2-3-2009

Na een weekend bij mijn ouders, één-na-jongste broer en zus geweest te zijn mocht ik er vanmorgen vroeg uit om voor het eerst dan echt naar vrijwilligerswerk te gaan in de Riethorst, een inloop van de afdeling, voor doven en slechthorenden bij de Gelderse Roos.
Ik had me er nogal druk om gemaakt, maar dat bleek helemaal nergens voor nodig. Het was ontzettend rustig en ik had niet veel te doen. Het was best gezellig en leuk, maar daar waar ik het sterkste in ben, communicatie, kon ik niet mee uit de voeten. Wat ik miste was kennis van de gebarentaal, want er werd voornamelijk gebarentaal gesproken. Dus dat verliep helemaal niet goed. Dat waren we het in de nabespreking ook wel eens. Ik had in het voorgesprek ook begrepen dat ik hiervoor les zou krijgen, want dat probleem hadden we al voorzien. Maar nu twijfelt ze of ik wel geschikt ben... Tsja, zo ken ik er nog één.
Nee, de communicatie ging niet goed, maar we weten toch allebei hoe dat komt en dat is toch te verhelpen?
Ik heb sterk het idee dat ze nu ineens niet zoveel zin meer hebben om te moeten investeren.
Ik heb in elk geval mijn best gedaan om duidelijk te maken dat ik gebarentaal moet kennen om met deze mensen te kunnen communiceren. Nu komt ze ineens met een reactie dat dat 'wel eerst aangevraagd moet worden' .
Hoezo communicatie? Ik zou ook 2 dagdelen komen. Vorige week kon het helemaal niet en nu kan ik weer pas volgende week maandag. Een halve dag per week...
HET SCHIET ECHT NIET OP!!!

Ik ben maar met mezelf aan de slag gegaan eenmaal thuis en verder gegaan met ACT. De 2-wekelijkse zelfevaluatie is voorbij en ik kon aan een nieuw onderwerp beginnen. Bereidheid. Wat betekent dat en hoe staat dat bij mij? Bereidheid is een ander woord binnen ACT voor acceptatie, het actief toestaan van alle emoties en gevoelens die van binnenuit komen. Ik heb de oefeningen gedaan, waarvan ik hier wat evaluatie zal kopiëren:

3: Waarom bereidheid?

Omdat het mij een betere weg lijkt dat onbereidheid.
Omdat ik wil dat ik leef.
Omdat ik mijn binnenste buiten wil.
Omdat ik meer vergevingsgezind en liefdevol wil zijn naar mezelf.
Omdat ik moe ben van de manier van leven tot nu toe.
Omdat ik wil leren er helemaal te zijn.
Omdat ik mij niet wil laten leven.

Oefening Adem inhouden:

Ik heb mijn adem nu 30 seconden ingehouden.

A - Mijn ervaring:
Ik had er geen zin in en vond het een weerbarstige oefening.
B – Aversie:
De aversie kwam al van te voren en ging niet meer weg.
C – Verstand:
Mijn verstand haalde mij over door te denken dat de lucht er weer uit moest en ik weer nieuwe lucht nodig had.
D- Het stiekemste wat mijn verstand deed:
Het leek juist te zijn.
E – consequenties oefening voor dagelijks leven:
Mijn verstand liegt mij voor? Zelfs nu twijfel ik of mijn verstand wel loog. Ik hecht grote waarde aan mijn denkvermogen. Hierdoor krijgt misschien mijn gevoel ook minder kans van bestaan en ondermijnt het energie.
F – Verschil ademoefening begin en einde hoofdstuk; wat zegt dat mij?
Dat ik kan leren.

G – Cijfer voor bereidheid tot veranderen:
7

________________________________________________________

woensdag 4-3-2009

Vanmiddag ben ik naar therapie geweest.
Ik had mijn laatste uitgevoerde opdrachten voor ACT meegenomen. Maar het verloop van de therapie ging anders en dat was OK. Het was wel helemaal in de sfeer van ACT.
We zijn teruggekomen op de mail die ik vorige week had gestuurd waarin ik vertelde hoe ik werd overspoeld door herbelevingen na het lezen in een boek. Herbelevingen van de verkrachting door dr. F. in emotionele en lichamelijke sensaties, die echter bleven steken in mijn lichaam en er niet uit wilden komen in de vorm van woorden of tranen.

Hetzelfde leek zich weer te herhalen tijdens de therapie en ik voelde me zo klem gezet door mijn eigen mechanismen.
Maar dankzij gericht vragen en mijn moed om steeds terug te komen in de situatie hielp om uiteindelijk toch iets van de pijn naar boven te laten komen. De woorden die er bij kwamen waren in de trant van: "Ik wil dat het helemaal nooit gebeurd is, dat ik daar nooit naartoe ben gegaan; ik wil het ongedaan maken ".
Dat is dus waar ik sta. En waar mijn belemmering ligt om het er te laten zijn.
niet alleen gelukkig. Zoals ik ook al bij de oefeningen merkte en nu ook in de therapie is dat er ook een wil is om het er te laten zijn. En dat ik het samen met de therapeut aandurf en aankan.
Ik geloof wel dat ik daar momenteel nog veel toestemming van buitenaf voor nodig heb. Het kwam er pas uit toen hij alles nog eens bij de naam noemde, precies zoals het is/ was. Blijkbaar heb ik dat nodig. Dat die gebeurtenissen uitgesproken worden en erkend.

5-3-2009

Vannacht had ik weer eens de droom van de watervloed.
Maar er is ( positieve) variatie in gekomen.
Alles was weer volledig bedolven onder water en de wereld om mij heen verwoest of verdwenen.
Alles van waarde was verdwenen en ik was ook iedereen kwijt, ook mijn eigen huis en bezittingen.
Het was eng, dreigend en troosteloos.
Op een zolder vond ik zieke en uitgehongerde huisdieren en ik kon ze niet redden.
( mijn konijn kwam er gelukkig eens een keer niet in voor)

Toen veranderde er iets in mijn droom.
Ik kwam mijn ouders tegen en wat andere overlevenden en we besloten om samen te eten.
Dat voelde zo huiselijk en veilig aan.
De volgende dag zou het zondag zijn en we hadden het over kerkdienst.
Iemand zei tegen mij: "Je hoeft toch geen boete te doen?"
Bedoelend dat dat ook niet hoeft.

Helaas werd het toen weer eng en vervelend.
Uit het water kwamen allerlei monsters op, die met de zee waren meegekomen. Ik zag ze mens en dier verslinden. Ze waren heel vraatzuchtig.

Opnieuw kwam er een nieuw element in de droom, die de droom positiever maakte.
Mensen om me heen gingen hun eigen, veilige huisjes, slaapplekken maken. Dat deden ze op prachtige, creatieve manieren en ik was helemaal verwonderd van de schoonheid ervan, al zag ik ook wel dat het primitief was.
Ik wilde dat ook.

En zo eindigde mijn droom.

