk geval op vriendelijke wijze uitgelegd hoe ik de situatie heb ervaren. En ik heb zijn 'sorry' geaccepteerd. Als niemand hem uitlegt dat het verkeerd is dan zal ik dat ook niet doen.

Vanavond had ik in elk geval een gezonde afleiding. Ik heb een lezing bijgewoond van Drs. Marieth Guelen over seksueel trauma bij kinderen en behandeling. Dat was samen met VSK georganiseerd. Ik was er als gegadigde voor stichting verbroken Stilte en in eigen naam/ functie en ik heb verschillende mensen gesproken. Het was een hele interessante lezing en ik ga er nog een verslag van schrijven. Ook wil ik graag haar boek(en) aanschaffen. Ik heb haar visitekaartje en wat folders van VSK meegenomen.
Ik merk dat ik me veel prettiger voel bij dit soort activiteiten 'op niveau' dan steeds maar te moeten communiceren met mensen die wel op een andere planeet lijken te zitten, zoals ik dat de laatste dagen ervaar met Phoenix.

10-10-2009

Gistermiddag naar de uitspraak geweest van ex-psychiater Rien Schoonhoven.
Voor de afwisseling was er nu wel ringleiding, maar deze was zo slecht dat het geruis sterker was dan het geluid, dus kon ik nog bijna niets volgen.
De uitspraak werd dan ook op zo'n manier afgelezen dat het enthousiasme en de bedrevenheid ervan afspatte...maar niet heus.
De uitspraak is werkelijk van de zotte en absoluut verbazend is wel de zin: 'we kunnen niet aantonen dat het seksueel overschrijdend gedrag van de ex-psychiater werd uitgevoerd vanuit een persoonlijke behoefte'.
Ik heb een dergelijke uitspraak echt nog nooit in een zitting gehoord en het is niet zo moeilijk om een link te gaan leggen tussen deze uitspraak en de theorieën van de arts zelf. Wat heeft deze uitspraak voor gevolgen voor toekomstige GOG-rechtszaken? Dat beangstigt mij. De slachtoffer(s) is ernstig tekort gedaan en de zaak is in Arnhem niet serieus genomen, net als in Utrecht.

Vandaag ben ik naar een vriend geweest, M. en we hebben samen een kast in elkaar geprobeerd te zetten. Zonder een goede schroevendraaier en zonder schroefboormachine met zoveel schroefjes bleek echter onbegonnen werk, dus de volgende keer neem ik die maar even mee. We hebben veel afgepraat. Heel prettig om te merken dat we allebei eenzelfde manier van denken hebben. Dan kun je werkelijk heel veel bespreken. Leuk!

Vanavond ga ik naar een gebedssamenkomst van de Baptistengemeente. De week van de gebedsmarathon in onze plaats is bijna rond. Ik ben benieuwd naar de ervaringen!

Ik heb me opgegeven voor het jaarlijks congres voor counsellors en coaches. Ook heb ik me voor deze maand opgegeven voor een carriërebeurs in Utrecht, waar je ook workshops kunt volgen. Ik ga weer een hoop voor de boeg krijgen!

12-10-2009

Vandaag tot een voorlopige beslissing moeten komen om niet meer op bezoek te gaan bij M. de vrouw die ik wekelijks nu al zeker 6 jaar bezoek. Haar gedrag is de laatste keren onverwachts heel afwijzend naar mij geworden en ik denk dat het goed is om voor ons allebei maar eens een contactpauze in te lassen. Haar claim en afstotingsgedrag naar mij toe is niet gezond meer en ik weet niet goed waar het vandaan komt. Het voelt best als een kater aan na alle energie die ik in haar heb gestoken. Ik heb besloten om een blokkering voor haar mobieltje aan te vragen, want ze heeft zichzelf echt niet in de hand met het bellen. Als haar begeleiding het niet doet, moet ik daar maar bij ingrijpen.

Vanavond heb ik een fijne en leerzame avond gehad met de trainingsgroep/ huiswerkgroep van de ACC-opleiding. Het was onze eerste avond en we hebben hard gewerkt!
Rollenspelen wel te verstaan. Ik heb als coach/counsellor geoefend in samenvatten, wat me nogal beroerd afging. Het is altijd al een moeilijk iets voor mij geweest, omdat ik teveel in het verhaal van de cliënt meega ( in de details en de emotie) en vergeet om nog te kaderen en te counsellen. Online heb ik daar niet veel problemen mee, maar in face-to-face gesprekken is dat een heel ander verhaal. Mijn slechthorendheid is hier bovendien ook inherent aan, omdat ik me zo op de spraak moet concentreren. En mijn gehoor is qua verstaan ECHT SLECHT deze week. Of dit nu ligt aan slecht werkende hoortoestellen, of aan mijzelf is me niet duidelijk.
Ik ga in elk geval woensdag maar eens langs de audiciën.

Ik heb emailcontact gehad met buro traumaopvang, die zich ook bezighoudt met GOG. Erg interessant en zeker de moeite waard!

15-10-2009

Het is alweer donderdagavond. Gisteravond was het onmogelijk om hier wat uit te voeren door de onnoemlijke herrie die van mijn bovenburen kwam. Ze zijn er nu een week aan het verbouwen sinds ze zijn ingetrokken ( boven mij zit een koopwoning) en deze activiteiten vinden plaats op de avonden en in het weekend. Ik ben uiteindelijk mijn huis ontvlucht en naar mijn buurtjes gevlucht, N. en A., vrienden van mij. Ik had het liefst op tijd in bed gelegen, maar dat zat er niet in. Ze mogen tot 22.00 uur doorgaan, ja, ik weet het...

