WAT IS ACT?

Hieronder een beschrijving van ACT, een methode om met pijn in je leven om te leren gaan. Het is een methode die ik zelf actief in mijn leven ben gaan toepassen en waar ik voor durf te staan, omdat ik heb ervaren hoe effectief deze kan zijn bij traumatische klachten, wanneer je moeite hebt om pijnlijke gevoelens en gedachten toe te laten en het misbruik door de hulpverlener moeilijk een plek kunt geven in je huidige bestaan.
Steven Hayes is één van de grondleggers van ACT en heeft o.a. het boek: 'uit je hoofd in het leven' geschreven ( zie boeken), een zeer waardevol praktijkboek. Ook geschikt om in te zetten bij coaching/counseling.


May 1, 2005 - 12:49pm — Steven Hayes

Acceptance&Commitment Therapy (ACT)

Developed within a coherent theoretical and philosophical framework, Acceptance and Commitment Therapy (ACT) is a unique empirically based psychological intervention that uses acceptance and mindfulness strategies, together with commitment and behavior change strategies, to increase psychological flexibility. Psychological flexibility means contacting the present moment fully as a conscious human being, and based on what the situation affords, changing or persisting in behavior in the service of chosen values.
Based on Relational Frame Theory, ACT illuminates the ways that language entangles clients into futile attempts to wage war against their own inner lives.

Through metaphor, paradox, and experiential exercises clients learn how to make healthy contact with thoughts, feelings, memories, and physical sensations that have been feared and avoided.

Clients gain the skills to recontextualize and accept these private events, develop greater clarity about personal values, and commit to needed behavior change.

About ACT

July 2, 2005 - 4:32pm — Steven Hayes

The core conception of ACT is that psychological suffering is usually caused by the interface between human language and cognition, and the control of human behavior by direct experience. Psychological inflexibility is argued to emerge from experiential avoidance, cognitive entanglement, attachment of a conceptualized self, loss of contact with the present, and the resulting failure to take needed behavioral steps in accord with core values.

Buttressed by an extensive basic research program on a associated theory of language and cognition, Relational Frame Theory (RFT), ACT takes the view that trying to change difficult thoughts and feelings as a means of coping might can be counter productive, but new, powerful alternatives are available, including acceptance, mindfulness, cognitive defusion, values, and committed action.

Research seems to be showing that these methods are beneficial for a broad range of clients. ACT teaches clients and therapists alike how to alter the way difficult private experiences function mentally rather than having to eliminate them from occurring at all.

This empowering message has been shown to help clients cope with a wide variety of clinical problems, including depression, anxiety, stress, substance abuse, and even psychotic symptoms. The benefits are as important for the clinician as they are for clients.

ACT has been shown empirically to quickly alleviate therapist burn-out. In addition, we are learning that these same processes help us understand and change a variety of other behavioral problems, including such areas as human prejudice, work performance, or the inability to learn new things.

Quick&Dirty ACT Analysis of Psychological Problems

July 2, 2005 - 4:33pm — Steven Hayes

• Most psychological difficulties have to do with the avoidance and manipulation of private events.
• All psychological avoidance has to do with cognitive fusion and its various effects.
• Conscious control belongs primarily in the area of overt, purposive behavior.
• All verbal persons have the “self” needed as an ally, but some have run from that too.
• Clients are not broken, and in the areas of acceptance and defusion they have the psychological resources they need if they can be harnessed.
• To take a new direction, we must let go of an old one. If a problem is chronic, the client's solutions are probably part of them.
• When you see strange loops, inappropriate verbal rules are involved.
• The value of any action is its workability measured against the client's true values (those he/she would have if it were a free choice). The bottom line issue is living well, not having small sets of “good” feelings.
• Two things are needed to transform the situation: accept and move.

The Six Core Processes of ACT

January 11, 2006 - 12:19pm — Steven Hayes

The general goal of ACT is to increase psychological flexibility – the ability to contact the present moment more fully as a conscious human being, and to change or persist in behavior when doing so serves valued ends. Psychological flexibility is established through six core ACT processes. Each of these areas are conceptualized as a positive psychological skill, not merely a method of avoiding psychopathology.

Acceptance

Acceptance is taught as an alternative to experiential avoidance. Acceptance involves the active and aware embrace of those private events occasioned by one’s history without unnecessary attempts to change their frequency or form, especially when doing so would cause psychological harm.

For example, anxiety patients are taught to feel anxiety, as a feeling, fully and without defense; pain patients are given methods that encourage them to let go of a struggle with pain, and so on. Acceptance (and defusion) in ACT is not an end in itself. Rather acceptance is fostered as a method of increasing values-based action.

Cognitive Defusion

Cognitive defusion techniques attempt to alter the undesirable functions of thoughts and other private events, rather than trying to alter their form, frequency or situational sensitivity. Said another way, ACT attempts to change the way one interacts with or relates to thoughts by creating contexts in which their unhelpful functions are diminished.

There are scores of such techniques that have been developed for a wide variety of clinical presentations. For example, a negative thought could be watched dispassionately, repeated out loud until only its sound remains, or treated as an externally observed event by giving it a shape, size, color, speed, or form.

A person could thank their mind for such an interesting thought, label the process of thinking (“I am having the thought that I am no good”), or examine the historical thoughts, feelings, and memories that occur while they experience that thought.

Such procedures attempt to reduce the literal quality of the thought, weakening the tendency to treat the thought as what it refers to (“I am no good”) rather than what it is directly experienced to be (e.g., the thought “I am no good”). The result of defusion is usually a decrease in believability of, or attachment to, private events rather than an immediate change in their frequency.

Being Present

ACT promotes ongoing non-judgmental contact with psychological and environmental events as they occur. The goal is to have clients experience the world more directly so that their behavior is more flexible and thus their actions more consistent with the values that they hold.

This is accomplished by allowing workability to exert more control over behavior; and by using language more as a tool to note and describe events, not simply to predict and judge them. A sense of self called “self as process” is actively encouraged: the defused, non-judgmental ongoing description of thoughts, feelings, and other private events.