7-3-2009

Vandaag was het weer tijd voor de cursus Contextuele Hulpverlening/Pastoraat. Het begint op z'n einde te lopen en ik heb dus bijna het certificaat binnen. Maar ik ben er zeker nog niet. Behalve de zeer intensieve dagen zelf heb ik ook iedere keer een week nodig voor de thuisopdrachten. Ik doe het dan ook uitgebreid en werk de studieopdrachten uit. Anders blijft er van de vele leerstof niets hangen. Het is niet alleen Contextuele Theorie dat we krijgen, maar we behandelen daarnaast ook de Levensfasen en Gesprekstechnieken en dat maakt het een druk programma. We hebben nu ook al drie keer cases gehad met rollenspel, dus ook vandaag weer. Deze keer had ik de rol van cliënt/ pastorant. Dat is eigenlijk net zo interessant als hulpverlener/ pastor spelen. Ik was vandaag wel erg moe en het viel niet mee vandaag. Onderweg naar huis nam ik ook nog eens de verkeerde trein en ik wilde alleen nog maar naar huis...
We gingen vandaag uitgebreid in op slachtoffers en daders en hoe deze te begeleiden. Best pittig dus en nu eens vanuit de invalshoek van de bijbel en niet alleen van de reguliere hulpverlening. 'Ieder mens heeft recht op vergeving' . 'Ook daders zijn slachtoffers' . 'Wij zijn zelf ook daders'. Geen eenvoudige dingen om te horen...
Gelukkig werd het goed behandeld en hebben we een genuanceerde en realistische bespreking gehad hierover. Maar heel vaak ging het toch door me heen: 'Goed, iedereen heeft vergeving nodig, maar sommigen wel iets méér'
Wat Gods waarheid niet is, maar mijn waarheid dus.
Ik heb veel aan de bijbelse uitgangspunten, want ook ik heb die nuances nodig.

10-3-2009

Vanmorgen mocht ik van mezelf uitslapen, want ik heb gisteren een lange en intensieve dag gehad.
Maar wel een dag waar ik prettige gevoelens aan overhoud.
Gistermorgen ben ik weer naar vrijwilligerswerk geweest bij de Riethorst in Ede. Deze keer verliep het veel beter, mede doordat ik toch nog even terug ben gekomen op de vorige keer en mijn vragen hierover heb gesteld. Ik kon nu beter communiceren met de cliënten dan de eerste keer, wat een stuk prettiger was. Ik heb een CD meegekregen om wat te kunnen oefenen met gebarentaal, ook wel zo fijn.
Vrijdag kom ik nog een keer, nu samen met een andere begeleidster inloop, die gespecialiseerd is in communicatie. Zij is ook helemaal doof. Zij beoordelt mijn functioneren nog eens en dan hoor ik volgende week hoe verder. Ik heb haar al ontmoet en ze komt wel vriendelijk over.

Gisteravond had ik weer inloop voor de chat van Verbroken Stilte. Ik was het eerste uur de enige medewerker, daarna kwam er een collega bij. Het was wel vervelend dat er een paar keer nieuwe cliënten binnenkwamen die ik niet te woord kon staan omdat ik in gesprek was met een cliënt op het privékanaal. Het was niet anders. Het was erg druk en omdat mijn collega er voor het eerst was wilde ik er blijven tot ook zij haar laatste gesprek had afgerond. Dat werd half twaalf. Gelukkig had ik wat afleiding via msn, waar ik met mijn broer E. kon kletsen.
Het was een prima inloopspreekuur. Ik heb weer goede gesprekken gehad.

11-3-2009

Ik heb het boek uit: De uitnodiging, geschreven door W. Paul Young.
Ik schrijf nog wel een recensie bij het item: Boeken.
Ik ben echt heel erg onder de indruk en ik merk dat er eindelijk een echte opening is ontstaan in mijn relatie met God die ik niet voor mogelijk had gehouden.
Wanneer het om pijn en verdriet gaat en om gevoelens van rechtvaardigheid ontstaat er vaak een wig tussen mij en God in een beeld van Hem die ik niet begrijp en waar ik niet op kan vertrouwen. Terwijl ik daar zo naar verlang. Maar de wrok en de pijn is zo diep geworteld dat het zo moeilijk is om mij op dat moment open te stellen voor een liefhebbende God, die immers ook al dat kwade heeft toegelaten en nog doet.
Nu ben ik tot antwoorden gekomen waaruit duidelijk wordt dat de grootste wrok en pijn gebaseerd is op een totaal verkeerd beeld van God.
Het boek gaat over zoveel thema's die mij raken: trauma, eenzaamheid, onrechtvaardigheid, straf van God, schuld, zonde, vergeving, liefde, relaties, noem maar op.
Ik ben niet van plan om het hierbij te laten. Het boek brengt me steeds weer tot bidden, automatisch. Ik wil het boek als het ware beantwoorden, alsof het God zelf is die via het boek aan mij schrijft.
Ik zal het boek herlezen, zeker weten. En ik wil wel tegen iedereen zeggen: lees het ook!

13-3-2009

Vanmorgen mocht ik weer heel vroeg op, maar het is wel gelukt. Helaas ben ik de hele dag wel erg moe gebleven.
Ik mocht weer naar de vrijwilligersplek in Ede. Ik heb van te voren wat gebaren van internet afgeplukt en wat geoefend. Vanmorgen mocht ik met een dove collega samenwerken en daar zag ik best tegenop. Hoe moest dat gaan als ik geen doventaal spreek. Gelukkig bleek ze redelijk goed te kunnen liplezen én praten. Toch liep het vanmorgen minder, omdat veel alleen maar met gebaren werd gesproken, omdat mijn collega dat ook deed, terwijl er niet verbaal bij gesproken werd. Gelukkig had ik af en toe wel weer 'raak' bij contacten, maar het ging niet zo goed als vorige keer. Het was ook weer een erg rustige ochtend waarop ik geen enkele druk ervaarde. Ik twijfel of ik dit wel echt leuk ga vinden; het is wel erg onder mijn niveau van kunnen.

Over niveau gesproken: gisteren kwam mijn broer A. totaal onverwachts langs. We hebben weer fijn kunnen bijkletsen en hadden het op een gegeven moment weer over hoogbegaafdheid. Het is nog steeds lang niet uitgesloten dat ik wel hoogbegaafd ben, maar dat dit er via de Menza-introductietest niet uitkomt. Volgens hem zouden andere testen het wel uit kunnen wijzen. Bovendien kan er ook een verstoring/ beschadiging aanwezig zijn in mijn informatieverwerkingssysteem. Dan denk ik zelf het eerst aan mijn verbale verwerking. Bovendien heb ik een zwak ruimtelijk inzicht, wat in algemene IQ testen helaas wel als criterium wordt gemeten voor begaafdheid.
Ik herken zoveel in zijn ervaringen als hoogbegaafde en hoe hij zijn manier van denken beschrijft. Ook het zichzelf anders voelen en de vele communicatieverstoringen die hij tegen komt.

Ik vond het in elk geval tegek dat hij een bezoekje kwam brengen.

Morgen mag ik opnieuw vroeg op...
Ik ga op weekend met de Alphacursus.
Ik zie er best tegenop, want ik heb niet zoveel binding met de groep en de cursus. Het gaat allemaal niet zo diep.
En om dan ook nog te gaan logeren. Daar heb ik sowieso al heel erg veel moeite mee.
Ik hoop dat ik 's avonds kan besluiten om terug te gaan als het me teveel wordt. Het idee alleen al zou me een prettiger gevoel geven!