Gisteren heb ik weer therapie gehad. Ik had de psycholoog al via mail mijn ervaringen geschreven ( die ik hier ook heb neergezet op ACT wijze) dus hij wist voldoende voor ik er was.
We zijn ingegaan op mijn verstarring/ dissociatie tijdens het gebeuren op het station en mijn dissociatie in het gesprek met mijn teamleidster.
In feite dissocieerde ik op het station niet volledig, zeker niet in het begin, maar negeerde ik mijn eigen alarmgevoelens. Al door analyserend werd duidelijk dat ik 2 waarden heb die mij op dat moment waarschijnlijk lieten (niet- ) handelen. 1 - Ik kan het beste overleven als ik het de ander naar de zin maak en niet moeilijk maak, 2- ik vind het belangrijk om aardig gevonden te worden en als ik onaardig doe heeft de ander het recht om mij niet te mogen.
Deze waarden waren op dat moment voor mij van groter belang dan mijn gevoel van onveiligheid, angst en boosheid. Met als gevolg dat ik afstand nam van mijn gevoel en niet adequaat handelde en mezelf in bescherming nam, mijn grens neerzette.

Ik besef dat dit een wel heel cognitieve, misschien ook wel ACT-gerichte uitleg is van het gebeuren. Ik ben zelf daarnaast ook meer en meer gaan geloven in een biologisch proces in mijn hersenen dat is opgestart tijdens gebeurtenissen in mijn verleden. Op momenten van gevaar, vooral op gevoelsmatig gebied, gaat die knop aan. Ook geloof ik heel erg in aangeleerd gedrag. Ik moet dan altijd weer denken aan de hond van Pavlov. Zo ongeveer reageer ik ook.
Maar op cognitief/ ACT gebied kan ik zelf wel actief iets doen om beter met deze situaties te leren omgaan.

Positief als mijn psycholoog altijd is, vond hij dat ik het niet zo beroerd had gedaan met mijn reageren en had het nog veel slechter gekund. Tsja, het zal wel.

Ik voelde me na de therapie nogal verdrietig. Ik kon er echter geen vinger op leggen waarom precies.

Vandaag ben ik op afspraak naar de belastingdienst geweest, om alles eens goed helder te krijgen over mijn eigen ondernemerschap en belasting. Het is me nu heel wat meer helder. Ik val waarschijnlijk niet onder de BTW, maar daarvoor moet ik eerst op schrift zetten wat ik nou precies wil aanbieden via www.compassion-ccp.nl en hoe mijn werkwijze eruit ziet. Dat zal geen probleem zijn en ik kan ze sowieso verwijzen naar de website.
Het is prettig om daar eens mee bezig te zijn. Ondertussen zit het niet goed met de metatags en dat wordt wel hoog tijd.

17-10-2009

Vandaag was de 2e praktijkdag van de opleiding Acedemie voor Counselling en Coaching.
Het was weer een hele intensieve dag met veel oefenen. We hebben in drietallen rollenspelen gedaan, steeds in hetzelfde drietal, met tussendoor evaluaties en feedback. 2 waren de counsellor en cliënt en de 3e was de observator die feedback gaf aan de counsellor.
We hebben geoefend met persoonlijke cases, waarbij het kennismakingsgesprek, vervolgens exploratie van het probleem, verdieping van het probleem in gevoelslagen van de cliënt en tot slot verbinding met thema in het verleden en het heden en afronding.
Behoorlijk intensief dus en je komt echt wel weer een hoop leerdoelen tegen als coach/ counsellor! het samenvatten dat me vorige keer zo beroerd afging deed ik echter deze keer spontaan en nog goed ook. Dat was een leuke ervaring. Maar met een cliënt in gesprek gaan en tot een heldere probleemvraag komen in korte tijd viel me niet mee, net als het niet meeviel om diepere gevoelslagen te bereiken al lukte het gelukkig uiteindelijk wel. Maar ik bleef te lang exploreren en zoeken naar ingangen.

Maar we mogen nog oefenen met onze kleinere 'huiswerkgroep'.
Ik ben nu wel compleet gaar. Ik heb mijn grenzen moeten aangeven en hierdoor wel moeten uitleggen dat ik PTSS heb en bepaalde thema's liever niet uitgraaf in de oefengesprekken. Dat werd gelukkig gerespecteerd. Pff!

21-10-2009

Vandaag druk geweest met belangrijke regelzaken voor mijn onderneming Compassion-CCP. Ik heb een brief samengesteld voor de belasting met een beeld van mijn werkzaamheden als coach/ counsellor via internet ( tenminste, mijn plannen daarvoor) om na te gaan of ik onder de BTW val. Ook heb ik de metatags veranderd van de website in de hoop dat het nu wel gelinkt kan worden met de zoekmachine van Metatags.nl
Het is afwachten. Ik hoop het, want ik heb ervoor betaald.
En ondertussen wordt de website nog steeds niet gevonden door bezoekers. Ik heb de titel van de website eveneens aangepast om het voor de zoekmachines gemakkelijker te maken.

Gisteravond en vanavond heb ik een chatcoaching gedaan voor cliënten van stichting Verbroken Stilte. Er zit nu een gezonde regelmaat in de begeleiding van de beide cliënten die ik begeleid. Dat vind ik wel prettig.

