NA ELKE 3E WEBLOG WORDT DE EERSTE VERWIJDERD EN OPGESLAGEN
WEBLOG GESTART IN 2007

28-11-2009

Helaas ging het niet door vandaag, mijn ontmoeting met VTMCG in Rotterdam. Echt heel jammer, maar de OV-reis was niet te doen voor mij vanuit mijn plaats. Het snelste traject was 3 uur enkele reis met 4 keer overstappen en dat kon maar eenmaal in het uur, waarschijnlijk 's avonds nog minder. Bovendien was ik in een deel van Rotterdam verplicht tot het gebruik van de chipkaart ( die ik helemaal niet heb).
Weer een ontmoeting die in het water valt voor mij. Jammer hoor!

Ondertussen ben ik behoorlijk gefrustreerd door andere zaken die mijn pet te boven gaan.
Gisteren bij de apotheek kwam ik tot de ontdekking dat ook mijn andere medicatie is veranderd in een goedkopere versie, dat eruit ziet als één of ander Japans merk. Protest hiertegen heeft geen enkel nut. Ik kan dat gewoon niet vertrouwen en heb weer angst, nu ook om deze te slikken. Wat neem ik in? Ga ik nu weer uit balans raken door toegevoegde troep of verminderde werking?
Vandaag kreeg ik een brief van de Gelderse Roos, ondertekend door de directeur maar liefst. Of ik na elke 5 sessies een vragenlijst ga invullen per email en dit naar de organisatie stuur onder het mom van: 'meten is weten'.
Natuurlijk had ik hier al over gelezen, maar ik ben er persoonlijk niet over ingelicht door mijn psycholoog en ik ga al helemaal geen privégegevens via email sturen naar een vage afdeling van GGZ/ Gelderse Roos.
Ik hoop dat mijn therapeut in elk geval zo beleefd is om niet eerder mijn email door te geven voor hij mij gesproken heeft!
Ik raak hier gefrustreerd van en kan er helemaal niet tegen om zo benaderd te worden. Het wordt hoog tijd dat ik cliënt af raak.

30-11-2009

Dit weekend ben ik eindelijk weer aan de slag geweest met ACT-oefeningen. Het waren meteen niet de lichtste oefeningen, dus ik ben er weer helemaal in. Het laatste thema van het boek: 'uit je hoofd in het leven' is gericht op waarden. De oefeningen die ik nu mocht doen bestonden eruit dat ik mij een voorstelling mocht maken van mijn eigen begrafenis aan het einde van mijn leven, waarbij mijn nabestaanden om mijn kist staan, terwijl een persoon mijn persoonlijke grafrede doet. De eerste grafrede was, uitgaande dat mijn leven was verlopen zonder dat er enige verandering had plaatsgevonden in het leven dat ik momenteel leid, waarin ik ben blijven vermijden, vechten tegen mijn pijn en frustraties, mijn ongewenste gedachten en mijn wensen en waarden geen plek hadden gekregen.

En daarna nog verder: Wat had diegene nog gedacht en niet eens durven/kunnen uitspreken over mij?

Daarna dezelfde oefening, maar nu uitgaande van het gegeven dat ik mijn leven had geleid zoals ik had gewenst, zonder vermijding, zonder te vechten tegen mijn eigen gevoelens en gedachten, mijzelf en in acceptatie en volledig geleefd had vanuit mijn diepste wensen en waarden.

Als afsluitende oefening mocht ik opschrijven wat ik op mijn persoonlijke grafsteen zou hebben willen staan als aanvulling op de vorige oefening.

Het was een confronterende en heel verhelderende oefening die mij echt raakte. Niet het stilstaan bij mijn eigen begrafenis, want dat doen we toch allemaal wel eens. Maar om daadwerkelijk tot me door te laten dringen wat voor mij belangrijk is en het besef als dat niet is waargemaakt.
Dat ik mezelf zo in de steek zou hebben gelaten.

Vanochtend heb ik in elk geval meteen iets gedaan waarbij ik mezelf niet in de steek liet en mijn therapeut opgebeld om de brief te bespreken die ik vrijdag had ontvangen van de Gelderse Roos. Ik heb hem persoonlijk ook gezegd hoe ik wens dit te doen en dat ik dat niet op de manier van de Gelderse Roos wil doen. Volgens hem is het een vrijwillige kwestie, maar dat kwam absoluut niet uit de brief naar voren. Ik heb dus ook maar een brief naar de directeur van de Gelderse Roos geschreven. Hij schrijft immers ook zijn brief aan mij als cliënt? Het is door hem persoonlijk ondertekend. Dus mag hij ook correspondentie van mij verwachten. Met de betreffende brief erbij.

Vanmiddag ben ik naar mijn vriendin S. geweest. Dat was gezellig. Zij heeft het psychisch zo zwaar en lijdt onder een posttraumatische stresstoornis. Maar zij heeft nog veel klachten die ik zelf niet meer heb. Ik hoop zo voor haar dat het ook eens beter zal worden. Ze heeft me maar liefst 2 grote zakken met dekbedhoezen en kleding meegegeven. Zo lief!
Het was een hoop gedoe om weer thuis te komen. Ik heb er zeker een uur over gedaan om met 2 bussen van de ene kant van de stad naar de andere kant, thuis, te komen.

Vanavond had ik weer inloopspreekuur op de chat.
Helaas had ik geen gesprekken vanavond. Jammer!
Ik heb wel fijn met mijn collega kunnen praten via de msn.
Dat is onze 'backup-channel' tijdens de inloop.