Self as Context

As a result of relational frames such as I versus You, Now versus Then, and Here versus There, human language leads to a sense of self as a locus or perspective, and provides a transcendent, spiritual side to normal verbal humans.

This idea was one of the seeds from which both ACT and RFT grew and there is now growing evidence of its importance to language functions such as empathy, theory of mind, sense of self, and the like. In brief the idea is that “I” emerges over large sets of exemplars of perspective-taking relations (what are termed in RFT “deictic relations”), but since this sense of self is a context for verbal knowing, not the content of that knowing, it’s limits cannot be consciously known.

Self as context is important in part because from this standpoint, one can be aware of one’s own flow of experiences without attachment to them or an investment in which particular experiences occur: thus defusion and acceptance is fostered. Self as context is fostered in ACT by mindfulness exercises, metaphors, and experiential processes.

Values

Values are chosen qualities of purposive action that can never be obtained as an object but can be instantiated moment by moment. ACT uses a variety of exercises to help a client choose life directions in various domains (e.g. family, career, spirituality) while undermining verbal processes that might lead to choices based on avoidance, social compliance, or fusion (e.g. “I should value X” or “A good person would value Y” or “My mother wants me to value Z”).

In ACT, acceptance, defusion, being present, and so on are not ends in themselves; rather they clear the path for a more vital, values consistent life.

Committed Action

Finally, ACT encourages the development of larger and larger patterns of effective action linked to chosen values. In this regard, ACT looks very much like traditional behavior therapy, and almost any behaviorally coherent behavior change method can be fitted into an ACT protocol, including exposure, skills acquisition, shaping methods, goal setting, and the like.

Unlike values, which are constantly instantiated but never achieved as an object, concrete goals that are values consistent can be achieved and ACT protocols almost always involve therapy work and homework linked to short, medium, and long-term behavior change goals. Behavior change efforts in turn lead to contact with psychological barriers that are addressed through other ACT processes (acceptance, defusion, and so on).

Taken as a whole, each of these processessupports the other and all target psychological flexibility: the process of contacting the present moment fully as a conscious human being and persisting or changing behavior in the service of chosen values.

The six processes can be chunked into two groupings. Mindfulness and acceptance processes involve acceptance, defusion, contact with the present moment, and self as context. Indeed, these four processes provide a workable behavioral definition of mindfulness (see the Fletcher&Hayes, in press in the publications section).

Commitment and behavior change processes involve contact with the present moment, self as context, values, and committed action. Contact with the present moment and self as context occur in both groupings because all psychological activity of conscious human beings involves the now as known.

A Definition of ACT

ACT is an approach to psychological intervention defined in terms of certain theoretical processes, not a specific technology. In theoretical and process terms we can define ACT as a psychological intervention based on modern behavioral psychology, including Relational Frame Theory, that applies mindfulness and acceptance processes, and commitment and behavior change processes, to the creation of psychological flexibility.
__________________________________________________________

27-2-2010

Laatste aflevering Rode Kamer 2010

www.derodekamer.kro.nl

In de laatste aflevering van de Rode Kamer zoekt presentatrice Karin de Groot deelnemers van de Rode Kamer thuis op. Hoe gaat het met hen na de Rode Kamer? In de Rode Kamer werden ze geconfronteerd met hun angsten en zetten zij een eerste stap naar de oplossing van hun probleem. Bij de een ging dat makkelijker dan bij de ander. Alle deelnemers hebben op hun manier iets aan de Rode kamer gehad.

Rob (nachtmerries)

“Ik heb een nieuwe man gekregen”, zegt de vrouw van Rob stralend als Karin de Groot het echtpaar bezoekt. Rob had jaren last van vreselijke nachtmerries. Hierdoor sliep hij nauwelijks. Zijn vrouw evenmin. Rob praatte nooit over zijn gevoel. De Rode kamer bracht hier verandering. De dromenvanger die hij boven zijn bed heeft hangen mag de deur uit. “Voor hem is het een bevrijding en voor mij ook”, aldus de vrouw van deze deelnemer. Bekijk Rob’s ervaring in de Rode kamer.

Bé worstelde met eenzaamheid en angst voor afwijzing
Karin neemt Bé mee naar een kerk. Bé komt graag in de katholieke kerk want, “daar staat de deur altijd open”. In de tijd dat hij worstelde met zijn homoseksualteit voelde hij zich daar altijd welkom. Samen met Karin brandt hij wat kaarsjes, ook voor zichzelf. Dat heeft hij geleerd in de Rode Kamer. Om niet alleen voor anderen te zorgen maar ook voor zichzelf.

Voor video zie:

http://www.derodekamer.kro.nl/afleveringen/aflevering09/index.aspx
__________________________________________________________

30-1-2010

KRO's De Rode Kamer
Aflevering 5

http://rodekamer.kro.nl/

In deze uitzending stappen Rob en Linda in de Rode Kamer. De 57-jarige Linda is bang voor de mening van anderen,om afgekeurd te worden. Zij heeft faalangst. Hierdoor durft zij niet te doen wat zij het liefste wil. De 61-jarige Rob heeft een bewogen verleden maar praat nooit ergens over.

Allesbeheersende faalangst
Linda groeide op als eenzaam en angstig kind. Ze werd gepest op school en haar ouders waren drukker met hun café dan met de kinderen. Ze ontwikkelde een faalangst die haar leven is gaan beheersen. Die onzekerheid zorgde ervoor dat zij altijd moeilijk vriendschappen heeft kunnen sluiten en ook in de liefde heeft zij geen geluk gehad. Linda wil nu in de Rode Kamer eindelijk een eerste stap zetten door haar angsten aan te gaan en een handvat te vinden om er mee om te kunnen gaan

Terugkerende nachtmerrie
Rob heeft al bijna 40 jaar last van dezelfde bloedstollende nachtmerrie. Het beheerst zijn nachten en maakt hem geïsoleerd omdat hij niemand tot last wil zijn. Hij heeft van alles geprobeerd om van de nachtmerries af te komen. Alles, behalve praten over zijn verleden. Rob heeft een heftig leven achter de rug en heeft dat nooit verwerkt. Nu, na al die jaren wil hij in de Rode Kamer vertellen wat hij heeft meegemaakt om zo een eerste stap te zetten naar een rustige nacht.

zie uitzending:

http://www.derodekamer.kro.nl/afleveringen/aflevering05/index.aspx
___________________________________________________________
13-1-2010

Psychologische confrontatie in De Rode Kamer

http://nl.liquic.com/articles/945/psychologische_confrontatie_in_de_rode_kamer.html

Auteur: Liquic Admin

Ando Rokx is klinisch psycholoog en ACT-therapeut bij de polikliniek geestelijke gezondheidszorg in Apeldoorn. Ook werkt hij mee aan het nieuwe KRO-programma ‘De Rode Kamer’, waarin kandidaten de confrontatie aangaan met hun angsten en onzekerheden. Aan Liquic vertelt hij over deze ‘tv-interventie’.