17-3-2009

We zaten met het Alphaweekend diep in de bossen verstopt, dus van 's avonds teruggaan kon ik alleen maar dromen.
Het is niet meegevallen, wat mij het er de volgende keer niet gemakkelijker op maakt om die drempel nog eens over te gaan.
Het was verder best een aardig weekend, maar niet denderend.
De vorige Alphacursussen die ik heb meegemaakt (ondergaan en gegeven) waren intenser voor mijn gevoel en maakten meer indruk. Het ging veel dieper op de geloofsbeleving in en men was veel opener. Nu mis ik dat. Ik had de pech dat ik een kamergenote had die het me ook niet erg gemakkelijk maakte. Pech dus.
Ik voel me sowieso lichtgeraakt, want ik ga al mijn 2e week van menstruatie in...

Ondertussen ben ik weer wat bijgeslapen.
Gisteravond heb ik weer chat-inloop gedaan bij Verbroken Stilte. Dat ging goed en ik heb er nog steeds veel lol in.
Ik heb niets van het vrijwilligerswerk meer vernomen en zelf kon ik mijn collega niet meer te pakken krijgen. Dus ik weet nog even niets.
Helaas blijven de afwijzingen op sollicitaties voor betaald werk binnenkomen.
Bovendien weet ik sinds zondagavond dat ik geen auteurspartner meer heb voor het boek dat ik wil gaan schrijven over GOG door hulpverleners. Ze heeft zich teruggetrokken.
Ik heb aangedrongen op duidelijkheid hierin want het duurde maar en we schoten voor geen meter op. Nu heb ik wel duidelijkheid. Ik vind het behoorlijk balen en het wordt echt even uitzoeken hoe verder.
Ik weet niet waar ik het vandaan haal, maar mijn wil om dingen te bereiken is nog niet gebroken.

Vandaag had ik de tweede keer Empowermentcursus. Het is allemaal nogal simpel en eigenlijk zit ik al te ver in het proces om deze cursus te doen merk ik. Dat frustreert.
Toch lukte het me om er plezier in te hebben vanmiddag. Het was best leuk. Ik ben tenminste met iets bezig.

Vandaag de uitspraak van het proces van het Tuchtcollege in Amsterdam over R.S. waar ik naartoe ben geweest. Een fantastische uitspraak, waardoor mijn dag behoorlijk goed is! Ik heb ondertussen de klaagster ook al gesproken en die is ook al zo blij natuurlijk. Dat geeft me echt weer hoop en nieuw vertrouwen. Van de laatste berichten werd ik nogal down; dit montert ook mij weer even helemaal op.

18-3-2009

Vanmiddag ben ik helaas weer erg gespannen. Ik zit niet goed in mijn vel, maar weet niet waar het vandaan komt.
Het is zo'n lekker weer, maar ik ben zelf niet warm en dat is een naar gevoel.
Ik geniet op zich wel van de zon en heb even buiten zitten lezen.
Ik moest ook weer naar therapie vandaag dus ik heb weer voldoende zon gezien.
Het is fijn dat hier ook eindelijk de lente zichtbaar wordt.

De therapie verliep rustig, maar wel goed. Ik heb verteld over mijn ACT-opdracht en hoe dat gaat. Het valt niet mee om me bewust te zijn van mijn gedachten, maar ik krijg toch wel af en toe iets duidelijk door. Er zijn wel wat dingen die me opvallen. Zo oordeel ik idd. nog veel over mijzelf en mijn zwakheden. Maar ik heb ook gemerkt dat het veranderen van gedachten in toestemmende gedachten zelfs mijn gevoelens kunnen verlichten/ veranderen. In kleine dingen welliswaar, maar dat geeft toch hoop. Ook betrek ik acties van anderen t.o.v. mij erg op mezelf en trek daar negatieve conclusies uit.

We hebben gepraat over mijn acties op het gebied van werk en mijn huidige projecten her en der en hoe chaotisch en ongestructureerd dat voor mij voelt. Hoe het is om nog steeds geen werk te hebben en vastigheid op een duidelijke werkplek.
We hebben het deze keer dus vooral over het hier-en-nu gehad.
Ik heb ook verteld over mijn ervaringen met het boek: De uitnodiging. Hij probeerde om het te begrijpen, maar ik merk dat hij dat niet echt kan. Dat merk ik trouwens met alle mensen tot nu toe, behalve die het boek zelf hebben gelezen ( en ook willen lezen). Echt balen als je dat niet echt kan delen.
Toch was het OK om het te kunnen uitspreken en er woorden aan te geven.

20-3-2009

Gisteren dan definitief te horen gekregen - eindelijk duidelijkheid- dat men niet in zee wil gaan met mij bij de Riethorst.
Fijn dan.

Ik moet oppassen dat ik niet weer in het negatieve beland. Ik heb in elk geval weer een sollicitatie kunnen sturen n.a.v. een vacature op Monsterboard. Ik MAG het niet opgeven. Maar ja, m'n gevoel zegt heel wat anders.

Vandaag heb ik mijn eindverslag ingeleverd voor de cursus contextuele hulpverlening en pastoraat. Die is in elk geval af.
Vanmorgen had ik eerst nog een overdrachtgesprek met mijn coach van Bureau Werken en Leren en mijn nieuwe coach van Refrisk. Mijn aanhouden heeft geholpen. Blijkbaar - vernam ik nu- heeft de ex-coach die nu niet meer bij Refrisk werkt toch maar ook een telefoontje gepleegd met mijn arbeidsdeskundige en die heeft even duidelijk gemaakt dat er niets mis is met het zoeken naar een functie als hulpverlener. De nieuwe coach, L. is veel positiever bovendien en enthousiaster. Ik wil dus nu wel met Refrisk aan de slag.
Ik neem nog geen afscheid van R. van Bureau Werken en Leren. Dat komt nog wel.
Het gesprek verliep goed en ontspannen. Ik ga een project in dat anderhalf jaar mag duren...

21-3-2009

Vandaag ging het helaas niet zo goed.
Dat kwam ook deels doordat ik om 17.00 uur (!) pas mijn medicijnen innam. Ik ben eindelijk bij de bibliotheek mijn pas gaan verlengen en heb meteen maar weer 3 dikke pillen van boeken meegenomen. Omdat ik ook laarzen ter reparatie had weggebracht moest ik een uur wachten tot deze klaar waren en mijn tijd vullen. Het was erg druk in de stad. Ik voelde al vervelende dingen gebeuren in mijn hoofd toen ik de stad in kwam, maar tegen de tijd dat ik moest wachten op de laarzen was ik echt helemaal gestresst. Ik merkte dat ik vanzelf ging blokken maar ondanks dat kon ik toch niet alle prikkels negeren die op me af kwamen. Ik weet niet of men het gemerkt heeft. ik denk het niet. Pas toen ik wat moest gaan klimmen met mijn fiets naar huis ging het echt niet meer, want ik kreeg ook nog eens geen lucht. Mijn benen wilden daardoor ook niet. Eenmaal thuis kon ik wel janken al gebeurde dat niet. Ik wilde dat ik in een donker, afgesloten, doodstille ruimte kon bijkomen. Werkelijk alles was teveel op dat moment. Toen een half uur later de telefoon overging kon ik daar niet tegen. Alleen dat geluid al...
Ik begrijp hier niets van. Het is onderdeel van de PTSS, DESNOS, of hoe je het ook noemt. Maar hoe komt het nu, vandaag, zo uit de lucht vallen?