4-12-2009

Het is crisis bij de stichting waar ik online begeleid. Dat komt in elke organisatie wel eens voor, maar nu hebben wij ermee te maken, een team dat bestaat uit idealisten die stuk voor stuk met hart en ziel ons hebben willen inzetten voor cliënten die onze hulp zo hard nodig hebben. Je hebt te maken met zoveel gevoelens en belangen en omdat we ervaringsdeskundigen zijn ook onze kwetsbaarheden, die soms net even hard geraakt worden. Maar we zijn bovendien de dupe geworden van enkelingen die het slecht voorhebben met onze stichting. Die het stuk willen maken en het onderuit willen halen. Ik word er zo boos en verdrietig van. Ik had mijn collega vanmiddag in tranen aan de telefoon. We zitten allemaal stuk. Gelukkig bestaat het team ook uit personen met een heel helder doel voor ogen en we zullen ook hier weer uitkomen.
Ik heb vannacht in elk geval weer iets beter geslapen, wat ook wel mag na 4 nachten bijna niet.

Morgen is er weer praktijkdag van de opleiding. Dat biedt in elk geval weer de nodige afleiding.
En ik heb ook positief nieuws: heel misschien heb ik wel een baantje! Bij het NtVP.
Ik durf nog niet echt teveel vertrouwen en hoop te hebben, maar toch!

7-12-2009

Het enige wat mij al dagen volledig beheerst is de stichting waar ik voor werk, die nu ondertussen bijna volledig te gronde is gericht.
Maar niet alleen de stichting, ook mijn persoonlijke naam.
Besloten teambesprekingen zijn openbaar gemaakt en een uitspraak van mijzelf gepubliceerd, ik ben openlijk aangevallen en besmeurd.
Ik ben er behoorlijk stuk van, omdat ik iemand wil zijn die zoveel waarde hecht aan vertrouwen. Mijn cliënten hebben hierdoor uiteindelijk het vertrouwen in mij opgezegd.
Logisch natuurlijk na alles wat er werd geschreven en geroepen.
Maar niet meer te herstellen.
Ik zal ook hier mijn naam moeten veranderen om nog verder te kunnen. Ik wil niet geassocieerd worden met de stront waarmee ik overgoten ben.

Ik heb nog maar weinig vertrouwen dat die fantastische stichting nog een verder leven beschoren is.
Veel cliënten zijn nu hun veilige plek kwijt. Ze zijn al weggegaan of in hun schulp teruggekropen of meegesleurd in de hetze.

Ik kom nergens anders meer toe. Ik ben alleen nog maar met de stichting bezig.
Ik word gillend gek.

10-12-2009

Ik heb me onttrokken van de stichting.
Het doet me pijn, want ik heb er met veel plezier gewerkt en mijn hart lag er.
Maar de veiligheid was weg en het respect voor mij ook.
Ik moest het wel doen om er niet volledig aan onderdoor te gaan.
Ik heb opnieuw ondervonden wat machtsmisbruik is en dat motiveert mij des te meer om deze website en het forum te blijven laten bestaan en te vechten tegen dit onrecht.

Ik was gisteren bij mijn psycholoog.
Ik was een half uur te laat omdat ik gewoonweg teveel over mijn toeren was om te gaan! Gelukkig mocht ik nog het gesprek in, wat ik erg waardeer. Ik was alleen maar aan het huilen en voor ik aan het huilen ben...
Zijn advies was ook duidelijk: ga er weg en zorg voor jezelf, zoek de vriendschappen en steun elders.
Ik heb naar zijn advies geluisterd.

Vanmiddag ga ik met mijn coach van Refrisk naar een WAJONG-beurs. Dat komt goed uit. Even weer helemaal op mijn eigen leven richten.
Ik ben door lieve vrienden uitgenodigd om oud-en-nieuw bij hen door te brengen.
Dat zijn mijn echte vrienden. Die weten en accepteren wie ik ben.
Ik kom er steeds meer achter dat als je het goede wilt doen en de rechtvaardige weg wilt volgen dit ook heel veel onrechtvaardigheid op je af kan jagen.
En dat je dan zelfs gehaat kunt worden en je het licht in de ogen misgund.
Ik heb mijn troost bij Jezus gezocht en om zijn Heilige Geest gevraagd.
Dat Hij mij wil zegenen in mijn woorden en handelen en wil beschermen.

12-12-2009

Gisteravond het laatste gesprek over de stichting gehouden met een ex-collega.
Het was een fijn en goed gesprek.
Nu is het afgesloten wat mij betreft.

Vandaag heb ik actief meegeholpen met het voorbereiden van de kerstmarkt in onze Baptistengemeente. Dat was erg gezellig en daarna natuurlijk de kerstmarkt. Ik heb mijn laatste weekgeld opgemaakt.
Ik was erg verrast met het mooie zonnige weer vandaag.

Morgen ga ik naar mijn vriendin A. waarmee ik samen de Huiskamer-/lotgenotengroep ga opzetten. We komen volgende week in een magazine te staan met onze oproep. Morgen gaan we het één en ander kortsluiten en we hebben ook nog wat andere plannen.
En verder gewoon gezellig samen zijn.

Ik was vandaag om 18.00 uur alweer zo slaperig dat ik zo in slaap kon vallen. Gisteravond gebeurde dat ook echt rond die tijd! Gelukkig werd ik toen om 20.00 uur weer wakker.
Vannacht maar eens goed bijslapen.