Hoe werkt ‘De Rode Kamer’ precies?

“Je neemt plaats in een kamer waarvan alle wanden beeldschermen zijn. Je hoort de stem van de psycholoog en vertelt hem waarvoor je komt. Gedurende de hele sessie blijf je met hem in gesprek. Alles wordt intussen ondersteund met beelden en geluiden. Na afloop bespreek je met de psycholoog hoe het is gegaan.”

Er is door de makers van ‘De Rode Kamer’ gekozen de therapievorm ACT te gebruiken. Wat maakt ACT zo geschikt voor televisie?

“De meest gangbare vorm van psychotherapie, cognitieve gedragstherapie, is vooral gericht op verandering van het denken. Dat is niet leuk voor televisie natuurlijk. De makers zochten naar een methode die hen de mogelijkheid bood bewegende beelden te gebruiken en kwamen uit bij ACT.
ACT staat voor Acceptance en Commitment Therapie en gaat uit van het beter leren accepteren van je eigen interne reacties: gedachten, gevoelens en lichamelijke sensaties. Voor het tv-programma maken we letterlijk gebruik van beelden – de kandidaat ziet op videoschermen van alles voorbij komen. Dat is tijdens gewone therapiesessies niet zo. Maar we werken wel veel met symboliek, zoals analogieën.”

Kun je daar een voorbeeld van geven?

“Je creëert tijdens een sessie bijvoorbeeld het beeld van een bootje op zee en een vuurtoren. Jij zit in dat bootje, de vuurtoren is het baken waar je naartoe zeilt. Opeens steekt er een storm op, het bootje wordt alle kanten op geblazen. En jij bent alleen nog bezig het bootje stil te houden, in plaats van te kijken waar je nu eigenlijk naartoe moet.
Met name in relaties zie je dat mensen steeds hetzelfde liedje afspelen, een ingeprogrammeerde manier van denken en reageren hebben. Ze reageren automatisch op zo’n storm, zonder nog te zien welke richting ze op moeten. Bij ACT leren ze met afstand te kijken naar hun gedachten, zodat ze er niet meer zomaar in meegesleurd worden.”

Dat klinkt ook wel een beetje als mindfulness…

“Ja, dat zit er ook zeker in. Mindfulness gaat ook uit van het stilstaan bij je gedachten. We maken daarom aan het begin van elke sessie gebruik van een mindfulnessoefening.”

Een beetje gedragstherapie, een beetje minfulness… hoe vernieuwend is ACT eigenlijk?

“Wat betreft interventie heeft ACT inderdaad royaal gejat uit allerlei hoeken. Maar de achterliggende theorie is wel degelijk nieuw. In de essentie gaat ACT ervan uit dat je problemen ontstaan op het moment dat je vlucht voor je binnenwereld. In deze therapie leer je stil te durven staan bij wat er van binnen gebeurt. Zoals je eigen angsten, somberheden en verdriet. Angst is niet het probleem, de ontsnapping aan die angst maakt dat je problemen krijgt.”

Terug naar ‘De Rode Kamer’. Op televisie geconfronteerd worden met je diepste angst of wanhoop is heftig. Hoe voorkom je dat het uit de hand loopt?

“We werken met zes psychologen mee aan dit programma. En we willen absoluut geen freakshow, dus we kiezen kandidaten uit die zijn zoals jij en ik. Ze moeten geen complexe psychiatrische problemen hebben, goed functioneren en met enige distantie over hun probleem kunnen praten. Eerst hebben we een korte ontmoeting om te kijken of ze wel weten waar ze aan beginnen en of ze stevig genoeg in hun schoenen staan. Daarna volgt een verdiepingsgesprek met de kandidaat over zijn of haar probleem, waarover we alles willen weten. Alleen dan kunnen we de geschikte beelden en eventueel geluiden gaan zoeken. De uiteindelijke opnames duren een uur, en daarvan worden 20 minuten uitgezonden.
Dat is kort, ja. Maar je moet het ook niet zien als therapie. Het is een interventie. We gebruiken deze mensen als illustratie om te laten zien hoe een interventie eruit kan zien. Het is niet zo dat ze ineens van hun probleem af zijn, dat kan ook helemaal niet.”

En wat als ze na afloop helemaal van slag zijn?

“Dat kun je natuurlijk nooit helemaal voorkomen. We proberen ze vooraf duidelijk te maken wat ze kunnen verwachten. Dat ze wel eens in De Telegraaf zouden kunnen komen met hun probleem, bijvoorbeeld, of uitgelachen worden in de supermarkt. En nadien hebben ze een evaluatiegesprek met een psycholoog. Als dan blijkt dat ze meer therapie willen of nodig hebben, dan helpen we ze een therapeut te vinden. Nee, we nemen ze niet zelf onder behandeling, we hebben geen therapeut-cliënt relatie met ze.”

Heb je al reacties gekregen van collega’s die kritisch staan tegenover jouw deelname aan het programma?