25-10-2009

Geen kerk vandaag voor mij, wat ik erg jammer vind. Ik heb het niet gered vanmorgen, al heb ik dapper de wekker gezet. Niet verrassend, want ik sliep pas om half 2 vannacht. Ik was na 12-en pas thuis na een reis uit een klein plaatsje voorbij Eindhoven.
We hebben een teammeeting gehad van stichting Verbroken Stilte en ik heb nu mijn collega's eens in levende lijve ontmoet. Dat was erg leuk en gaf het hele team wel een postieve boast. We kwamen niet voor niets bij elkaar.
We hadden van te voren persoonlijke cases ingeleverd voortgekomen uit de praktijk aan onze gastspreker, Andre Lubbers, een psychotherapeut met een praktijk traumatherapie en verbonden met Movisie.
Hij had zich goed voorbereid en heeft veel belangrijke aandachtspunten met ons besproken en voorgelegd die voor ons van belang zijn bij het digitaal opvangen, begeleiden en coachen van slachtoffers van seksueel geweld en trauma.
Verschillende thema's spraken me zo aan dat ik daar zeker nog meer over wil weten, zoals seksueel trauma bij jongens en mannen, seksespecifieke hulpverlening.
Ik vond het heel bijzonder dat deze therapeut ook ervaringsdeskundige is. Geweldig gewoon!

Ik werd wel enorm getriggerd, al wist ik dat om het moment zelf te onderdrukken, maar later heb ik het toch even benoemd naar R. Het ging op een gegeven moment over aanraken van cliënten en of je dat wel of niet mag doen. Hij zei dat dat kan indien de cliént daar expliciet toestemming voor geeft. Daar was ik het dus falikant NIET mee eens en ik vond het heel eng en bedreigend dat hij dat zei. Ik vond hem ineens heel onveilig... al besefte ik wel dat dit heel veel met mezelf te maken heeft.
Het opvallende was dat ik op de heenweg ook al een artikel had gelezen uit de Psycholoog waarin hetzelfde werd beweerd, dus dat was even dubbelop.

Maar verder was het heel inspirerend, hoe vreemd en eng het ook voor me was om een psychotherapeut in een huiskamer mee te maken. Ik blijf het eng vinden.
Ik vond het geweldig dat hij het wilde doen voor ons!

Daarna hadden we een kleine workshop verzorgd door R. die dezelfde opleiding doet als ik. We deden wat oefeningen om onszelf te confronteren met thema's als luisteren naar de cliënt, samenvatten, papegaaien, observeren, objectief kijken zonder invullen, etc.

Daarnaast hadden we natuurlijk de ontmoeting onderling en dat was ook zeker de moeite waard.
Ik was wel helemaal bekaf, al helemaal tevreden.

26-10-2009

Doelitem 9: Ik ben in paniek en stress geraakt

Iets heeft mij getriggerd, maar het is mij niet duidelijk wat. Ik wil een diepere gevoelslaag bij mezelf toelaten dan de stress die ik voel.

Mijn spanningsniveau is: 75
Mijn bereidheidsniveau is 75

Wat mij belemmert op dit moment tot 100 bereidheid is angst om te voelen.
Tijd die ik voor de oefeningen neem: 30 minuten bij elkaar.

Ik begin met een eenvoudige mindfulness oefening, waarbij ik rustig ademhaal en tot mezelf kom.

Fase 1 – concentreer je op 1 lichamelijke gewaarwording die je ervaart en laat alles wat verder opkomt toe, zonder er op in te gaan ( zoals gedachten, emoties, herinneringen en gedragsneigingen, die komen later). Probeer voorbij je weerstand te komen en de lichamelijke gewaarwording er te laten zijn zonder waardeoordeel. Schrijf deze op. Ga daarna opnieuw in mindfulness en naar je eventuele volgende lichamelijke gewaarwording. En zo on.

Mijn ervaringen:

last op mijn schouders
iets dwars in mijn buik
koude, starre handen
starre ogen
zwaar hoofd
koude voeten
gevoelloze benen
druk op mijn borst
fijngeknepen keel
weinig lucht
oorsuizen

Er is geen worsteling meer met deze gewaarwordingen en ik kan het 'touw laten vieren'.

Fase 2:

dezelfde oefening, nu gericht op de emoties

mijn ervaringen:

verdrietig ( met direct gedachten als 'waarom verdrietig?', een reden willen weten, woorden willen zoeken, verrast.
Angst ( waarop vreemde lichamelijke sensaties volgden als schokken, verstarren en een harde stem in mijn hoofd: 'laat me niet in de steek'.

Na de oefening keek ik naar de klok ( vluchtreactie).

Fase 3:

gedachten vissen met dezelfde oefening. De gedachten beluisteren alsof je luisterend naar een babbelend kind, dus 'vissen' en weer laten gaan.

Mijn ervaringen:

achteraf denk ik dat de beschrijving 'babbelend kind' iets teweeg heeft gebracht in mij...
Ik kreeg een scala aan stemmen in mijn hoofd en het werd heel druk. Ik heb er een stel uitgevist, waarvan me de betekenis van de meeste eigenlijk niets zegt.

'waarom schrik ik toch zo?' ( ik schrok van elk geluid)
'laat maar gebeuren'
'ik heb het koud'
'ik heb honger'
'doe nou toch normaal'
'weg zijn ze'
'de wonderen zijn de wereld nog niet uit'
'waar is mama?'
'het is zo stil'
'hou toch op'
'als ik er geen aandacht aan besteed komen ze terug'

Fase 4:

herinneringen:

ga als observerend zelf ( d.w.z. dat deel van jezelf dat je nu bent en altijd dezelfde bent geweest, niet als toeschouwer, maar van binnenuit) vanuit het hier-en-nu met plaatjes steeds verder terug naar het verleden. Wanneer je merkt dat je ergens blijft hangen of juist veel weerstand voelt besteed je juist aan dat plaatje aandacht. Hoe voel je je? Wie zijn er nog meer aanwezig? Wat doe je of zou je willen doen? Wat denk je? Daarna berg je dit plaatje op in je archiefla.
Doe deze oefening verder zoals de vorige oefeningen.