Vanavond gaat het gelukkig weer iets beters, maar geen drukte meer hoor. Ik voel me net een oude vrouw...
Ik heb verslag gedaan van mijn ACT weekoefening en op het forum gezet. Dus dat is ook weer afgerond. En ik ben aan mijn eerste boek begonnen. EN ik heb mijn medicatie genomen, uiteraard.

25-3-2009

De gang van zaken is deprimerend.
Ik zit weer vast in mijn passiviteit en ben in een sterke mineurstemming. Mijn reïntegratieplan van Refrisk is gereed en ik ga het ondertekenen. Dat is op zichzelf een mooie punt op de i die ik zelf ook heb helpen neerzetten. Mede dankzij mijn assertiviteit is het een plan geworden waar ik tenminste achter kan staan.
Neemt niet weg dat mijn toekomst er nog steeds erg somber uitziet. Ik weet niet waar ik nog kan zoeken naar alternatieven en ik zit bovendien weer aardig met mijn eigen verleden te knokken.
Ik heb vandaag enkele minuten aan een opdracht besteed voor ACT, waarbij ik versteld stond van mijn explosieve en verwarde binnenwereld. Ik heb geprobeerd het in het schema te verwoorden, maar kon slechts een topje ervan verwoorden.
Het was in elk geval wel weer heel verhelderend. Het is stormachtig van binnen, terwijl het van buiten zo passief en doods lijkt. Vreemde gewaarwording.

Zondag ben ik naar een open kerkdienstje van Youth for Christ geweest, die hier actief is in de wijk met een eigen werkplek. Misschien kan ik iets voor hen betekenen?
Ik vond het in elk geval erg leuk om er te zijn in plaats van mijn eigen kerk te bezoeken. Gewoon, mensen uit mijn wijk, velen die het niet zo best hebben en ook niet zoveel met kerk en geloof hebben, maar toch verlangen naar zo'n plekje om te zingen, te bidden en een preekje aan te horen.
Het had trouwens nog een mooi thema: Het hogepriestelijk gebed, dat Jezus bad voor ons, voor Hij de aarde verliet.

Gisteren was ik weer op de empowermentcursus. Ik heb er weinig aan helaas. Maar het is goed om sociaal bezig te zijn en wat na te denken samen over nu en de toekomst. Het is alleen zo van een vreselijk simpel niveau. Ik moet me zo inhouden de hele tijd. Ik voel me er totaal niet bijhoren. Het zijn lieve mensen, maar toch, dat is niet genoeg.

Ik hoop dat ik me morgen beter voel.

27-3-2009

Goed nieuws. Het is bijna zover! Verbroken Stilte is bijna een stichting!
Ik vond dat zo leuk om te horen.
Ik heb nu ook een geheimhoudingscontract e.d. gekregen om te ondertekenen. Het wordt wat officiëler.
Nu nog een eigen weppage. Daar ben ik nog steeds niet aan begonnen. Deze wordt dan gelinkt met Verbroken stilte.

Vanmorgen had ik weer een gesprek met de coach van Bureau Werken en Leren.
We hebben het IRO-plan besproken.
Het viel hem op dat er niets in staat over mijn misbruikverleden. Dat miste hij en hij adviseerde om dit er toch in te zetten, vanwege de invloed daarvan op mijn huidig functioneren.
Op de één of andere manier raakte ik in strijd met hem hierom. Ook om enkele aantekeningen die mijn bedrijfsarts erin had gezet en waar hij zich achter schaarde. Het waren woorden die veel nadruk legden op mijn zwakte i.p.v. mijn kracht en het voelde voor mij zo ongenuanceerd.
Ineens ging ik helemaal dissociëren en raakte uit ons gesprek. Wat een rotervaring! Het was alweer enige tijd geleden dat ik dat meemaakte.
Uiteindelijk konden we wel weer verder met ons gesprek gaan, maar ik voelde me erna vreemd emotioneel.
Ik heb zo'n beetje besloten om niet naar zijn advies te luisteren, want ik wil zelf persoonlijk kunnen vertellen wanneer dat uitkomt en niet in zo'n plan dat overal terecht komt. Sorry, maar dat voelt gewoon heel slecht.
Ik heb al uit eigen initiatief mijn stoornis DESNOS in het plan laten zetten en ik vind dat voldoende informatie.
Wel zal ik het aankaarten bij mijn coach van Refrisk.

Ik heb mijn eindprofiel voor het certificaat Contextueel Pastoraat helaas teruggekregen. Ik mag nog heel wat gaan toevoegen. Opnieuw blijkt dat, als ik geen duidelijke instructies krijg, ik de opdracht gewoon verkeerd begrijp en er zelf mee aan de haal ga. Een eeuwig probleem en dubbel, want het kost me steeds weer driedubbel werk.
Dit weekend heb ik dus weer genoeg te schrijven...
Ik ben zo moe!
Gelukkig heb ik mijn belastingaangifte achter de rug. Dat is een hele opluchting.

29-3-2009

Gisteravond mijn verslag afgekregen, bijna 7 pagina's lang.
Het moet maar goed zijn zo. Ik heb het op fouten gecontroleerd en opgestuurd.
Ik kon vannacht niet slapen en vanmorgen werkten mijn medicijnen lang door die ik laat, en dubbel had ingenomen ( omdat ik 's middags had overgeslagen). Ik zat dus niet in de kerk.
Ik ben op bezoek geweest bij M. wat OK was. Verder voel ik me niet prettig vandaag. Het heeft me wel weer inspiratie gegeven tot het schrijven van een gedicht ( zie item Mijn gedichten) maar ik ben er niet blijer van geworden. Ik voel me een paar keer zo misselijk dat ik denk over te moeten geven, wat gelukkig niet gebeurt. Ik heb herinneringen, maar niet alleen. Ik voel me verdrietig en erg verlaten. Het komt diep van binnenuit. Ik vecht er niet tegen, wat ik meestal wel doe. Wel zoek ik afleiding in lezen en huishouden. Ik besef dat ik mezelf zou moeten troosten nu, maar ik weet niet hoe ik dat kan doen. Ik deel het wel met God, dat wel.

1-4-2009

Het lijkt wel iets chronisch te worden; zodra ik stilsta bij mijn huidige sociale situatie schiet ik heel snel in een zo gedeprimeerde sfeer dat ik er bijna niet uit kom.
Het begon gisteren meteen toen we in onze Empowermentgroep als thema 'dagbesteding' hadden: sociaal netwerk, werk(zaamheden) enz. Als ik er niet aan denk gaat het wel, maar zodra ik maar op dat thema kom gaat er een knop om.
Het kost me veel energie om me uit de spiraal van emoties en gedachten te halen.