“Ik heb al wel een paar telefoontjes gehad van collega’s die zeiden: moet je dit nou wel willen, is het wel ethisch? Ik kan me goed voorstellen dat sommigen ons verdenken van sensatiezoekerij. Bij het zien van sommige afleveringen van de Spaanse versie, kreeg ik zelf ook kromme tenen. Daar werd bijvoorbeeld een vrouw met angst voor vogels goed bang gemaakt met vogelbeelden en een kooitje met een levende vogel dat ineens naar beneden kwam. Die vrouw ging half dood van ellende, terwijl de psycholoog door de speaker riep: ontspan! Zo gaan wij het dus absoluut niet doen. Ik wil geen dozen met spinnen en dat soort onzin. Natuurlijk mag het best een spektakel zijn, maar je moet wel zorgvuldig met mensen omgaan. Ik denk dat we dit zorgvuldig kunnen aanpakken, zolang we ons blijven richten op de boodschap aan de kijker: dit is hoe het leven kan zijn, en zo kun je er misschien wat aan doen.”
_________________________________________________________

10-1-2010

“Ik kan mijzelf makkelijker blootgeven”

http://www.derodekamer.kro.nl/afleveringen/aflevering02/terugblik-02-peter.aspx

Hoe verging het Peter na de opname?
Lees zijn ervaringen

Peter was, samen met deelneemster Petra te zien in de tweede aflevering van KRO's Rode Kamer (9 jan.)
Bekijk de uitzending

Peter gaf zich op voor de Rode Kamer omdat hij ongeneeslijk ziek is en worstelt met zijn gevoel. Overdag lijkt het naar omstandigheden goed met hem te gaan maar als ’s avonds de gordijnen dichtgaan, begint voor Peter emotionele ellende. Niet omdat hij zich echt ziek voelt maar omdat het er zoals hij zelf zegt “gewoon keihard inhakt.. Peter zocht eerder psychologische hulp maar dat liep op niets uit. In de Rode Kamer hoopt hij te leren het nut van het leven weer in te zien en positief te blijven.

In de Rode Kamer
“Mijn vrouw en ik,” vertelt Peter, ”moesten er op een vrijdagochtend zijn. Ik was eigenlijk heel erg rustig. Ik heb die nacht heel goed geslapen. Tot het moment dat ik de studio inliep, toen begon ik wel een beetje nerveus te worden. In eerste instantie was er een praatje met Karin de Groot. Toen ging ik naar binnen. En het was wel in de Rode Kamer zelf dat ik heel rustig werd op een gegeven moment. Ik had toen het idee van, ik zit hier nu en ik moet wel gewoon zorgen dat ik mijn verhaal goed vertel en dat er geen tijd is om me ergens nerveus of zenuwachtig over te maken.”

Muren afbreken
Peter koos muziek uit voor in de Rode Kamer. De keus viel op het nummer Chasing Cars van Snow Patrol dat voor hem een belangrijke waarde vertegenwoordigt. Peter: “Het nummer gaat voor mij over het gegeven dat iedereen zijn eigen leven leidt en weinig rekening houdt met de ander. Dat het toch eigenlijk wel heel belangrijk is dat je dingen met elkaar doet. Vooral met degenen die heel erg dicht bij je staan.” Vanwege zijn ziekte nam Peter afstand van zijn gezin. Hij sloot zich af. Dit terwijl hij juist positief wil blijven en het nut van het leven wil blijven inzien. Hij stapt in de Rode Kamer om de muren af te breken die hij heeft opgeworpen. Maar ook om zijn verhaal te vertellen en een document achter te laten voor zijn kinderen.

Je kunt niet weglopen
Peter vond het een overweldigende ervaring. “Het was ten eerste, een reusachtige kubus waar je in zit en, punt twee, je wordt enorm geconfronteerd met jezelf. Punt drie: je kunt gewoon geen kant op! Dat is ook het mooie ervan. Je kunt niet weglopen. Dat is de kracht van het programma. Je geeft je ervoor op en dan weet je eigenlijk wel wat er gaat gebeuren. Ik denk dat iedereen die daar binnen zit heel erg met zichzelf geconfronteerd wordt.”

Er spookt maar een ding door zijn hoofd…
Ook Peter heeft iets in de Rode Kamer bereikt. Hij zegt hierover: “Bij mij is het tweeledig. Voor mij is het heel erg belangrijk wat de reacties van de mensen uit mijn naaste omgeving zijn. Tijdens de aflevering probeer ik mij heel erg bloot te geven en ook te vertellen dat voor mij de ellende eigenlijk begint als ‘s avonds de gordijnen dicht gaan. Overdag probeer ik heel sterk over te komen door er ook heel veel over te praten. Iedereen om mij heen denkt dat ik er heel goed mee kan omgaan omdat ik er veel over praat. Ik probeer echt over te brengen dat hoe ik er overdag uitzie, niet hetzelfde is als ‘s avonds en dat het er gewoon keihard inhakt. Ik ben wel blij dat ik er goed over kan praten maar het heeft ook een andere kant. Als ik s avonds in bed lig of ik word midden in de nacht wakker, dan is er maar een ding dat door mijn hoofd spookt en dat is het hele kankerverhaal. Ik ben er continu mee bezig.”

Je ziet het niet
Momenteel voelt Peter zich nog niet erg ziek behalve als hij zijn chemokuur heeft gehad. “Ik schijn er ook nog vrij goed uit te zien in vergelijking met andere patiënten,” zegt hij. ”Ik heb nog geen ingevallen wangen en dat soort dingen. Als je niet weet dat ik ziek ben dan zie je het niet. Dat is dus een kant van het verhaal.”

Over een drempel
“Een andere kant van het verhaal,” gaat hij verder, “is dat ik het ook van me af moet praten. Het is dus wel gelukt dat ik een drempel ben overgegaan voor mezelf en dat ik mij nu ook kan uiten wat betreft emotie naar een ander. Ik kan nu bijvoorbeeld veel makkelijker tegen mijn broers zeggen als ze vragen hoe gaat het met je, nou nu even niet want ik heb een rotdag. Terwijl ik voor de uitzending zou zeggen dat het allemaal wel goed gaat. Dat is een direct gevolg van de Rode Kamer. Ik kan mijzelf makkelijker blootgeven.”