Mijn ervaringen:

Ik ben vanuit een mindfullnessoefening met bewustwording van mijn hier-en-nu in contact met mijn huidige omgeving teruggegaan naar het moment dat ik vermoedde dat de trigger zich voordeed. Van daaruit ging ik naar het moment in mijn verleden waarnaar getriggerd werd. Ik beantwoordde in mezelf de vragen zoals gesteld. Ik kwam echter teveel weerstand tegen en mijn angst nam toe. Ik ben daar niet doorheen gekomen. Ik heb de oefening afgesloten door terug te keren naar het hier-en-nu.

Fase 5:

zoek uit of er een verband is tussen je doelitem en je herinnering. Zijn er verder verbanden te vinden tussen je doelitem, je gedachten, gevoelens, lichamelijke gewaarwordingen en gedragsneigingen? Schrijf ze op.

Mijn ervaringen:

Ik zie een direct verband tussen mijn lichamelijke angstsensaties en mijn herbelevingen van mijn herinnering. Ook mijn angst om te voelen – weerstand- is groot. Ik zie nog niet zoveel verband tussen mijn gedachten en de andere belevingen.

Dit is de afsluiting van de oefeningen gericht op de belevingen.
Het laatste hoofdstuk zal nu gericht zijn op het onderzoeken van je waarden.
_________________________________________________________

27-10-2009

Het is gisteravond weer veel te laat geworden.
We hadden onze 2e avond met de huiswerkgroep van de ACC opleiding en er werd eerst een uur gepraat voor we begonnen met onze rollenspeloefeningen. Ik vond het allemaal veel te druk en chaotisch en voelde me niet OK.
Beetje erbij hangen ook. Ik merk dan echt dat ik daar niets mee kan beginnen en er alleen maar moe van word.
Ik zit sowieso niet lekker in m'n vel, wat deels ook wel te maken zal hebben met het feit dat ik helemaal leeg lijk te bloeden van de menstruatie. De derde maand nu zonder pil. Het gaat de verkeerde kant op zo. En het leek zo goed te gaan.
Ik voel me ook aardig negatief en gestresst. Ik was even rustiger na de oefeningen gisteren, maar vanmorgen ben ik opnieuw slecht begonnen en dat is zo gebleven.

Ik heb aan mijn studie gewerkt en me op het leren van de theorie gestopt. Niet bepaald moeilijke stof tot nu toe.

Ik heb wel goed nieuws. Vanmorgen bij de apotheek kreeg ik opnieuw mijn medicatie ( anti-epileptica) in de vorm van een pot pillen. Ik heb opnieuw geprobeerd om hiertegen in verzet te gaan, omdat ik vrijdag al had aangegeven dat de bestelling eraan kwam en ik had aangegeven dat ik bij voorkeur strips wilde. Na wat heen en weer gepraat is het in overleg gegaan en kreeg ik alvast een deel in strips mee naar huis. Vanmiddag kreeg ik het verlossende telefoontje. Voor deze keer is het in elk geval gelukt! Ik heb gewoon gezegd dat ik vroeger verslaafd ben geweest en niet zit te wachten op een pot met pillen ( 90 stuks).
Dat dat echt niet prettig is. Zij hebben uitgelegd dat zij dat ook niet kunnen bepalen, doordat de verzekering daarover gaat. Ik heb daar begrip voor getoond. Natuurlijk snap ik dat want ik weet hoe de vork in elkaar steekt. Of het de volgende keer weer lukt kunnen ze niet beloven natuurlijk.

29-10-2009

Gisteren in de therapie hard aan het werk geweest.
Ik heb doorgepraat over mijn ACT oefeningen van afgelopen keer en we zijn er wat dieper op ingegaan.
We zijn zo echt tot de kern van mijn gevoel gekomen en dat was niet gemakkelijk.
We hebben eerst gepraat over mijn gevoelens en angst tijdens de meeting met de psycholoog in de huiskamer. Vervolgens over het verdriet dat ik plotseling voelde tijdens de oefening en waar dat voor staat.
Het verdriet staat voor mijn kwetsbaarheid, de schade en het gemis aan mogelijkheden die ik ontmoet in mijn functioneren, veroorzaakt door mijn verleden en hetgeen is kapotgemaakt en niet meer hersteld lijkt te kunnen worden. Terwijl er tegelijkertijd mijn behoefte aan het naar buiten brengen van mijn intelligentie, vaardigheden en kwaliteiten zo sterk is. Deze twee kanten lijken zo in botsing met elkaar te blijven dat ik stagneer en mijn dromen niet waar kan maken in werk en relaties. Ik kan het gevolg van mijn verleden niet accepteren als deel van mijn toekomst. Ik had gehoopt en het was ook mijn levensdoel om te breken met mijn verleden én met de gevolgen daarvan. Een deel van mijn beperkingen zit ook in mijn persoonlijkheid en is niet te veranderen. Dat te voelen en de consequenties daarvan tot me te laten doordringen is zo pijnlijk dat ik op het moment dat ik dat toelaat geen reden meer zie voor mijn bestaan, voor een toekomst.

Alhoewel het een overwinning was dat ik tijdens de therapie dit gevoel kon toelaten voor een moment, kan ik nog niet zeggen dat ik blij ben met het realiseren ervan en weet ik niet hoe dit een plaats te geven.

Vandaag was mijn broer A. onverwachts op bezoek, omdat hij in de buurt moest zijn. Een hele leuke verrassing. Ik kon met hem heel goed praten over dit dillemma en hij herkende dit. Ook hij kent de botsing tussen intellect en beperkingen en hoe moeilijk dat is. Het was heel fijn dat hij even langskwam.