15-12-2009

Gisteravond had ik weer eens huiswerktraining van de opleiding, met ons groepje.
We waren met z'n vieren en misten 1 persoon en niets ten nadele van die persoon was het voor mij precies goed. Ik kon nu tenminste alles goed volgen en het was niet zo druk en chaotisch in mijn beleving.
Wat ik vorige keer ervaarde - dat ik me buitengesloten voelde - had ik nu helemaal niet meer. We hebben lekker kunnen oefenen.
Als 'cliënt' heb ik maar verder 'gewerkt' aan mijn stukje waardeloos voelen en de huiswerkopdracht: 'mij goed voorbereiden op en de gesprekken aangaan met mijn ex-collega's.'Nou, dat is dus gelukt en er is dus alweer een hoop gebeurd dus dat kon ik dan mooi in het gesprek verwerken. Verdergaand op wat tips die ik had gekregen van de derde ex-collega kwamen we uiteindelijk op: 'hoe dicht bij mijn gevoel te blijven in contact met anderen' en 'ruimte nemen voor mezelf' .
Ik ontdekte en voelde tijdens dat gesprek dat ik nog heel weinig overtuiging voel bij de gedachte: 'ik heb recht op ruimte voor mezelf'.
Dat was nog best een eyeopener en een confrontatie waar ik verder mee kan.

Als 'coach' ben ik ook een uitdaging aangegaan. Ik wilde nog wel eens oefenen in 'een stevige reflectie aan de cliënt geven' en dat mocht ik dus doen aan een 'cliënt' die superextravert en mondig is...
Dat was wel lachen, want ik bleef natuurlijk weer veel te lief. We hebben al afgesproken dat er nog herkansingen komen!

Vandaag ben ik alweer naar de dierenarts geweest met mijn konijn.
Het arme beest is erg sip en eet niet en het gaat al een tijd kwakkelig met hem.
De dierenarts heeft bronchitis ontdekt en het is nu toch wel zorgelijk aan het worden. Weer medicatie meegekregen en een flinke rekening en donderdag opnieuw contact opnemen of langskomen als het niet vooruit gaat. En dan wordt het nadenken/ beslissen of en hoe verder...
Ik vind dit echt niet leuk!

17-12-2009

En zo ineens is het dan echt winterweer!
Een prachtige dikke, witte deken van sneeuw toen ik uit het raam keek vandaag.
Heel wat minder voor het verkeer dat weer grote problemen ondervond, maar het was een heerlijke ervaring om doorheen te lopen en foto's te maken.
Op een moment had ik zo'n bijzondere ervaring van verwondering...alsof een stukje van de kerstverhalen die ik aan het lezen ben momenteel in mijn omgeving terug te zien was. Een heel irreëel gevoel.
Omdat het verhalen zijn van pakweg het jaar 1800 was het alsof de tijd had stilgestaan.

Ik heb de tijd genomen om eens iedereen af te bellen die ik hoog nodig eens moest bellen, maar had de pech dat werkelijk niemand bereikbaar was, uitgezonderd mijn schoonzus en J., vrouw van J. , waar ik met oud-en-nieuw heenga.
Mijn schoonzus is alleen met mijn neefje, omdat mijn broer A. sinds een week nu is opgenomen in Nijmegen. Ik was natuurlijk wel erg benieuwd hoe het nu met hen gaat.
Hert is wel een hele onderneming voor mijn broer, die deze therapie vrijwillig is aangegaan. Hij heeft dit nog nooit eerder gedaan en het is allemaal heel nieuw voor hem, zoals natuurlijk ook voor zijn vrouw en zoontje.

Vanavond had ik een etentje in mijn woonplaats, maar vlak voor ik daar naartoe ging zag ik in mijn wijk meerdere auto's van de weg glijden...het was echt heel gevaarlijk op de weg. Vooral in mijn wijk, die vol met hoogteverschillen zit.
De eerste botsting zag ik al plaatsvinden.
Ik besloot de bus te nemen, maar ging die wel?
Gelukkig wel, al was deze er niet op de gewone tijden en moest ik zowel heen als terug flink wat wachten in de kou.

Het etentje werd georganiseerd door de Gehandicaptenraad (APCG)- waar ik nog steeds vrijwilliger ben - als afsluiting van het jaar.
Het was gezellig, maar veel te lawaaierig voor mij. Ik kon er niet communiceren en kreeg er de kriebels van. Maar ja, toch leuk om al die bekende gezichten weer te zien.
Het was goed georganiseerd en erg lekker.

Mijn konijn kwakkelt nog steeds. Hij eet voorzichtig weer, dus ik ben nog niet terug naar de dierenarts gegaan.
Eerst maar de kuur afmaken en afwachten...

19-12-2009

Mijn konijn is echt gestoord...hij is gek op de sneeuw en knapte zienderogen op door zijn ontmoeting met dat koude wit!
Alsof ie nooit ziek is geweest. Hihi!

Vandaag en vannacht was het heel koud.
Ik wilde eigenlijk naar een midzomerfeest gaan in de molen van onze wijk, maar dat bleek verkeerd in onze krant vermeld te staan en is pas morgen.