Meer dan een stap in een proces, een document
Voor Peter heeft deze uitzending naast het zetten van een stap in het acceptatieproces van zijn ziekte, nog een belangrijke andere betekenis. Hij wil zijn verhaal vertellen, iets achterlaten voor zijn kinderen. Peter: “Dat het voor mijn kinderen duidelijk moet zijn wat pappa had. Het wordt tijdens de uitzending op een gegeven moment zelfs letterlijk gevraagd door de begeleidende psycholoog. ’Over 15 jaar zitten je kinderen naar deze uitzending te kijken. Wat wil je tegen ze zeggen?’ Dat vind ik wel heel mooi, dat ze er niet alleen rekening mee hebben gehouden hoe ik mij voel maar ook hoe mijn kinderen dit later terug zien.”
_________________________________________________________

3-1-2010

Sylvia blikt terug op de Rode Kamer

http://rodekamer.kro.nl/afleveringen/aflevering01/terugblik-sylvia.aspx

Ben ik hier nu al die jaren echt bang voor geweest….


Sylvia stapte in de Rode Kamer met een enorme angst voor onweer. Maar ook voor vuurwerk en harde onverwachte knallen in het algemeen. In de uitzending van 2 januari 2010 werd zij met wat voor haar afschuwelijk beelden moeten zijn geweest, geconfronteerd. Stap voor stap werden de beelden zwaarder en werd zij door haar ergst nachtmerrie geloodst. We vroegen haar hoe het nu gaat en wat er in de Rode Kamer met haar gebeurde.

In de Rode Kamer
Sylvia vertelt dat ze aanvankelijk erg bang werd van de beelden. "Normaal als er in een film onweer kwam dan zette ik het geluid helemaal uit en dan keek ik ook niet meer. Dit waren zulke grote schermen dus ik was heel bang. Dat is ook te zien in de uitzending hoor. Maar het was wel zo dat hoe ergere beelden ik te zien kreeg en hoe harder het geluid, hoe minder bang ik werd. Dat was heel raar."


Geen oren dicht
Hoe harder het ging onweren op de schermen hoe minder angstig Sylvia werd. Zelf verklaart Sylvia het als volgt: “Ik denk dat ik omdat ik in 25 jaar nooit echt onweer gehoord heb, dat maakte ik nooit echt mee want dan kroop ik al weg met mijn oren dicht. Ik heb dat in mijn hoofd veel erger gemaakt dan het in werkelijkheid is. Nu zag en hoorde ik het echt. Ik dacht: ben ik hier nu al die jaren echt bang voor geweest?”

Je moet ergens doorheen
Sylvia gaat door. “Soms moet je ergens doorheen om er van af te komen. Hoe moeilijk en hoe eng het ook is. Ik ben daar gewoon gaan zitten, blijven zitten ik ben niet weg gegaan en ik dacht ik ga gewoon tot zover als dat zij mij laten gaan. Ik blijf zitten tot het eind."

Na de Rode Kamer
In haar hoofd is er door de Rode Kamer veel veranderd. Sylvia zou nooit met vakantie gaan bijvoorbeeld en de zomer was een ondraaglijke periode voor haar. "Toen ik de kamer uit kwam", vertelt Sylvia,"viel er zoveel van me af. Het was net of ik weer lucht kreeg. Of ik opeens vrij was. En nou heb ik zoiets van laat het maar komen."

Laat de zomer maar komen
"Ik wil naar de lente toe, ik wil naar de zomer toe. Dat dacht ik vroeger nooit Toen dacht ik laat die benauwde dagen weg blijven want als het benauwd is dan kan het gaan onweren. Ik heb zelfs van de week al aan vakantie zitten denken. Het dat ik nu geen geld heb maar anders zou ik het gewoon doen. Nummer een op mijn lijstje is Turkije. Omdat ik dans. Ik zou daar best wel eens willen shoppen en eens rondkijken en ik spreek een heel klein beetje de taal en het eten is lekker."

Sylvia heeft in de eerste aflevering in KRO's Rode Kamer gezeten
__________________________________________________________
3-1-2010

Terugblik van Merel op de Rode Kamer/ KRO

http://rodekamer.kro.nl/afleveringen/aflevering01/terugblik-merel.aspx

Ik voel me niet alsof ik een heel ander mens ben, maar ik merk wel dat er een soort knop omgegaan is


Merel stapte in de Rode Kamer om van haar verlatingsangst af te komen. In de uitzending van 2 januari 2010 werd het verleden met haar verloren ouders weer tot leven werd gebracht in levensgrote videobeelden. Ook las zij voor haar erg emotioneel beladen dagboekfragmenten voor uit de tijd net nadat haar moeder overleed. Voor Merel is het moeilijk om de doord van haar ouders een plek te geven. Dat komt natuurlijk terug in de Rode Kamer Hoewel de Rode Kamer haar leven niet ingrijpend heeft veranderd, heeft zij de Rode Kamer toch als een belangrijk moment ervaren, een kans om anders in het leven te staan. Hoe gaat het met Merel?

Na de Rode Kamer
Merel wil veel maar had het gevoel dat zij niet verder kwam in het leven. Zij hangt erg aan haar naaste omgeving en voelt zich schuldig als zij alleen activiteiten onderneemt of een dag weg gaat. Voor haar is elk moment dat je niet samen doorbrengt met je geliefden een gemiste kans. Hoe is dat nu ? "Ik voel me niet alsof ik een heel ander mens ben, maar ik merk wel dat er een soort knop omgegaan is", vertelt zij."Ook dat weet ik niet zo goed uit te leggen maar ik merk dat er gewoon iets veranderd is. Het lijkt makkelijker nu om stappen te zetten".

Merel is ambitieus en wil heel graag de wereld zien maar voelde zich snel schuldig. "Er zijn nog steeds echt dingen zoals reizen, die ik graag samen met mijn vriend wil doen. Omdat ik dat samen wil beleven. Die stappen zal ik ook zeker niet in mijn eentje gaan zetten omdat ik die nog steeds met hem wil doen", legt Merel uit. Daar brengt de Rode Kamer dus geen verandering in. "Maar ik merk wel", zo gaat zij door, "dat het voor mij makkelijker is om een dag weg te gaan zonder dat ik mij daar vervelend over hoef te voelen. Het gaat nu meer om de kwaliteit dan om de kwantiteit die je met elkaar doorbrengt. Het is voor mij nu makkelijker om dingen te ondernemen zonder dat mijn vriend daar per se deel van hoeft uit te maken. Dan voel ik me niet schuldig of ellendig of iets in die richting."