1-11-2009

Het zijn rare, drukke en donkere (letterlijk) dagen.
Gisteren heb ik een logo ontworpen voor mijn coachingbedrijf. Weer een doel bereikt.
Ik vind em erg mooi.

Gisteravond ben ik na lange tijd weer eens uit geweest. Een wijktheaterfeest, met een typische volkswijksfeer. Ik was samen met een paar mannen uit mijn straat en heb zelfs gedanst met ene J. . Was allemaal heel onschuldig, ontspannen en gezellig. Het was nu niet echt mijn stijl qua muziek, maar ik had het best naar mijn zin en heb eens wat wijkgenoten ontmoet. En veel foto's gemaakt.

Vanochtend was ik ondanks dat ik laat sliep toch op tijd in de baptistengemeente om een mooie doopdienst mee te maken. Ik wist dat niet van te voren, maar was er van overtuigd dat ik er wilde wezen vanmorgen. Het was ook heel goed voor me om er te zijn. Wat een tegenstelling met de dienst de vorige keer in H. De tekst en het thema was Jesaja 61: 1-11 en 65:17-25 dat vertelt over God hoe Hij zijn toekomstbelofde aan ons doet ( toen aan Israël en Juda). Je moet het echt in z'n geheel lezen, want er staat zoveel moois in! Hij is voortdurend bezig om die belofde tot vervulling te brengen en het helpt me weer om zijn plan te zien. Zijn plan met mij en met de mensen om mij heen. Mijn dooptekst staat er ook in. Het staat vol met woorden over de Liefde van Hem voor mij en al zijn kinderen. Wat ik ook wel mooi vind is een tekst op het programmaboekje: 'Dopen: niet langer zelf proberen je hoofd boven water te houden'.
We zongen mooie liederen. Ik had op een gegeven moment een aparte gewaarwording. Gisteravond waren er ook van die liederen tijdens mijn uitje. Beetje vergelijkbaar qua melodie soms. Maar wat een verschil! Vandaag geen glazen alcohol die de mensen de sfeer en 'geest' moeten leveren om plezier te hebben, vandaag geen liederen over liefde die ontoerijkbaar is. Nee, vandaag zonder alcohol, iedereen nuchter, zingend over liefde met een grote L. die zo dichtbij is, tastbaar en voelbaar en aanwezig voor iedereen! Geweldig gewoon.

3-11-2009

Ik voel me zo in mijn persoonlijkheid afgebroken. Ik mag en kan niet zijn wie ik ben en er blijft niets meer over van mijn trots en waarde. Ik vraag me af wat het nut en de zin is van dit voortdurende gevecht mezelf te accepteren zoals ik ben, als het niet wordt geaccepteerd, zelfs voortdurend wordt afgewezen en afgebroken. Ik weet niet wat God van mij wil. Of Hij nog wel achter mij staat sowieso.

Ik heb gisteren het eindgesprek gehad van het vrijwilligerswerk. Het was opnieuw één grote aanval op mijn persoon en er zaten zoveel onwaarheden in. Ik kon het tegendeel niet bewijzen en het voelt zo verkeerd. De enkele goede adviezen kan ik niet meer accepteren omdat het afbreken overheerst. Men heeft helemaal niets van mij begrepen. Ik wilde het achter mij laten, maar door dit gesprek is het hele gedoe weer tot leven gebracht. En ik kan er helemaal niets mee.
Gelukkig hebben mijn coach en ik het later nog eens doorgenomen, maar ik blijf er een nare nasmaak aan overhouden.
Vanochtend had ik een gesprek bij Maandag. Het was een kort gesprek en de recruiter was eerlijk: mijn opleiding betekent niets voor de huidige arbeidsmarkt en ik heb geen tot nauwelijks kans op een baan bij hen vanwege mijn gebrek aan ( aantoonbare) ervaring.
Ik heb 5 jaren voor niets een opleiding gedaan en dat wist ik ondertussen zelf ook al. Maar ik vraag me af wat ik dan nog wel voor IETS gedaan heb de laatste 5 jaren. Ik heb mijn muren af leren breken, leren accepteren dat ik gevoelens heb en een verleden en me uitgesloofd voor een toekomst op de arbeidsmarkt. En het is allemaal slechts ten nadele van mijn toekomst. Ik weet niet waar ik zo hard voor gevochten heb. Steeds die afwijzing en oordelen over wie ik ben, hoe ik ben en wat ik wel kan en waar ik goed in ben is van geen enkele waarde. Ik ben doodmoe van dit gef-ck!

_______________________________________________________

Ik kan niet uitdrukken wat de put is waar ik in zit.
Ik kom er niet uit.
Ik heb mijn psycholoog gebeld, wat ik zelden doe. Hij had gelukkig even tijd voor mij en het gesprek was even goed.
Ik ben een boek gaan lezen, dat ik nu eindelijk in mijn bezit heb: 'Prins der getijden'. Maar het lukt me niet om mijn geest echt te verzetten. Ik schiet steeds vol en ik zie alleen maar een zwarte toekomst.

8-11-2009

Ik ga maar weer eens trachten iets zinnigs te schrijven.
Het gaat gelukkig weer iets beter, al moet je me nog niet herinneren aan bepaalde zaken. Ik probeer maar in het hier-en-nu te leven en verder niet na te denken.