Ik was echt geraakt door een verhaal in de Volkskrant van vandaag over een meisje, genaamd Bernadett Szabó, Roemeens en op haar 18e naar alle waarschijnlijkheid door een pooier meegetroond naar Nederland om in Amsterdam als prostituee te gaan werken. Dit overkomt vele jonge meiden uit die arme gezinnen die kwetsbaar zijn. Dit meisje is op haar 19e, een jaar later, vermoord.
Een intriest, individueel verhaal dat veel aandacht krijgt, met foto's, van de journalist Jaap Stam in: 'Bernadett Szabó, ze leefde 19 jaar' in de special Observatorium. 19 februari dit jaar werd ze door messteken om het leven gebracht; dader onbekend.

Ik ben blij dat ik ondertussen ook positievere verhalen ken.
Anders zou ik echt moedeloos worden.
Maar ik wilde haar naam hier toch genoemd hebben.
Net als de hulpverleners van 'De Rode Draad' die geweldig werk doen door er voor de prostituees te zijn.
De fotoreportage is ook te zien op:

http://extra.volkskrant.nl/observatorium/

21-12-2009

Ik geniet nog steeds zo van de sneeuw en de schoonheid ervan.
Ik heb gisteren een heerlijke wandeling gemaakt en het is een bijzonder gevoel om je voeten zo diep weg te voelen zakken...
Natuurlijk alweer foto's gemaakt, want dat blijft toch een hobby van mij.
Ik hoorde van mijn buren dat men gisteren zelfs aan het skieën is geweest in mijn straat. Dat kan goed, wat die heeft een mooie helling.
Ik zag ook grote groepen mensen met hun sleeën naar beneden stuiven op de vele plekken waar dat hier kan.

Helaas kreeg ik gisteren opnieuw een mail van de stichting die ik heb verlaten. De persoon respecteert mijn keuze duidelijk niet en het voelt intimiderend. Mijn collega die is weggegaan heeft ook eenzelfde mail gehad.
Ik dacht dat het nu toch echt voorbij was.
Het enige wat ik kan doen is de boel verder maar negeren.
En verder gaan op de weg die ik nu gegaan ben.

Een slachtoffer van GOG door hulpverleners heeft mij haar aangrijpende verhaal geschreven.
Het raakt me, elke keer weer, wat mensen wordt aangedaan en hoeveel schade er wordt aangericht én hoe weinig aandacht er voor deze problematiek is.
Ik zou zoveel meer willen doen dan alleen informatie geven en steun. Het zou al geweldig zijn als ik iemand vond die juridisch onderbouwd is en ook op dat vlak hulp zou kunnen bieden.
Of een hulpverlener die zich specifiek in zou willen zetten voor deze slachtoffers.

Vanmiddag komt mijn goede vriend M. en gaan we er een gezellige middag van maken.
Voor de eerste kerstdag heb ik nu ook een afspraak staan met een vriendin.
Dat is toch fijner dan in je eentje thuis zitten!

22-12-2009

Gisteravond de documentaire Longstay gezien. Ik had er al het één en ander over gehoord dus was niet verrast door wat ik te zien kreeg.
Ik weet niet wat ik ervan moet denken.
Allemaal heel aardig, maar ook ergens wringend...en misschien zit het em precies in dat woord 'aardig'.
De personen die in beeld komen en waar het toch om ging waren daders/plegers van niet mis te verstane activiteiten waarmee flinke slachtoffers zijn gemaakt. Maar er werd een beeld neergezet van een stel aardige, sociale mannen die goed verzorgd werden, goed behandeld en gerespecteerd, terwijl er ook een hele andere keerzijde aan dat mooie verhaal zit natuurlijk. Want dezelfde slachtoffers die zij gemaakt hebben zitten vaak verstoken van enige adequate hulp, zorg, goede behandeling en respect en staan er meestal niet zo goed voor. Dat steekt en frustreert en het is dan ook geen eerlijk en compleet beeld wat wordt getoond met deze documentaire. Of misschien ook wel, omdat het de realiteit van vandaag de dag is.

Om 17.45 uur vanmiddag zag ik een beter programma, een uitzending van Oprah over incest, waarbij vrouwen aan het woord kwamen die ook als volwassenen nog in de manipulatieve incestuele contacten gevangen zaten. Nu eens niet verhalen over jonge slachtoffers, maar volwassenen die dit overkomt.
Zeker ook binnen het thema van deze website heel actueel. Vanavond laat zal de uitzending nog eens herhaald worden.

Vandaag zat de dooi er helaas flink in. Toch ligt er gelukkig nog veel sneeuw en kon ik niet op de fiets mijn boodschappen doen. Dat werd dus lopen naast de fiets.
Omdat ik vandaag werd verrast met een mail waarin ik te lezen kreeg dat ik op 28 december een huurwoning mag gaan bezichtigen ( met nog 14 anderen) ben ik meteen langs die woning gegaan om deze te bekijken en op de foto te zetten. Wat ik zag van buitenaf maakt me erg enthousiast en ik hoop dat ik deze mag krijgen. Tegelijkertijd ben ik bang voor weer een teleurstelling, dus ik ben voorzichtig met hopen.