Verandering heeft tijd nodig
Van haarschuldgevoel komt ze door haar Rode Kamer langzaam af maar een baan in Parijs zit er nog niet in."Oh nee absoluut niet", lacht ze. "Natuurlijk lijkt me dat te gek en ook al zegt iedereen ja dat moet je doen. Nee nee, dat kan echt niet".De Rode Kamer is ook geen wondermiddel."Ik wil heel veel en grote dingen en dat gebeurt gewoon niet als ik niet wat soepeler ga worden. Ik verwacht niet dat dit binnen een week gebeurd is. Dat gaat in kleine stapjes. Ik denk dat dat misschien inhoudt dat ik een week naar een vriendin ga die in een andere stad woont. En van het een komt het ander."

Over de Rode Kamer
"Mensen zitten heel vaak met dingen", vertelt Merel over waarom zij de Rode Kamer in wilde."Daar heb je het dan over met vrienden, familie, misschien de psycholoog, maar op een gegeven moment heb je wel een bepaald punt bereikt waarop je wel alles hebt gezegd. Ik denk dat je doordat je in de kamer letterlijk met je neus op de feiten wordt gedrukt , je probleem onder ogen kunt komen. Ik zou dat iedereen wel aanraden."

Merel heeft in de eerste aflevering in KRO's Rode Kamer gezeten
_________________________________________________________

30-12-2009

Tv-programma de Rode Kamer is geen huilshow

www.psy.nl

De KRO zendt vanaf 2 januari het nieuwe tv-programma de Rode Kamer uit waarin mensen de confrontatie met hun psychische probleem aangaan. Klinisch psycholoog Ando Rokx werkte mee aan de show: ‘We willen Nederland laten zien wat psychisch lijden is en het in de openbaarheid brengen.’

In iedere aflevering van het tv-programma nemen twee deelnemers plaats in de Rode Kamer waar overrompelende beelden en geluiden en de stem van een psycholoog inzicht moeten geven in hun eigen geest. ‘Een wonderbaarlijke genezing hoef je niet te verwachten’, vertelt Rokx. ‘Het is natuurlijk niet zo dat een fobie ineens verdwijnt door een uurtje in een doos door te brengen. Je moet de Rode Kamer zien als een eerste stap, het aangaan van de confrontatie.’

Wat willen jullie bereiken met de Rode Kamer?
‘We willen Nederland laten zien met welke psychische problemen mensen kunnen worstelen. Wat die problemen met iemand kunnen doen en hoe daar mee omgegaan kan worden. Er zijn veel mensen die denken dat een psychische stoornis over is na tien sessies psychotherapie. Zo werkt het dus niet. Psychisch lijden in de openbaarheid brengen, dat is ons doel.’

Welke problemen hebben de deelnemers?
‘Die zijn heel divers. De één heeft een insectenfobie, de ander moet een levensreddende operatie ondergaan maar worstelt met allerlei vragen.’

Waarom werkt u mee aan dit programma?
‘Ik moet eerlijk zeggen dat ik erg twijfelde toen ik benaderd werd. Mijn eerste reactie? Ja daag! Emo-tv, dat ga ik niet doen! Ik was bang dat de televisiemakers wilden scoren over de rug van de patiënten. Toch ben ik een gesprek aangegaan en werd het mij duidelijk dat dit programma op een zorgvuldige, integere en mooie manier gemaakt zou worden. Het brengen van een belangrijke boodschap, dat was het doel en daar kon ik geen nee tegen zeggen. Samen met nog vijf therapeuten heb ik het script gemaakt en ook tijdens de opnames mochten wij bepalen hoe en wat.
Met de deelnemers is vooraf ook erg uitgebreid gesproken. We hebben goed bekeken of het niet te veel voor hen zou zijn. Als wij vonden dat ze een ander soort behandeling nodig hadden, werd deelname afgeraden.’

Hoe reageerden de deelnemers tijdens de opnames?
‘Het was heel intens. Iemand zit een soort doos met grote schermen waar confronterende foto’s, animaties, teksten en muziek op voorbij komen. Hoewel niemand is gestopt omdat hij of zij het niet trok, was het heel heftig. Genezen na een uur in de Rode Kamer is natuurlijk niemand. Het is geen therapie. Maar tevreden waren de deelnemers wel na het zetten van die eerste stap.
Een huilshow wil ik de Rode Kamer zeker niet noemen, maar er waren wel momenten tijdens de opnames dat zelfs de crew het moeilijk had. Dan zie je een stoere cameraman staan die het niet droog kan houden. Dat zegt toch wel wat.’

Hoe zijn de reacties die u op het programma krijgt?
‘Dat zijn er heel veel en ze verschillen allemaal. De meeste reacties gaan over de vraag of je dit wel moet doen op tv. Kan je de deelnemers dit aandoen? Waarom moet je dit aan het grote publiek laten zien? Er zijn veel mensen die vinden dat het te ver gaat, dat er grenzen zijn. Ik begrijp ze, maar ben het er niet mee eens. De deelnemers zijn uitgebreid voorgelicht en we brengen hen absoluut niet als zielenpoot in beeld. Dankzij hun deelname kunnen wij Nederland meer laten zien over psychisch lijden en daarmee is ons doel behaald.’ (HE)

KRO’s Rode Kamer is vanaf 2 januari negen weken lang te zien om 20.15 uur op Nederland 2.
_________________________________________________________

21-11-2009

’Was het nou mindfulness of mindless fun?’

www.trouw.nl

Bij stress kan mindfulness helpen om de aandacht bij het moment te houden. © FOTO EPA
reacties (4)printstuur artikel doorMindfulness – de uit het Oosten overgewaaide aandachtstraining – neemt een hoge vlucht in Nederland. In Nijmegen worden zelfs cursussen op universitair terrein aangeboden.