Vanmiddag had ik therapie waar ik er ook aandacht aan besteedde. Het punt waar ik met de ACT nu beland ben in het boek is in hoeverre mijn gedachten die volgen op mijn gewaarwordingen nu juist zijn of niet. Het was erg zinvol om daar in de therapie nog eens op door te gaan.
Ik ben verdrietig en boos, omdat ik geen werk kan vinden waar ik mijn talenten en vaardigheden in kwijt kan; ik kan mijn dromen niet verwezenlijken.
De daarop volgende gedachten maken echter dat ik zak in depressieve gevoelens: zonder betaald werk ben ik niets, beteken ik niets; ik voer helemaal niets zinvols uit en dat maakt mij betekenisloos, net zoals mijn leven; ik heb geen toekomstperspectief, want ik zal nooit mijn kansen krijgen.

Tegelijkertijd speelt er nog een ander hardnekkig probleem.
Ik voel me erg eenzaam. Ik mis ouders die voor me zorgen en dat hebben ze ook niet gekund. Ik mis ouders die respect voor mij hebben en me onvoorwaardelijk accepteren. Ondertussen worden mijn ouders ouder en wordt het tijd dat ik voor hen klaarsta. Ze doen dus een beroep op mij. Een normale ontwikkeling als je ouders ouder worden en ik wil ze ook helpen. Ik zou ze nooit in de steek laten.
Maar in mij blijft dat gemis als een kind in mij haar wensen uiten en leegte voelen.
Daar hebben we het ook over gehad in de therapie.
Het is zinloos om deze dingen van hun te verlangen. Ik ben daar ook klaar mee.
Met die leegte en dat gemis moet ik zelf iets doen. Tegelijk merk ik mijn onkunde om zelf die leegten op te vullen. Of mezelf op enerlei wijze troost te bieden.
Mijn gedachten blijven niet hierbij, maar gaan verder: ik ben alleen; niemand houdt van mij; ik zal alleen blijven; ik ben waardeloos. En ook zulke gedachten maken weer dat mijn eigen lijden groter wordt dan nodig is.
ACT helpt mij om hier bewust van te worden en eraan te gaan werken.
Ik praat veel met God. Ik betrek Hem in mijn proces en laat Hem zien wat ik voel en denk. Ik vraag Hem om troost en om inzichten. Hij is mijn grote Adviseur.

3-4-2009

Vandaag heb ik zo'n moelijke beslissing moeten nemen.
Om het eindelijk veilig en duidelijk voor mezelf te maken heb ik een grens moeten trekken naar mijn vader toe.
Maar de gevolgen kunnen wel eens heel groot zijn. Ik heb alleen geen keus meer.
De dingen die ik achter mij leek te hebben gelaten lijken zich weer te herhalen en datgene wat ik met zoveel moeite met mijn familie heb opgebouwd is uiteengestort voor mijn gevoel.
Er zijn wel dingen anders dan vroeger. Ik heb op een gegeven moment toch contact gezocht met mijn broer en zus die mij willen steunen, maar het betekent wel dat ik voorlopig niet meer naar mijn familie kan.
Ik ben er zo verdrietig en boos om.
Waarom waarom!

Morgen heb ik mijn laatste cursusdag Contextuele pastorale hulpverlening en ga ik mijn certificaat halen.
Ik heb een redelijk positief contextueel verslag gemaakt van ons gezin; hoe deze is uitgegroeid tot een eenheid en wat God daarin allemaal heeft gedaan. En wat dat voor effect op mij kan hebben als contextueel pastoraal hulpverlener.
Hoe kan ik daar morgen nog een nuchter en plausibele voordracht over geven terwijl voor mijn gevoel alles weer in puin ligt? En ik verdreven word uit het gezin door toedoen van mijn eigen vader? Waar ik, om het nog ingewikkelder te maken, ook nog eens om geef en die ik helemaal niet kwijt wil?

Ik heb zelfs mijn therapeut nog even gebeld. Op zich was het fijn dat ik er even met hem over kon praten. Ook is het fijn dat ik steun ervaar van een deel van mijn familie.
En toch, toch voel ik me ongelooflijk eenzaam.

4-3-3009

Vanmorgen was ik aan het huilen op mijn bank.
Ik wist niet waar ik het vandaan moest halen, maar ik moest en zou toch naar mijn laatste cursusdag Contextueel Pastoraat.
Ik heb gisteravond besloten om de docente van de cursus kort in te lichten over wat er was gebeurd.
Dit bleek achteraf gezien goed, want hierdoor viel er iets van de last van mij af en kon ik tenminste gaan. Als ik dan eens spontaan toch emotioneel zou worden, 'out' zou gaan of dicht zou klappen, dan was er tenminste 1 die wist hoe dat kwam. Ze beloofde bij mijn voordrachtgroep aanwezig te zijn.
Ik vond het erg leuk dat ook mijn ex- voorganger erbij zat. Die is toevallig ook 1 van de docenten en de rector van het Baptistenseminarium. Nu mocht hij mij ook mede-beoordelen. Bovendien reikte hij de certificaten uit en prijkt ook zijn naam op het certificaat als ondertekenaar.
De voordracht ging goed gezien mijn omstandigheden. Veel beter dan ik verwacht had. Ik voelde me echt gedragen door God, waar ik dan ook flink voor gebeden heb.
Ook voor mijn vader heb ik gebeden.
Toen ik thuiskwam stond er een email van hem op mijn computer. Zijn brief is heel openhartig en liefdevol en ik ben sterk geneigd om er meteen om in te springen van: nu is alles goed en vergeven. Ik denk alleen dat dat niet zal helpen op de LT en dat het niet goed is. Ik heb heel kort gereageerd, want de afspraak is: geen contact voorlopig.
ik heb wel benadrukt dat ik nog steeds evenveel van hem houdt, maar dat het niet goed is om nu contact te hebben. Dat een tijdje afstand noodzakelijk is.
Helaas heeft hij niet goed door waar het om gaat. Hij haalt het overschrijdend gedrag door elkaar met betrokkenheid en geven om. Hoe kan ik dat kwartje toch laten vallen dat dat om 2 hele verschillende dingen gaat?
Hij haalt ook verkeerde voorbeelden aan. Het geeft gewoon aan dat hij het nog steeds niet begrijpt, al wil hij het misschien wel. Ik voel me rot en hopeloos.

5-4-2009

vanmorgen stond er een mail van mijn broer op mijn inbox. Erg gekwetst omdat er toch emailcontact was geweest tussen mijn vader en mij. Hij kon en wilde niet meer verder helpen om dit probleem op te lossen.
Het groeit ook hem boven de pet en achteraf gezien is dat ook wel zo begrijpelijk. Ik ben bang dat alleen externe hulp hier nog iets kan betekenen. Maar ik geloof niet dat iemand anders dan ikzelf dat zou willen.
Ik heb bij alle gezinsleden een beerput opengetrokken en de 'vrede' in het gezin verstoord.
Het is nu allemaal mijn 'schuld' dat ze zich rot voelen.
Ik kan niet anders meer dan bidden en alles aan God overgeven.
Vanmiddag schreef mijn broer onverwachts opnieuw. Dat hij het toch begreep en dat het uitgesproken was met mijn vader en dat hij alsnog toe wil blijven zien op het proces. Ik denk echter dat ik dat niet van hem moet gaan verwachten. Ook hij is niet onafhankelijk en zit er midden in. Ook hij is er teveel emotioneel bij betrokken.