23-12-2009

Ik ben vandaag weer naar psychotherapie geweest. Het ging deze keer aanzienlijk beter met mij dan de vorige keer toen ik daar maar zat te janken. Ik was vrolijk en helder en heel wat rustiger. Wat een verschil kunnen 2 weken maken. We hebben nog wel even na geëvalueerd over vorige keer en hoeveel het gedoe met de stichting mij heeft gedaan. Ik zit nu in de fase dat ik er vooral mijn leringen uit heb getrokken en daarmee mijn 'leerdoelen' heb gereorganiseerd.
De belangrijkste lering is toch wel dat ik veel meer naar mijn intuïtie wil gaan luisteren en handelen en dat ik mijn gevoelens serieuzer neem. Heel verwant daaraan liggen mijn waarden. 'Toevallig' ben ik nu ook bezig met deze waardenoriëntering en bewustwording in mijn ACT praktijkoefeningen en ik ga dan ook als volgende stap de opdracht uitwerken waarbij gevraagd wordt mijn waarden per gebied te verkennen en op te schrijven.
Mijn therapeut zei wel iets belangrijks: 'waarden in bepaalde gebieden kunnen een conflict veroorzaken met waarden in een ander gebied'. Dat heb ik al gemerkt en dat zal ik nog wel meer gaan tegenkomen.
Toch voel ik dat het voor mij nu heel belangrijk is om die opdracht te gaan doen en dit voor mezelf helder te gaan krijgen. Om daar vervolgens ook voor te gaan leren staan.
Ik wil ze dan ook op een wijze zichtbaar aan de muur ophangen voor mezelf, alleen voor mezelf uiteraard.

Het was verder een redelijk positief gesprek. Er kwamen meerdere onderwerpen aan bod, zoals mijn werkperspectief, mijn mogelijke verhuizing, mijn ervaringen tijdens mijn wandelingen de laatste dagen door de sneeuw..., mijn ervaring met deze website en hoe nieuwe uitdagingen als vanzelf weer op mijn weg zijn gekomen.
Ik ben nu ook lid geworden van de VSK. Ik ben erg enthousiast over deze vereniging en ik vind dat ze goed onderbouwd en gemotiveerd overkomen. Daar ben ik graag lid van.

28-12-2009

Na een stel heel drukke dagen vind ik nu even de gelegenheid om wat bij te schrijven.
'Even' , want direct hierna ga ik het weer druk hebben met mijn geplande schoonmaak- en opruimbezigheden. Bovendien loop ik alweer achter op het beantwoorden van emails en telefoontjes, die ook tijdens de kerst gewoon door zijn gegaan.

De eerste kerstdag ben ik naar W. geweest, mijn ex-studiegenote van de HBO. Dat lag ook al langer op de planning en nu kwam het er eindelijk eens van. We hadden weer heel wat bij te praten.
De 2e kerstdag ben ik naar mijn familie gegaan om deel te nemen aan de jaarlijkse traditie van de 'familie-gourmet'.
We waren er deze keer niet allen bij, maar de groep was toch weer aardig groot.
Gisteravond rond 18.00 uur was ik weer in mijn huisje terug.
Maar niet voor lang; om 19.00 uur vertrok ik opnieuw, samen met M. om samen naar het circus te gaan.
Een leuke en nostalgische belevenis, maar het werd opnieuw een latertje.

Toch moest ik vanmorgen weer op tijd op om de eerste woning te gaan bezichtigen waar ik een 'kleine' kans op maak.
Ik ben er enthousiast over. Omdat M. daar vlakbij woont en je met z'n tweeën meer ziet dan alleen hebben we dat samen gedaan.
De helft was slechts komen opdagen van de genodigden en er vielen ook mensen ter plekke af. Toch verwacht ik niet dat ik de gegadigde wordt.
Maar zo heb ik al wel enig idee wat ik volgende week kan verwachten in de andere woning die bijna exact hetzelfde is.
Zo, en nu ga ik weer aan de slag.

31-12-2009

En zo is het weer oud jaar, 23.00 uur nu om precies te zijn.
Ik breng het voor de verandering eens alleen door.
Samen met mijn konijn.
Er wordt hier al aardig wat weggeknald en ik geniet van mijn zelfgebakken oliebollen, een geheel nieuwe ervaring.
Het is vreemd om de stilte om mij heen te ervaren en ik heb genoeg tijd om na te denken.
De TV heeft niet veel te bieden vanavond en internet ook niet.
Ik moet denken aan al die anderen die net als ik nu alleen oudjaar vieren, of misschien wel onder de mensen, maar toch alleen.
Met veel zorgen, herinneringen, hopeloosheid en eenzaamheid.
Maar die niet weten met wie ze dat zouden moeten en kunnen delen.
Daar moet ik aan denken nu.
En ik bid voor ze en zend ze wat liefde toe.

Ik weet niet wat me te wachten staat.
Ik heb nog steeds geen betaalde baan gevonden en mijn eigen bedrijf heeft me nog geen klanten gegeven.
Aan de andere kant ben ik wel weer een heel stuk verder ontwikkeld en gegroeid, gaat mijn opleiding goed, geniet ik af en toe echt van de mooie dingen en ervaar ik steeds meer rust en evenwicht.
Wie weet brengt 2010 mij een fijne baan, een goed lopend bedrijfje, een afgeronde studie en een nieuwe woning.
En vooral, een leven vanuit een zeker en veilig geloof en dichtbij mijn persoonlijke waarden.
En dat is precies wat ik een ieder gun.