Mijn broer A. heeft een email rondgezonden naar de familie om bekend te maken dat hij in therapie zit en misschien opgenomen gaat worden in kliniek Overwaal Nijmegen, een kliniek voor angststoornissen. Alhoewel ik veel bewondering kan hebben voor hem dat hij dat traject aan wil/ durft te gaan is het toch wel weer ontluisterend. Wat is dat toch met onze familie? Er is toch wel iets heel erg misgegaan dat alle leden bijna gelijksoortige problematiek vertonen, soms net in een ander verschijnsel. En combinatie van hoogbegaafdheid en gestoordheid, zo kun je het wel het best omschrijven. En veel van de gestoordheid ligt in het gebied van persoonlijkheidsstoornissen en angststoornissen. Het gaat er bij mij niet in dat dit genetisch bepaald is. Er is iets heel erg misgegaan tijdens het opgroeien en de ontwikkeling en dat is al heel vroeg begonnen. Bovendien is het zo intergenerationeel als je maar kunt bedenken en de rode draad is nog steeds niet verbroken. Angstwekkend en deprimerend vind ik dat.

Wat dit betreft heb ik wel precies het juiste boek net uitgelezen: 'prins der getijden', dat eigenlijk precies over dit thema gaat. Daarom raakt dit boek mij ook. De enige reden dat ik het niet bij de boeken zal plaatsen hier op de website, is dat er een relatie tussen een therapeut en een cliënt plaatsvindt in het boek...

Toch doet me dat in dit boek niet zo heel veel. Het is sterk bijzaak in het verhaal.
Maar wel heel erg jammer.

Vanavond wil ik naar een speciale kerkdienst gaan. Ik hoop dat het me goed zal doen.
Ik heb me voorgenomen voorlopig alleen naar positieve kerkdiensten te gaan. Ik heb veel bevestiging nodig van de liefhebbende God.

Het was een fijne, relaxte bijeenkomst. Een getuigenis sprak mij speciaal aan, omdat het herkenbaar was. Jezelf als strijder zien, die moeite heeft om stil te staan en niets te doen. En dat dan toch doen en er laten zijn, toestemming geven aan hetgeen wat gebeurt en komt. (ACT !)
Ze vertelde dat ze niet meer kon bidden met hart en ziel en besloot dat om een tijdje niet te doen. Tenminste, niet op de geijkte manier. Ze ging stil zitten en luisteren en God toelaten in alles wat ze ervaarde.
Ik zie dat wel als een goede manier om ook mijn contact met God weer te herstellen. En dan maar hopen dat Hij zich laat zien/horen/voelen.

10-11-2009

Het lijkt wel alsof ik in een donker hol zit. Letterlijk. Het is 15.00 uur en binnen is het alweer zo donker dat ik een lamp aan moet doen. Ik heb geen neiging om ook maar iets actiefs te doen en naar buiten wil ik niet.

Gisteren heb ik samen met mijn coach wat stappen op papier gezet hoe we nu verder gaan. Het is wat concreter en dat helpt om in elk geval ergens mee bezig te zijn.
Ze gaf me het advies om me in te schrijven bij werk.nl en daarnaast nog slechts 2 andere digitale vacaturebanken. Ik sta er nu bij een stuk of 6 ingeschreven.
Ook gaan we ons richten op de eenvoudige functies als klantenservicemedewerker en dergelijke, inburgeringscoach, telefonische of digitale helpdesk, noem maar op.

Ondertussen ben ik in elk geval bezig met de ACC opleiding en die bevalt me goed. Ik ben me aan het voorbereiden op het online brengen van een nieuwe website voor mijn bedrijf.

Het opzetten van de lotgenotengroep is nog steeds gaande, maar daar hebben we tot nog toe nog geen enkele reactie op gekregen.
Al die initiatieven...er lijkt nergens een zegen op te rusten.
Ik ben erg ontmoedigd. Hopelijk vind ik het ergens weer, diep in mij.

13-11-2009

Vandaag ben ik de hele dag bezig geweest met het opzetten van een nieuwe website voor mijn coachingbedrijf Compassion.
Tegen zes uur was het eindelijk gelukt, al dan niet met het programma Joomla 15, wat ik eigenlijk van plan was.
Mijn vriendin N. zou vandaag komen en mij erbij helpen, maar die zat met zichzelf in de knoop.
In m'n eentje zou ik het echt niet voor elkaar krijgen met dat ingewikkelde programma.
Maar helaas liep dat eenvoudigere programma via hostnet.nl ook niet vanzelf en ging het helemaal niet zo gemakkelijk als ik had gedacht. Ook moest ik alle tekst opnieuw overtypen van mijn vorige site, want het bleek niet kopieerbaar..., zelfs niet nadat mijn goede vriend R. het voor mij had opgeslagen op een bestand.
Het is nu bijna compleet, maar heb het toch alvast online gezet.
Het ziet er in elk geval al een stuk meer presentabel uit dan de vorige website.
Eindelijk voel ik weer een klein beetje trots terugkomen.

16-11-2009

Ik ben weer helemaal op de goede weg en van de negativiteit is niets meer over.
Ik weet weer waar ik het allemaal voor doe en wat ik wil.
Zaterdag ben ik naar een congres geweest, georganiseerd door het Centrum voor Counselling en Coaching (CVCC) in Oirle. Mijn collega van stichting Verbroken Stilte R. was er ook en we zijn samen vanaf station Tilburg naar het centrum gereden en ook hadden we de middagworkshop samen.
Ik heb er 2 workshops gedaan, waar ik een certificaat voor kreeg. Dat is natuurlijk mooi meegenomen. Ik heb er weer wat van opgestoken. De middagworkshop die ik had gekozen was 'Online Coaching' en daar heb ik tegelijk wat tips meegenomen voor mijn praktijk en ook voor mijn werkzaamheden bij stichting VS. Heel veel genetwerkt. We zijn ook ruim een uur nagebleven en het was erg gezellig. Echt heerlijk, die ontmoetingen met andere studenten en actieve counsellors/ coaches.