Ik ben vanmorgen naar de kerk geweest. Palmpasen. Het symbool van de palmstok, met z'n lekkere snoep, maar tegelijk het kruis, wat staat voor lijden. Het werd in de handen van kinderen gegeven, die een rondtocht deden door de kerk en de wijk, samen met de katholieke kerk. De voorgangers baden samen. Het dubbele van de palmtak; dat is pasen nu voor mij ( en ook voor mijn familie) een combinatie van lijden en nieuwe groei. Helaas wel eerst dwars door de kruisdood heen.

6-4-2009

Vandaag las ik het stuk over 'willen' door Matthijs Goedegebuure nog eens door ( zie ook het forum). De betekenis daarvan dringt nu nog meer tot mij door. Ben ik nu ook niet bezig om eindelijk aan te geven en te ontdekken wat ik wil? Als je seksueel misbruikt bent is dat 1 van de moeilijkste dingen die er zijn.
En wat ik wil is niet meteen wat de ander(en) ook wil(len). Het levert geen directe bevrijding op. Dit gaf mijn therapeut vandaag als reactie op mijn mail. Het wordt eerst moeilijker. Nou, dat klopt wel. Ik voel geen bevrijding, alleen maar beknelling en belading. Ik verlang er wel naar.

9-4-2009

Ik voel me goed.
En dat is zoiets vreemds om te ervaren, na gisteren eindelijk mijn moeder te hebben gesproken. Ik had zo sterk het gevoel dat ik voor pasen dat contact wilde oppakken om in elk geval zelf vanuit mijn liefde het goede te doen. Ik heb er geen spijt van dat ik ze een goede pasen heb kunnen wensen.
Verder was het gesprek eigenlijk precies zoals ik had verwacht: het probleem en de schuld ligt bij mij en het is aan mij om het op te lossen. Mijn verleden, mijn contacten, mijn website en forum, alles werd erbij gehaald om te verklaren waarom het zo'n probleem voor en van mij is.
Ach, er is toch wel iets veranderd bij mij en ik weet zeker dat God daarin Zijn werk heeft verricht. Er is echt een 'zij weten niet wat zij doen' overtuiging in mij gevaren. Het maakt me niet boos, ik hoef me niet te verdedigen, het doet me zelfs nauwelijks pijn.
Voor mij is het duidelijk en de tijd dat ik schuld hoef te dragen die niet van mij is, is voorbij. Ik laat het van me afglijden en verbrand het in gedachten met een vuurtje. Weg ermee!
Dit is niet slechts een gedachte; het is een wezenlijke verandering in mij.
En ik ben daar zo dankbaar voor want ik voel me vrij!

Gisteren heb ik met mijn collega A. van Verbroken Stilte heerlijk samengewerkt met het creëren van een persbericht. Verbroken Stilte als stichting is bijna een feit.
We gaan samen een huiskamerproject opzetten voor slachtoffers van seksueel geweld in de regio.
We zijn bovendien een goed team gebleken in ons PR-werk. Hartstikke leuk om te merken.
Het voordeel is dat we in dezelfde regio wonen en elkaar redelijk eenvoudig kunnen opzoeken om samen dingen te doen.

Zojuist heb ik contact gehad met de contactpersoon voor vrijwilligerswerk bij de Gelderse Roos.
We hebben een afspraak staan om samen eens te praten over eventuele mogelijkheden.
Echt een opsteker!

12-4-2009

Echt een bijzonder pasen.
We hadden zowel op donderdag-, vrijdag- als zaterdagavond een dienst in onze Baptistengemeente en natuurlijk de uiteindelijke paasviering vanochtend.
Zo gingen we symbolisch de weg mee met Jezus en bovendien was er gisteravond een dubbele doopdienst.
Helaas merkte ik gisteravond al dat het me toch teveel ging worden en vanochtend trok ik het gewoonweg niet meer. Hierdoor heb ik een prachtige, feestelijke dienst gemist.
Het zijn weer mijn persoonlijke grenzen waar ik dan tegenaan loop. Zo moeilijk om te accepteren. Dat was wel weer een kater vandaag.
Ik heb verder vandaag ook niemand gezien, behalve mevr. M. die ik wekelijks bezoek.
Gelukkig was het redelijk warm en ik heb in de tuin gezeten.
Vanavond ben ik weer eens aan de slag geweest met ACT.

Mijn forum dreigt helaas weer stil te lopen. Erg jammer. Het blijft maar terugkomen na de wat actievere periodes.
Hoelang blijft dat taboe nog over dit leed? Ik weet het gros van de slachtoffers nog steeds niet te bereiken. Maar ik geef het niet op. Never nooit niet.

16-4-2009

Gisteren heb ik weer therapie gehad.
Ik werd nogal afgeleid door een vervelende kiespijn, waardoor ik al een paar erg slechte nachten achter de rug had. Ik was er bovendien ondertussen aardig kortaangebonden door. Enig voordeel is dat zulke pijn afleidt van psychische pijn.
Toch heb ik wel de ruimte gekregen om mijn emoties over mijn familie te kunnen uiten en de 'zondebok'-positie waarin ik mij geplaatst voel. En hoe oud dit ook weer is. Er was veel boosheid. Het mocht er zijn. Maar echt tot constructieve 'oplossingen' kwamen we niet. We hebben het even over mijn laatste ACT-oefeningen gehad. En hoe moeilijk ik het vind om mijn pijn te voelen, omdat daar meteen zo'n groot gevoel van eenzaamheid bij komt. En het gevoel van 'overmand' worden. De link met het overspoelen wat ook weer tijdens een ACT-oefening gebeurde met de rivier was snel gelegd. We hebben ook de conclusie getrokken dat ik steeds autonomer word en dat ik hierin sterker word. Dat voelt heel goed.

Ik ontving een mail van de journalist die ik lang geleden had gesproken, met een persbericht. Het was wel heel urgent, want gisteravond werd het al uitgezonden. Zetten, 20 jaar later, over de 'slachtoffers' van Finkensieper.
Het kwam als een donderslag bij heldere hemel. Ik ben natuurlijk heel blij dat het is uitgezonden en dat er eindelijk weer eens serieuze aandacht aan is besteed. De overlevers verdienen dat. Maar voor mij was het te onverwachts. Ik kan niet zomaar ineens zo'n uitzending kijken. Ik heb het opgenomen en kies een goed moment uit. Maar wat is een goed moment? Ik heb alle uitzendingen hierover toentertijd gemist en als ik al iets meekreeg, keek ik meteen een andere kant uit.
Ik heb het mijn therapeut gemaild. Die adviseerde ook om het op te nemen en daar heeft hij dus gelijk in.
Ik wil het eigenlijk helemaal niet alleen kijken, maar ik weet echt niet met wie ik het zou willen of kunnen doen.
Behalve op internet is dit een geheim in mijn leven...