Soms stuit je in je zoektocht naar geluk op tenenkrommende ogenblikken en weet je even niet waar je kijken moet. Zo ook vanavond, als trainer Peter Kooij opstaat van zijn stoel en ’Mens, durf te leven’ inzet. Zijn gezang blijkt gelukkig loepzuiver en de tekst – bekend geworden door Ramses Shaffy – blijkt wonderwel toepasbaar op de situatie. Dúrven leven, dat willen we allemaal wel.

Dit is het Han Fortmann Centrum voor Mindfulness in Nijmegen. Het centrum is twee maanden geleden opgericht en ligt middenin het bos, aan de rand van de Radboud Universiteit. Vanavond vindt hier een cursus Persoonlijke Kracht en Effectiviteit plaats, waarin trainer Peter Kooij de basiselementen van mindfulness – aandacht en zelfacceptatie – direct koppelt aan situaties die deelnemers in hun dagelijks leven tegenkomen.

Lees verder op:

http://www.trouw.nl/ontspanning/degids/article2920205.ece/_rsquo_Was_het_nou_mindfulness_of_mindless_fun__rsquo__.html
__________________________________________________________

8 juli 2009

www.psy.nl

Therapeut Steven Hayes: 'Neem afstand van je psychische klachten'
Mensen vechten tegen psychische problemen als verbeten soldaten tegen hun vijand, schrijft de Amerikaanse therapeut Steven Hayes in zijn populaire zelfhulpboek 'Uit je hoofd in het leven'. Ze beseffen niet dat ze het slagveld elk moment kunnen verlaten om echt met hun leven te beginnen. Psy verloot tien exemplaren van het boek.

Door Jorn Hövels

Steven Hayes, hoogleraar psychologie aan de Universiteit van Nevada (VS), is grondlegger van de Acceptatie en Committment Therapie (ACT). Kerngedachte van deze gedragstherapie is dat het gevecht tegen vaak onvermijdelijke problemen ten koste gaat van een waardevol leven. Onlangs gaf Hayes workshops tijdens het Wereld ACT Congres op de Universiteit Twente dat georganiseerd werd door ggz-instelling GGNet.

Hoe werkt ACT?
‘De behandeling richt zich op het vergroten van de psychische flexibiliteit van patiënten. Via oefeningen in acceptatie, bewustwording en committment aan eigen waarden, helpt ACT patiënten van hun psychische klachten af.’

Wat leren patiënten in de oefeningen?
‘Door cognitieve defusie leren ze onderscheid maken tussen hun cognities en hun gedrag, ze hebben de keuzevrijheid om iets anders te doen dan wat hun gedachten hen ingeven.
Mindfulness is de vaardigheid om oordeelvrij je ervaringen, emoties en gedachten te ondergaan en te observeren.
Met acceptatiegerichte oefeningen leren patiënten om niet te vechten tegen onvermijdelijke problemen.
Zelf-als-context is een leerproces waarin patiënten zichzelf en hun gedrag leren zien in de context van hun omgeving.
Patiënten leren hun waarden verhelderen om erachter te komen wat zij belangrijk vinden in hun leven, zoals gezondheid en creativiteit.
Gecommitteerde actie vergroot de bereidheid om het gedrag stap voor stap te veranderen richting hun eigen waarden.’

Die oefeningen maken patiënten psychologisch flexibel?
‘Ja, doordat ze afstand leren nemen van hun psychische klachten. Hun persoonlijke geschiedenis speelt daarbij een grote rol. Stel dat je als kind een moeder had die dagelijks zei dat je niet deugde, dat niemand ooit van je zou kunnen houden. Ook op latere leeftijd kan die gedachte je in je functioneren belemmeren.
ACT leert patiënten dat ze zich niet met negatieve ervaringen, gedachten en emoties moeten vereenzelvigen. De gedachte dat niemand ooit van je zal houden, blijft tenslotte ‘maar’ een gedachte: jij bént niet slecht, je denkt het alleen. Zodra de patiënt voelt dat hij losstaat van zijn gedachten - negatieve gedachten komen en gaan -, wint hij aan psychische flexibiliteit doordat hij niet langer gevangen zit in zijn strijd tegen psychische klachten.’

Mensen zijn toch wat ze voelen en denken?
‘Je moet onderscheid maken tussen je persoon en de inhoud van je gevoelens en gedachten. Een metafoor: het leven is als een autorit en jij bent de chauffeur die de auto op de weg moet houden. Soms stop je voor een passagier die meelift: een slechte ervaring of een slecht gevoel.
De chauffeur maakt ruimte voor zijn passagiers; hij doorleeft slechte ervaringen, voelt negatieve emoties. Wat vertellen ze hem, wat valt er aan te ontdekken?
Maar bij een volgende stop zet hij zijn passagiers - ervaringen, gedachten, gevoelens – er weer uit. Want de chauffeur wil op zijn bestemming aankomen en kan zich dus niet laten overmannen. Kortom, jij bepaalt welke richting je leven opgaat en niet je ervaringen, gedachten en gevoelens. Keep your eyes on the road!’

Veel patiënten leven met levensgrote beperkingen
‘Ook patiënten met ernstige klachten, zoals zware depressies of PTSS, vereenzelvigen zich vaak met hun klachten. Regelmatig hoor ik ze zeggen: “Ik ben getraumatiseerd, of ik ben depressief.”
Niemand IS zijn PTSS of zijn depressie. Er blijft altijd een stukje persoon over dat kan kiezen, een stukje mens dat boven de inhoud van zijn negatieve ervaringen uitstijgt.
Wetenschappelijk onderzoek wijst uit dat ACT ook zeer effectief is in de behandeling van patiënten met ernstige klachten, zoals zware depressies, PTSS en schizofrenie.’

Kunt u voorbeelden geven?
‘Patiënten met zware depressies lazen het ACT-zelfhulpboek Uit je hoofd in het leven en maakte alle oefeningen. Hun klachten werden daarna vergeleken met de klachten van depressieve patiënten die voor langere tijd waren opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis.
Wat bleek? De angsten, depressieve klachten en burn out-verschijnselen van degenen die het boek hadden doorgenomen, waren sterker afgenomen dan die van de opgenomen patiënten. Terwijl een opname tienduizenden euro’s kost en het zelfhulpboek vijfentwintig euro.
Een ander voorbeeld: na een vier uur durende ACT-interventie waarbij psychotische patiënten leerden om op een acceptatiegerichte manier met hun hallucinaties om te gaan, daalde het aantal heropnames enorm.’