4-1-2010

Na wat passief doorgebrachte dagen komt alles langzaamaan weer op gang.
Het is vreemd als na oud-en-nieuw ook nog een weekend volgt.
Gisteren had ik erg graag weer naar de kerk willen gaan en ik was netjes op tijd wakker, maar het zat niet zo lekker in mijn hoofd. Dat viel tegen, want het was alweer enige tijd geleden dat ik zo lawaaierig was in mijn geluidshallucinaties, waarvan ik nog steeds niet weet of het nu tinnitus is of iets anders. Ik was en ben ook te gestresst. Feit is wel dat ik mijn medicatie weer een tijdje niet regelmatig neem en daar veel te weinig discipline in neem.Dat moet echt weer beter.

Ik merk dat ik op de maandag vooral besef dat ik mijn werkzaamheden bij de stichting mis. Dat voelt leeg aan en dat gat is nog niet gevuld.
Ik vond het ook echt leuk om te doen.

Gisteren heb ik het moeilijke maar definitieve besluit genomen om mijn 9-jarig konijn een spuitje te laten geven. Zijn kwaliteit van leven is teveel achteruit gegaan en hij heeft chronische kwalen die niet meer genezen. Ik vind het echt rot, maar ik denk dat hij er zelf gelukkiger van wordt.
Om het allemaal wat te verzachten heb ik vandaag nog niet besloten om het te doen, maar morgen pas en een lief konijn gekocht bij het asiel. Dus momenteel heb ik 2 lieve konijnen in huis. Toch voelt dat ook als verraad naar mijn konijn J. toe. Ingewikkeld...
Ik probeer ze allebei precies evenveel knuffels te geven.

5-1-2010

Het was vandaag een chaotische en emotioneel verwarrende dag, vol met uitersten.

Vanmorgen had ik om 10.00 uur een woningbezichtiging op de planning staan, waarvoor ik op nummer 2 op de lijst stond.
Ik kon dus de gelukkige worden of net niet, of, wat uiteraard ook nog mogelijk was, de woning was niets.

's middags om 14.00 uur had ik de afspraak met de dierenarts en ik wist tot het laatste moment nog niet voor honderd procent te beslissen of ik hem nu een spuitje zou laten geven of niet. Kwam ik met of zonder Jackie terug?

Dat zat me zo dwars dat ik eigenlijk geen zin in die bezichtiging had. Gelukkig had ik afgesproken het opnieuw samen met M. te doen. De woning bleek nog ingericht en bewoond, waardoor het wat lastig beoordelen was. Maar ik was erg enthousiast en het was nog beter en ruimer dan de vorige woning. Het bleek dan ook onder 'monumenten' te vallen, wat het goede onderhoud verklaarde. Ik heb 'ja' tegen de woning gezegd en heb met M. afgesproken dat we samen met de bus naar de dierenarts zouden gaan.

Bij de dierenarts werd de stap bevestigd door de arts dat het inderdaad het beste was wat ik voor het konijn kon doen, hem toch maar te laten gaan. Hij kreeg 2 spuitjes. 1 om in slaap te vallen en de 2e voor de definitieve 'slaap'.
Het ging precies snel genoeg om afscheid te kunnen nemen.
Ik heb een mooie foto van hem bij me genomen van enkele weken geleden, waarop hij heel tevreden en blij staat. Die staat nu naast mijn kussen.

Thuis heb ik zijn hok helemaal schoongemaakt en heb ik het nieuwe konijn erin gedaan. Ik heb zelfs al kunnen genieten van het lieve beest. Maar mijn lieve Jackie mis ik...pff!

Vanmiddag, terwijl ik van het konijn genoot werd ik gebeld door de woningbouwvereging. Morgen mag ik naar ze toe, al moet ik wel eerst papieren regelen via mijn huidige woningbouwvereniging en het gemeentehuis. Ik heb namelijk het huis!
Per maart kan ik erin....
Wat een rare, rare dag.

8 januari 2010


Gisteren heb ik via mail te horen gekregen dat ik ben uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek voor een functie als jongerenwerker. Dat is natuurlijk geweldig nieuws!
Dinsdag mag ik dat gaan doen.
Nieuw huis, nieuwe baan....

Er gaat wel heel wat op de planning staan als alles doorgaat, wow!
Gisteravond was het overleg voor de komende Aphacursus die ik ook ga leiden, als er tenminste voldoende aanmeldingen komen en de Lotgenotengroep lijkt ook eindelijk van start te kunnen gaan binnenkort. We hopen nog wel op meer aanmeldingen, maar met 3 zouden we in principe vast kunnen starten.

Ik loop aardig achter met mijn studie en het is mijn voornemen om daar vandaag weer hard mee verder te gaan. Morgen is de 5e praktijkdag alweer en dan moet ik met een praktijkoefening op de proppen komen. Mijn idee heb ik al, maar moet wel even uitgewerkt worden.
Ik heb vooral achterstand opgelopen in mijn theorie en daar moet ik nu hard aan gaan trekken.

Daarnaast liggen er nog andere verslagen in de planning, waaronder een interessant artikel uit Cogiscoop voor de website en een vertaling van een stuk door Steven Hayes over ACT.
En dan de bewerkingen voor mijn website voor mijn bedrijfje nog....

Ik hoor ondertussen steeds meer heftige verhalen over de stichting die ik verlaten heb. Dat doet me echt wat. Er zijn nog meer ontslagen gevallen, gedwongen en vrijwillig, en het is gewoon heel erg wat ik allemaal verneem.
Ik zou graag de naam van de stichting noemen, maar dat kan niet. Het zit me goed dwars dat deze stichting slachtoffers van seksueel geweld helpt, want dat zou nu meteen moeten stoppen! Kon ik maar iets doen...
Niets dus, helemaal niets!