Gisteren ben ik eindelijk weer eens naar mijn vriendin J. geweest. We hebben weer helemaal bijgepraat. Wat is dat toch een fijne vriendin. We hebben heel veel gemeen, al hebben we nog zo'n verschillende 'buitenkant'.
Ook heel fijn om haar lieve hond weer te kunnen knuffelen. Die was dolblij me weer te zien.

Vanavond is de eerste toerustingavond voor de nieuwe Alphacursus in onze Baptistengemeente. Ik ga nu ook in het team meedraaien. Dat lijkt mij ook weer een fijne uitdaging.

19-11-2009

Een drukke dag gehad vandaag. Ik heb mijn 3e praktijkdag gedraaid voor de opleiding ACC. Deze dag moest ik inhalen in een andere groep, omdat ik zaterdag naar het congres ben gegaan.
Ik wil er morgen wel meer over vertellen, maar ik ben nu moe.

Nadat ik thuiskwam ben ik namelijk helemaal over de rooie gegaan...
Ik zag mijn konijn niet meer, ook niet in de tuin die stevig omheind is met een hoge muur. In de plaats daarvan zag ik overal bloedsporen in mijn huis en flink ook.
Ik zocht overal, maar hij was gewoon helemaal weg. Er bleef maar 1 ding over: 1 of meerdere katten moeten hem te grazen hebben genomen...
Ik werd helemaal gek van boosheid en verdriet en ben gaan smijten en slaan en huilen en rondjes lopen tot ik uiteindelijk even uitgeraast was en bij mijn voordeur een shag ben gaan roken.
Uiteindelijk ben ik in een soort van 'shock' maar gaan koken, want ik moest toch eten.
En ineens zag ik hem, achter de kookhoek, in een heel klein hoekje weggekropen. Daar had hij al die tijd gezeten.
Ik ben zo, zo opgelucht! Ik ben bang dat hij een interne bloeding heeft, dus moet morgen wel met hem naar de dierenarts. Hij bloedt nu gelukkig niet meer, maar goed is het natuurlijk niet. Gelukkig ziet hij er nu helemaal niet ontevreden uit ( en ik ook niet).
Het is lang geleden dat ik zo over de zeik was...

20-11-2009

Ik zal nog even opschrijven hoe het gisteren is gegaan.
Van te voren moesten we ons verdiepen in het eneagram en de Egan-methode. We gingen nu fase 2 van het Egan-model in de praktijk oefenen.
Dat hield in dat we in de eerste gespreksfase met de cliënt gingen exploreren om de probleemgebieden helder te krijgen, omgevingsfactoren en eerdere acties, vervolgens tot het meest centrale probleem te komen en uiteindelijk tot een probleemdefinitie. De tweede fase van het gesprek was gericht op het helder krijgen van doelen/ wensen, de wegen ernaartoe ( brainstormen), hulpbronnen en tegenkrachten in de weg er naartoe, het kiezen van een doel en de weg er naartoe en een tijdslijn maken. Uiteindelijk een eerste actie plannen/ afspreken.

Het was als coach lastig om dit allemaal in een uur tijd door te werken. De tweede gespreksfase was heel actief, want de cliënt moest de dingen op een flapover schrijven.
Wel leuk, zo'n afwisseling van de 'zittende' gesprekken.

Als coach deed ik het vandaag blijkbaar niet slecht, wat ik erg fijn vond om terug te horen.
Ik had de dag ervoor een tekst gelezen in mijn huiswerk waarin stond dat 'je niet moet aarzelen, maar als coach in opleiding zoveel mogelijk moet laten zien van jezelf en zeggen wat je denkt dat je zeggen kan/moet. Anders leer je niets'.
Dat heeft effect gehad op mijn functioneren gisteren.
Met de tweede fase had ik een wat onwennig gevoel. De cliënt die ik coachte was zo gedreven in het opschrijven en uitwerken op de flapover, dat ik erbij stond te kijken en me afvroeg: 'en wat is nu mijn taak?'
Ik ben helemaal niet gewend aan cliënten die het zelf al zo goed weten en zo zelfredzaam zijn.

Als cliënt heb ik ook hard gewerkt. Ik heb mijn hot-item werkloosheid ingebracht als probleem en hoe ik dat ervaar.
We kwamen uiteindelijk aardig diep in mijn emoties, die te maken hebben met afwijzing en minderwaardigheidsgevoelens.
Toen de leraar er bij kwam en naar de flapover keek en zei: 'ik vind dat je toch best veel doet' kwamen de tranen...
Het was een stukje erkenning dat mij raakte en dat ik langzaamaan voor mezelf aan het kwijtraken ben.
Ik heb als opdracht gekozen om elke dag 1 punt van actie op te schrijven waarbij ik 'iets gedaan heb wat ik goed kan'. Daarnaast dat ik het laatste hoofdstuk van het boek van ACT doorwerk over waarden, omdat dat het thema raakt.