Kan ACT zoveel verschillende klachten verhelpen?
‘ACT is geen protocollaire behandeling. Het is een nieuw model van hoe menselijke cognitie werkt, met algemene principes die inpasbaar zijn in bestaande therapieën. Zo zijn ook angststoornissen met ACT te behandelen, gewoon met exposure, de methode van herhaaldelijke blootstelling. Alleen, het vertrekpunt is anders: ACT streeft niet naar emotionele reductie, maar naar de bereidheid om de angst-emotie te voelen en te accepteren.’

Heeft u zich laten inspireren door het boeddhisme?
‘I’m a child of the sixties. Ik las spirituele boeken, leefde in een religieuze commune en schreef artikelen over gelijkenissen tussen boeddhisme en ACT. Die overeenkomsten wil ik niet benadrukken, dat zou af doen aan de empirische onderbouwing van ACT. Het past therapeuten niet om voor boeddha te buigen. Inzichten moeten een plaats krijgen in een culturele en maatschappelijke context.’

Uw zelfhulpboek is succesvol, uw therapie omstreden
‘Als een behandelmethode nieuw is, gaan criticasters op hun achterste benen staan. Maar zodra de methode blijkt te werken, beweren ze dat die helemaal niet zo nieuw is. Zo bekritiseerden psychoanalytici ooit gedragstherapie, gedragstherapeuten cognitieve gedragstherapie en cognitieve gedragstherapeuten nu de ACT-therapie.
Maar ik ben nog nooit iemand tegengekomen die me kon uitleggen hoe cognitieve gedragstherapie werkt. Ja, het verandert cognitie, maar dat doet ACT ook. Ach, toekomstige generaties mogen een oordeel vellen. I don’t want you, I want your children.
En ik heb goede hoop want de verkoopcijfers van het zelfhulpboek zijn enorm. Eén week verkocht het zelfs beter dan Harry Potter. Er zijn in totaal 300.000 exemplaren verkocht. Het zelfhulpboek is in 35 talen vertaald en nu - de eerste druk stamt uit 2005 - verkopen we jaarlijks vijftien á twintigduizend exemplaren.

Psy verloot tien exemplaren van het boek Uit je hoofd in het leven van Steven Hayes.
Als u mee wilt loten stuur dan een mail met naam en adres naar redactie@psy.nl

Uit je hoofd in het leven. Een werkboek voor een waardevol leven met mindfulness en Acceptatie en Commitment Therapie. Steven C. Hayes met Spencer Smith.
ISBN: 978 90 5712 227 9. € 24,95.
______________________________________________________

30-9-2009

De Rode Kamer aankondiging op Goedemorgen Nederland

woensdag in Goedemorgen NL

Ben je gek als je psychische moeilijkheden hebt?

Wanneer iemand met psychische problemen kampt wordt dat door veel artsen en
psychiaters als een psychische aandoening bestempeld. Maar maken deze problemen
niet gewoon deel uit van het leven?

Psychische aandoeningen zoals depressies, angsten en verslavingen blijken veel
algemener voor te komen dan tot nu toe werd aangenomen. Ondanks dat deze
problemen nog vaak wordt gezien als een psychische aandoening, blijken
moeilijkheden van psychische aard meer regel dan uitzondering te zijn. Veel van
de cijfers die tot nog toe gebruikt werden zijn gebaseerd op vragenlijsten
waarin mensen zelf aangeven welke problemen zij gedurende hun leven zijn tegen
gekomen. Het blijkt dat dit soort vragenlijsten systematisch verkeerd worden
ingevuld en een sterk vertekend beeld geven van de werkelijke situatie.

Uit recent onderzoek in Nieuw-Zeeland, waarbij een groep van 1000 mensen van hun
geboorte tot hun 32ste jaar werden gevolgd, blijkt dat bijna iedereen vroeger of
later met psychische problemen te maken krijgt. Dit onderzoek toont aan dat
wanneer mensen later in hun leven gevraagd wordt naar hun ervaringen met
psychische problemen, zij deze veel minder vaak melden dan in werkelijkheid het
geval is. Daar dit soort `levensloop' onderzoek erg duur en tijdrovend is, komt
het erg weinig voor, waardoor er een grote vertekening blijft bestaan in het
algemene idee over de frequentie van psychische problemen.

In plaats van het idee dat het hebben van psychische problemen betekent dat er
iets mis met je is en dat je aan een aandoening leidt, ligt het meer voor de
hand dat deze problemen deel van het leven uitmaken en dat dit een afspiegeling
is van de vaak complexe moeilijkheden die ieder mens in zijn of haar leven
tegenkomt. Het wordt daarom ook eens tijd om de definities van psychische
aandoeningen onder de loep te nemen en aan te passen.

Het leven is niet altijd even makkelijk en daarom is het niet zo vreemd dat veel
mensen er op een bepaald moment niet goed zelf meer uitkomen. Gelukkig is het
steeds normaler om hier hulp voor te zoeken. Helaas blijft deze stap voor veel
mensen nog erg groot, waardoor zij vaak onnodig lang met hun problemen blijven
worstelen. Vooral het idee dat het zwak is en betekent dat er iets mis met je
is, maakt het hebben van psychische problemen vaak nog een erg beladen
onderwerp.

Hopelijk helpt dit soort onderzoek om hier verandering in aan te brengen. Het
blijkt tenslotte dat het heel normaal is om in periodes van je leven psychische
moeilijkheden te hebben. Dit soort moeilijkheden maken deel uit van de
ontwikkelingsprocessen die we allemaal als mens doormaken. Het zou een stuk
schelen als dit een geaccepteerd feit werd en mensen zich in dit soort periodes
eerder zouden laten ondersteunen. Zodat zij er sneller en vooral wijzer weer uit
te voorschijn komen.

http://player.omroep.nl/?aflID=10146771

Marco Kleen



[ terug... ]