10-1-2010

Het is zondag en ik ben waarempel vanmorgen naar de kerkdienst geweest. Heel tevreden ben ik dat het is gelukt. Het was een dienst met het heilig avondmaal en dat was wel weer een positieve ervaring voor mij. Ook het thema was interessant en aansprekend: over de brief van de apostel Paulus aan de kerkgemeente Philadelphia. Nooit geweten trouwens dat dat nu een deel van Turkije is. Dat was toen dus hartstikke christelijk. Het ging over de symboliek van de deur, waardoor we naar binnen kunnen ( Jezus) en waardoor we naar buiten kunnen ( de maatschappij), zoals het woord ook op beide wijzen wordt ingezet in de bijbel.
We kunnen en mogen getuigen zijn voor mensen in de maatschappij, onze directe 'naasten', via de deur naar buiten en hen helpen om Jezus te ontmoeten en via de deur naar binnen vrijheid en redding te vinden.
Zo iemand wil ik wel zijn.

Gisteren had ik praktijkdag en het was weer hard werken voor de opleiding. We hadden onze groep in tweeën gedeeld en deden aan roulerend coachen. Dat was heel verhelderend, omdat je zo veel beter zicht krijgt op processen die zich voordoen tussen coaches/ counsellors en cliënten. Zo was het heel grappig om te zien hoe een cliënt een probleem werd aangepraat die de cliënt helemaal niet als probleem ervaarde ( projectie van eigen referentiekaders, tegenoverdracht).
We mochten ook een oefening voorbereiden voor de dag en deze met een cliënt doen.
Ik heb er wel een tijdje over zitten brainstormen en er zelfs advies voor gevraagd vias de ACT-intervisiegroep, maar daar kreeg ik geen reactie op ( domme vraag?). Ik was dus op mezelf gewezen. Ik wilde namelijk wel een ACT-georiënteerde oefening bedenken, geïnspireerd op het boek: 'uit je hoofd in het leven'. Ik vind zelf dat ik er toch een mooie oefening van heb gemaakt. Het werkte ook redelijk positief uit in de praktijk met kleine aanpassingen daargelaten.

Vanmiddag bereikte mij het bericht dat de stichting op interactief vlak is opgedoekt. Dit is wel met een paar flinke naschoppen naar de ex-medewerkers gedaan. Maar ik ben opgelucht te horen dat het over is. Het is beter zo.
Wel raakt het me heel erg om te ervaren hoeveel personen leed is berokkend en hoe rot ze erbij zitten. Met mijzelf gaat het gelukkig al veel beter, doordat ik afstand heb genomen en besloten heb om mij te richten op nieuwe en andere dingen in mijn leven. Ik moest ook wel voor mezelf kiezen, anders had ik er nu zeker heel anders bij gezeten.
Maar dat wil niet zeggen dat het me allemaal niets doet.
Ik heb met veel plezier het werk gedaan en het was gewoon een heel goed concept. Waar ik een tijd heel trots op ben geweest om deel van te mogen uitmaken. Nu is het de tijd van rouw voor meerdere mensen. Ik wil ze van hieruit heel, heel veel sterkte wensen.

12-1-2010

Vandaag had ik voor de verandering eens een sollicitatiegesprek. Ik was uitgenodigd voor mijn sollicitatie voor de functie jongerenwerker.
Maar het was al snel bekeken, ze vonden me te 'soft'. Ze 'vond' moet ik eigenlijk zeggen, want alhoewel er ook 2 medewerkers bij zaten hadden die blijkbaar geen inbreng.
Nu ja, ik zou er ook niet willen werken, want de verwachtingen die ze had van mij, daar kan ik niet aan voldoen. Simpel. Ik ben geen cipier.
Jammer, de functie was ook heel anders dan het idee dat ik kreeg van de vacature. Dus al met al is het maar goed dat het voor ons allebei meteen duidelijk was. Het leek me een heel geschikte en leuke functie.

Eergisteren was mijn broer A. ineens aan mijn deur. Dat was een verrassing, want hij is opgenomen in Overwaal. Hij was net onderweg terug naar de kliniek en kwam gewoon even langs. Ik vond het heel fijn om hem even te zien. Hij heeft ook gezegd het te waarderen als ik een keertje langskwam. Nou, dat ga ik zeker doen. Eerst wilde hij nog niemand zien. Volgende week zal dat in mijn agenda staan.
Ik heb alvast een leuke kaart voor hem gekocht.

Vanmiddag zouden mijn vriendin A. en ik eigenlijk in overleg gaan over de Lotgenotengroep, maar dat is verschoven naar donderdag.

Ik heb afgelopen week een email verstuurd naar instellingen/ contactpersonen of zij in het nieuwe topic 'Wat zeggen zij over GOG' iets willen laten plaatsen. Het is zeer teleurstellend hoe weinig respons daarop is gekomen. Maar 1 organisatie heeft toestemming gegeven woorden van hun eigen site over te nemen ( waar nog niet eens echt een visie te vinden is) en van de meeste heb ik gewoonweg helemaal geen reactie gehad.
Nu ja, hieruit blijkt wel weer duidelijk hoe men in ons land liever niet het hoofd boven het maaiveld uitsteekt.
Voor de slachtoffers van GOG is dit weer een boodschap dat ze eigenlijk niet bestaan.
Maar ze bestaan wel degelijk en het wordt tijd dat ze eens gehoord en gerespecteerd worden.