25-11-2009

Ik heb het zo druk gehad dat ik maar geen tijd en rust vond om weer eens te gaan schrijven. Zelfs mijn opdracht heb ik nog niet uitgevoerd.
Zaterdag ben ik naar een goede vriend M. geweest en heb geholpen met klussen. Helaas kwam er van dat klussen niet veel, omdat er zoveel te bespreken viel. We zitten echt op één lijn en dat is heel prettig om te merken. Hij heeft ook een misbruikverleden en het is echt schokkend om te horen vertellen hoe weinig hulp iemand krijgt die als man is misbruikt, ook binnen de GGZ. Gelukkig heeft hij nu ook een goede psychiater gevonden. Hij is ook hoogbegaafd en daar hebben we goed over kunnen praten. Ik ben weer tot een nieuw inzicht gekomen. Namelijk, dat ik mijn hele jeugd en leven gezien en behandeld ben als persoon die niets te zeggen heeft en dat gedrag heb ik zelf ook overgenomen, dat beeld van mezelf opgepakt. Het gevolg is dat ik heel slecht kan zeggen wat ik vind en denk en het al helemaal niet kan onderbouwen. Ik ben zo de hoek in gepraat en houd mij bovendien vaker stil dan dat ik dingen uitspreek. Of ik benoem iets zonder er zo diep op in te gaan dat het overkomt op een ander zoals ik het bedoel.
Als de ander daar dan niet op ingaat of doorvraagt blijft het in het luchtledige hangen.
Ik merkte dat ik dat echt rot vond om te beseffen. Zo vertelde M. dat hij door bepaalde leraren gestimuleerd werd om op bepaalde momenten zijn inzichten en gedachten te verwoorden en dat dat ook gewaardeerd werd. Dat heb ik echt nog nooit ervaren op school. Zelf nadenken werd nooit gestimuleerd, eerder afgewezen. Tot en met de HBO toe.

Zondag is M. met mij mee naar de kerk geweest. Dat vond ik erg leuk, want hij is niet gelovig. We hadden de jaarlijkse herdenkingsdienst voor overledenen. Een mooie, maar wel ingetogen dienst natuurlijk. Gelukkig vond hij het een prettige ervaring en wil hij nog wel vaker mee.

Maandagavond had ik alweer een huiswerkgroep voor de opleiding. Het was noodweer en we waren op een gegeven moment de weg kwijt, omdat we daadwerkelijk niets meer zagen door de voorruit van de auto. Gelukkig kwamen we uiteindelijk veilig aan op de lokatie.
We hebben verder rollenspelen geoefend n.a.v. de laatste trainingsdag.
Ik merk dat ik me niet echt prettig voel in de groep. Het is een drukke groep en men hoort zichzelf nogal graag praten. Er wordt niet goed geluisterd. Ik kom er gewoon niet tussen en hoe ik ook probeer iets zinnigs in te brengen, men hoort mij niet eens. Op een gegeven moment had ik aangeboden om een feedback formulier in te vullen voor een coach/ counsellor tijdens zijn rollenspel en dan krijg ik niet eens de kans om hem feedback te geven.
Ik moet dit op de één of andere manier gaan aankaarten, omdat dit de vorige keer ook al begon te kriebelen. Maar eerlijk gezegd heb ik niet zoveel vertrouwen in de mate van begrip of respect. Echter, dit kan ik natuurlijk onderschatten. Het is auditief ook heftig voor mij, zo'n luidruchtige groep. Ik ben na een uur al moe en kan me daardoor minder concentreren. Als ik dan uiteindelijk zelf wil oefenen heb ik nog maar een klein deel van mijn concentratie over. Het valt me elke keer weer tegen hoe weinig rekening mensen houden met het feit dat je slechthorend bent. Het is gemakkelijker om je dan maar te negeren. Kost minder moeite.

Vanmiddag weer therapie. We zullen zien hoe ik dat er vandaag vanaf ga brengen.

27-11-2009

Alweer 2 dagen verder.
In de therapie van woensdag verder gewerkt aan het thema werkloosheid en mijn gevoel 'niet te kunnen doen wat ik kan' en ook aandacht besteed aan mijn situatie in de huiswerkgroep. Ik zit nog steeds vol gefrustreerde gevoelens en helaas kan ik daar verder niet veel meer mee dan gewoon doorgaan met waar ik mee bezig ben en hopen op beter. Opgeven is nu eenmaal geen optie.

De begeleiding vanuit Refrisk: ik ben er niet kapot van. Er zit niet echt beweging in en het blijft nog steeds een eenmansactie vanuit mezelf. Ik voel me echt een loneranger wat dat betreft. Het helpt dat ik er nu wat minder bij stilsta en gewoon niets meer verwacht. Dat neemt een hoop stress en teleurstellingen weg.

Ik heb gelukkig nog steeds veel plezier in het online begeleiden via de stichting Verbroken Stilte en de opleiding. Met de studie heb ik het ook aardig druk, want ik moet ook nog veel leren. 5 dikke studieboeken.

Vanmiddag ben ik naar een tentoonstelling in de bibliotheek geweest. Ik had eigenlijk helemaal geen zin om de deur uit te gaan, maar ben achteraf blij dat ik gegaan ben. Het was de moeite waard, de tentoonstelling over een bunker in onze woonwijk. Er waren verhalen bij aangetekend van buurtbewoners ( fantasie of waar, maakt niet uit) en gedachten en tekeningen van kinderen uit de wijk. Er is een heel project van gemaakt. Ik vind de geschiedenis van mijn eigen huis en omgeving erg interessant.

Morgen ga ik naar een georganiseerde ontmoetingsdag van het VTMCG. Het is helaas wel helemaal in Rotterdam, een eind weg. Maar ik zie er wel naar uit om eindelijk eens een ontmoeting te hebben met leden van deze vereniging.

Ik ben echt weer geschokt na de nieuwsberichten over Ierland en het grootschalige misbruik. Ik heb het aardig gevolgd en het maakt me boos en verdrietig dat dit is gebeurd. Aan de andere kant heb ik er geen illusies over dat dit net zo goed in ons eigen landje gebeurt en niet alleen onder de Katholieke priesters.















































[ terug... ]