21-4-2009

Het zijn drukke dagen voor me. Mijn agenda staan aardig vol. Ik ben opnieuw teleurgesteld door een afwijzing voor een sollicitatie voor een vacature die ik erg graag wilde vervullen. Belachelijk gewoon. Ik had meteen gereageerd, maar kreeg de volgende dag al een reactie dat er al een kandidaat 'standby' had gestaan. Waarom plaats je die vacature dan?
Het lukt maar niet en ik word er steeds negatiever over.
Het heeft toch geen enkele zin om nog te solliciteren???
Het ziet er steeds meer uit dat ik nog maar het beste zelfstandig kan gaan ondernemen om nog ergens te komen. Maar ja, dat levert ook weinig verdienste op.
En ik zie het niet zitten om alleen te werken.
Deels misschien, maar ik wil in elk geval een baan ernaast buiten de deur.
Gisteren heb ik de eerste vergadering bijgewoond van het APCG in de nieuwe werkgroep waar ik nu zit: "Toegankelijkheid". Het is leuk en uitdagend, maar ook daar gaat helaas weinig tijd inzitten.
Ik vond het wel prettig om weer eens even aan het werk te zijn samen met anderen.

Dat Verbroken Stilte nu een stichting is vind ik ook geweldig. Ik ben samen met een ander van het team bezig met de voorbereiding van een huiskamerproject en ik moet een eigen pagina aan gaan maken voor mijn werkzaamheden als internet-coach. Deze wordt dan gelinkt met Stichting Verbroken Stilte. Het inloopspreekuur, dat ik trouwens gisteren weer gedraaid heb, is alleen bedoeld voor 'crisisgesprekken' en niet voor coaching. In principe, want nu gebeurt dat nog wel.
Ik ben toch wel echt een coach, want ik ga liever wat dieper de gesprekken in.

Gisteren heb ik ook eindelijk de inhoudsopgave en globale inhoud van het GOG-boek uitgewerkt voor de uitgeverij. Die is nu klaar. Vandaag had ik contact met de contactpersoon en ik stuur het vandaag op. Ik ben benieuwd.

Ook kreeg ik vandaag bericht dat ik de DVD van de uitzending over Finkensieper kan ontvangen. Ik moet eerst het geld overmaken, dus het zal wel een week of 2 duren voor ik het binnen heb.
Maar ik ben blij dat het toch gelukt is.

Vanmiddag mag ik naar de cursus Empowerment en daarna meteen door naar de tandarts. Ik heb weer flinke gebitsklachten. Ik vraag me echt af of het echt niet door de medicatie komt. Gelukkig is de ergste pijn nu weg. Maar misschien is dat na vanmiddag wel weer anders...

25-4-2009

Ik ben erg moe...
Het waren zulke drukke en intensieve weken. Ik heb vandaag een noodgedwongen time-out genomen.
Ik wilde gisteren ook eigenlijk niet meer naar het jubileumbestaan van de APCG gaan ( voorheen Gehandicaptenraad Arnhem), maar ben er toch naartoe gegaan. Daarvoor had ik eerst een afspraak in het stadhuis, waar ik mijn paspoort kon afhalen. Het feest werd gedomineerd door een debat dat was georganiseerd met vertegenwoordigers van de gemeentelijke politiek en de CG-raad. Het was absoluut interessant en zinvol en het mee-eten met de heerlijke maaltijd daarna was ook erg gezellig. Ik heb nu ook EINDELIJK een naambordje als lid van de APCG.
De avond ervoor was de afsluiting van de Alpha-cursus. Ook daar weer een maaltijd aan vast, die we nu samen zelf hadden klaargemaakt. Erg laat geworden natuurlijk.
Ondertussen ben ik mee gaan doen in een wijkteam dat zich bezig houdt met de 'reizende tuin' in onze buurt. Het plan is uitgevoerd en we gaan een begin maken met het aanplanten van een toegevoegde kruidentuin. Hierbij hoort vervolgens ook natuurlijk het onderhouden ervan én er wordt in juni een feestelijke opening georganiseerd van deze speel-zit-ontmoetingstuin.

Het plan voor de inhoud van het studieboek GOG is nu af. Ook mijn co-auteur staat er nu achter. Ik heb het vandaag naar de uitgeverij gestuurd. Het wordt nu spannend.

Ik heb met mijn collega van St. Verbroken Stilte rond de tafel gezeten. Wat we hebben besproken zet ik nog uitgewerkt op papier en daarmee gaan we weer met het beheerdersteam overleggen.
Ik ben daar nog niet aan toegekomen, pff...

Ik zou ook deze week starten met het creëren van een eigen pagina als coach/counselor. Daar is nog helemaal niets van gekomen. Mijn nieuwe plan voor volgende week dus.
Ik kreeg een reactie op een sollicitatie bij Harreveld. Ik ben eerlijk geweest en heb aangegeven dat ik enige beperkingen heb vanwege mijn gehoor. Nu wil het uitzendbureau op papier wat precies mijn belemmeringen zijn en wat ik wel kan, zodat er gematcht kan worden. Ik vind het al heel wat dat de deur niet meteen gesloten werd. Echter, hoe meer ik erover nadenk, hoe minder positief het wordt. Ze vragen iemand die ook nachtdiensten kan draaien en ik ben bang dat ik dat niet kan waarmaken. Hoe kan ik waakzaam zijn, slapend, terwijl ik niets hoor???
Er zitten dus nogal wat haken en ogen aan. Toch ga ik het maar gewoon proberen. Wie weet als dit niets wordt dat ze toch iets anders hebben.

Ik voel me wat alleen staan. Ik heb hulp gevraagd bij het kijken naar de DVD vanuit het pastorale team van 2 mensen die mij goed kennen, eerder hebben begeleid en die kunnen weten wat dit voor mij betekent. Toch houden ze zich niet aan hun belofte om samen te kijken met mij. Men belooft te bellen, maar doet het niet. Het steekt. Ik sta altijd voor anderen klaar, maar als ik zelf iets vraag is het blijkbaar erg moeilijk om dit voor me te doen. Zo voelt het tenminste wel even. Ik sta op het punt om dan zelf maar te gaan kijken.

28-4-2009

Het verdriet en de boosheidgevoelens om het 'verlies' van mijn familie blijft de boventoon voeren in mijn gedachten en gevoelens. Helaas slaap ik ook weer slecht, waardoor ik overdag dan weer vermoeid en lusteloos ben.
Toch heb ik voldoende afleiding. Ik heb meegeholpen met het inplanten van kruiden in de 'reizende tuin' en daar heb ik echt van genoten. Heerlijk even verstand op nul en werken aan je wijk/buurt, samen met een paar anderen.
Vandaag kon ik helaas niet, omdat ik mijn één-na-laatste gesprek bij Bureau Werken en Leren had en daarna meteen naar de cursus Empowerment moest.
Het is me eindelijk gelukt een pastoraal werker te spreken - heb zelf maar weer eens gebeld- en ik hoop dat we nu tot een afspraak kunnen komen.

Het raakt me zo als ik die berichten weer lees van een pastoor die is berecht voor GOG van kinderen. Dat hij in hoger beroep is gegaan, omdat hij de straf te zwaar vond. Ik denk dan echt: dringt het dan niet tot z'n botte hersens door dat het voor die kinderen een heel wat langere en zwaardere straf is om hiermee te moeten leven?
Maar ja, zoals ik mij mezelf ook vaak voel, zo moeten deze slachtoffers zich ook wel voelen: als een roepende in de woestijn. Wie is er echt geïnteresseerd in hun verhaal?
Gelukkig ziet God het en Hij zal alle rekeningen vereffenen die er nog liggen. Daar geloof ik stellig in. Waar geen berouw is, daar is ook geen ruimte voor genade.
Hij heeft nog heel wat moois klaar liggen voor al die slachtoffers die zijn gemaakt. Een hoopgevende tekst in de bijbel is hierover Ezechiël 34:1-22.

30-4-2009

Gisteren weer therapie gehad. We hebben vooral gepraat over mijn gevoelens over mijn familie en hoe ik mijn positie nu kan bepalen hierin. Er was ruimte voor mijn verdriet, al kon ik het niet laten gaan. Ik merkte dat ik op geen enkele manier tegen mijn eigen pijn vocht en dat is toch wel een heel positieve ontwikkeling. Geen verzet meer te voelen, geen angst om te voelen. Een hele rare gewaarwording. Ik merk dat de ACT-oefeningen een hele goede uitwerking hebben en mijn herstelproces enorm bevorderen. En de steun van mijn therapeut is geweldig.
We hebben het ook gehad over de uitzending over Finkensieper en dat er nu een afspraak ligt. Volgende keer neem ik de DVD mee naar therapie, zodat ook mijn therapeut het kan bekijken. Dat wil hij ook. We hebben besproken hoe ik het bekijken voor mezelf zo safe mogelijk kan maken.

Gisteravond heb ik contact opgenomen met mijn ouders. Beide. Zonder verwachtingen en dat was beter. Ik heb mijn vader weer voor het eerst gesproken en wat afspraken gemaakt voor de komende tijd. Het voelt OK dat er weer contact is. Ik heb mijn moeder zelfs voorgesteld om samen eens de DVD te gaan bekijken. Ze wees dat idee in elk geval niet af. Het heeft me geen innerlijke vrede gegeven of zo, wat ik ook niet had verwacht. Het voelt eerder nog leger en eenzamer. Maar ik kan niet meer verwachten.
Ik heb het met mijn therapeut besproken en op een breuk ben ik in elk geval niet uit. Dat heeft geen enkel nut en dat wil ik ook helemaal niet.

1-5-2009

Woensdag belangrijke stappen gezet.
Ik heb weer contact opgenomen met zowel mijn moeder als mijn vader. Dat voelt toch beter, al is er verder natuurlijk niet zoveel veranderd. Het gaat erom dat ik de situatie zoals deze is begin te accepteren en geen verwachtingen meer schep in mezelf. Ik heb wel tegen mijn vader gezegd welke regels ik vanaf nu wil hanteren en dat is nu duidelijk.
Ik heb aan mijn moeder voorgesteld om eens samen de DVD te gaan bekijken. Ze reageerde er in elk geval niet afwijzend op. Wie weet. Het zou goed voor als allebei zijn én voor het wederzijds begrip.

Gisteren heb ik best een goede dag gehad. Ik ben naar de koninginnemarkt geweest en heb wat spulletjes gekocht. Ik ben geen enkele bekende tegengekomen. Ik ben ook niet zolang gebleven, want ik werd gek van de drukte. Ik had ook met mijn vriendin J. afgesproken, maar kreeg haar ineens niet meer te pakken. Net na etenestijd 's avonds belde ze. Grote crisis met haar ex. Ze is 's avonds bij me langsgeweest en we hebben een goede avond met z'n tweeën gehad. Ik was net een kort verslagje aan het schrijven op mijn forum toen ik op internet las over de aanslag. Dat schokt me best wel. Ik voel me bijna schuldig dat ik zo onwetend heb genoten van de dag.
Ik heb vandaag de krant maar gekocht. Ik heb alle verse nieuwsberichten hierover gemist. Maar misschien is dat maar goed ook. Wel filmpjes gezien.

Vannacht heb ik weer heftig gedroomd. Ik slaap weer waardeloos met dat gedroom. Mede-oorzaak is vast dat ik weer erg chaotisch ben met mijn medicijnen innemen. Ik heb vandaag hierover gemaild naar mijn therapeut, want de droom laat me niet los. Ik werd aangerand door niemand minder dan door mijn voorganger, terwijl die zei in mijn droom dat ik mijn therapeut niet moest vertrouwen. Die aanranding was zo realistisch dat het lijkt alsof ik het echt heb meegemaakt. Ik schaam me rot dat ik onze voorganger en mijn therapeut voor mijn dromen 'gebruik' . Ik weet natuurlijk ook wel dat ze slechts 'acteurs' zijn die een rol vervullen. Ik heb dit natuurlijk nooit echt met hen meegemaakt, maar dat maakt het juist zo ingrijpend als je dat wel droomt en dan zo echt... Ik kon op geen enkele manier ontsnappen. Het gebeuren is wel herinnering, alleen niet met die personen. De voorganger staat misschien voor geloof, schuld, rechtvaardiging, terwijl mijn psycholoog ook voor herstel, steun, vertrouwen/wantrouwen en vaderfiguur staat. Even zo wat links die ik nu leg.

5-5-2009

Vandaag eindelijk bericht gekregen van het UWV, mijn arbeidsdeskundige.
Het IRO-plan van Refrisk en mij is goedgekeurd! Ik ben hier erg blij mee.
Nu kunnen we tenminste echt samen aan de slag.
De vele afwijzingen van sollicitaties zijn bepaald niet bemoedigend, maar ik zet toch door. Het zal toch een keer moeten lukken dat ik in ieder geval voor een gesprek uitgenodigd ga worden.

9-5-2009

Vandaag een drukke dag, na gisteren ook al zo'n drukke dag achter de rug te hebben gehad.
Gisteren was ik in Apeldoorn om de herdenking bij te wonen van het koninginnedagdrama, maar ik had me vergist in het tijdstip en was er al overdag, terwijl ik er 's avonds had moeten zijn. Ontzettend stom... Ik heb hele einden gelopen en had het wel gezien. Het is ook niet al te dichtbij en na een koffie met gebak bij een bakkerij ben ik weer op huis aan gegaan. 's avonds heb ik de bijeenkomst maar vanachter de TV bekeken.
Vandaag stond behangen in het ouderlijk huis op de planning. Voor het eerst was ik daar dan weer. Het is allemaal goed gegaan en ik vond het gezellig om samen zo hard en teamgericht te werken met de familie.
Ik ben blij dat ik gegaan ben. Ik kon met mijn broer A. meerijden terug naar huis, wat me toch een uur reizen scheelde. Nu kostte het maar een klein uur. Bovendien een stuk minder vermoeiend en vervelend om samen met de auto te gaan. Ik vond het erg lief aangeboden van hem, want hij moest er toch voor omrijden.
Ik ben nu helemaal gaar. Mijn lichaam werkt niet mee, want ik zit weer met mijn maandelijkse ongemak. Het was wat dat betreft afzien gisteren en vandaag. Maar de dag was bevredigend.










[ terug... ]