13-1-2010

Vandaag had ik na een 'pauze' van 3 weken weer therapie. Er was een hoop bij te praten, maar op een gegeven moment heb ik het gesprek gefocussed op het thema 'manipulatie' , omdat ik daar toch nog heel erg mee zit. Hoe het kon gebeuren dat ik me zo lang heb laten manipuleren door een man en wat er gebeurt dat ik daarin zo verloren raak.
Het was goed om er over te praten en dat herhalingsgedrag bij mijzelf eens te bekijken. Uiteindelijk heeft het weer nieuw inzicht opgeleverd, al is het tegelijkertijd pijnlijk om over te praten omdat het zo confronterend is en oude emoties oproept. Ik raak vooral klem in mijzelf doordat ik met tegenstrijdige gevoelens en gedachten zit en daar een compromis voor zoek. Ik mag de persoon en tegelijkertijd merk ik dat hij macht over mij uitoefent, met name op verbaal gebied. Er zijn momenten dat ik daar iets over durf te zeggen, maar omdat de persoon de verantwoording teruggeeft aan mij voedt dat weer mijn gevoel dat het bij mij ligt en dat ik zelf het probleem heb. Ik voel me onprettig in het contact en er gebeuren dingen die ik niet wil en tegelijkertijd denk ik dat dat enkel ligt aan mijn wantrouwen en gevolgen van mijn verleden en niet met de ander of de situatie. De enige compromis die ik dan bedenk is mijn gevoelens/ intuïtie wegstoppen en negeren. En bovendien kwam er de conclusie uit ons gesprek dat ik het ook allemaal voor mij houd, het niet bespreek en mijn innerlijke strijd voor mezelf houd.
Om dit te doorbreken wil ik mij - in combinatie van de ACT-oefening 'Waarden' die ik nog steeds wil gaan doen - gaan richten op 2 dingen: mijn autonomie bewaken in relaties en mijn integriteit beschermen en volgen ( t.o.v. mijn loyaliteit naar bedrijf, stichting of werkplek).

Ik heb nog een klus te klaren en het maakt me nogal somber en opstandig dat ik dit blijkbaar nog steeds zo moeilijk vind. Het is zo'n herkenbaar patroon en zo helder het gevolg van mijn misbruikverleden. Ik had gehoopt dat ik hier toch verder in was.

18-1-2010

Wat is het een drukke week geweest. Het leek wel alsof drie weken in 1 week waren gepropt en dat heb ik moeten bekopen dit weekend, want ik was helemaal uitgeteld.
Zaterdag zou ik naar mijn vriendin M. gaan, maar dat was niet naast de deur en ik had er geen energie meer voor. Dat was heel jammer.
Ook gisteren merkte ik het, doordat ik weer niet in de kerk zat, terwijl ik dat graag had gewild.
Veel rust kreeg ik gisteren trouwens niet, want mijn bovenburen zijn nog steeds niet uitgeklust en hebben de hele dag lawaai gemaakt...
Van pure ellende ben ik maar wat gaan wandelen en naar een buurtcafé gegaan om wat te drinken ( geen drank uiteraard).
Wat ben ik blij dat ik binnenkort van ze af ben!

Donderdag heb ik overleg gehad met A. over de lotgenotengroep. Er zijn nu 3 aanmeldingen binnen en we willen een eerste ontmoeting gaan organiseren.
Ik hoop dat er nog meer aanmeldingen zullen komen. Echt hard gaat het niet.
We hebben een nieuw account geopend op MSN.

Ik heb ernstige computerproblemen gekregen en na hulp gevraagd te hebben via een telefonische landelijke helpdesk bleek ik alleen nog maar meer de ellende in geholpen te zijn.
Nooit eerder is het zo mis geweest.
Ik had vrijdagavond afgesproken bij een bevriende familie P. en hun dochter is met mij even achter de computer gaan zitten. Ze heeft mijn bestanden veilig gesteld op een externe schijf. Het leek er serieus op dat ik een virus had op mijn Internet explorer.
's nachts - ja, 's nachts, want ik kon niet slapen - heb ik mijn AVG 9 eraf gehaald en er weer opnieuw opgezet, daarna mijn internet explorer er opnieuw opgezet. En inderdaad lijkt het probleem nu opgelost en werkt alles weer naar behoren.
Ik kan zelfs weer op mijn webhosting van compassion-ccp, waar ik al weken niet opkon.
Maar ik heb samen met de familie P. gekeken naar laptops via marktplaats en ik heb er één besteld die ik vandaag ga ophalen. Het is over en uit met deze sterk verouderde, trage en overvolle computer. Voor mijn eigen bedrijf kan ik het niet maken om hiermee te werken. Het kost me een duit in m'n zak, maar ik heb gewoon geen keuze meer.

Ik ben ook weer eens mijn studie gaan bijwerken.
ik loop nog steeds achter met de theorie, maar mijn verslaglegging is weer up-to-date.
Vanavond is er weer huiswerkgroep en is er weer genoeg om aan te werken.

21-1-2010

Hoe het gaat?
Ik ben al 2 dagen in een staat van passiviteit en spontaan in slaap vallen van vermoeidheid.
Dit terwijl er nog zoveel te doen is.
Er speelt teveel in mijn hoofd en gevoel dat ik daarin blijf steken en niet in beweging kom.
Er is ook zoveel aan de hand, waar ik hier niet open over kan zijn.
En dat maakt dat het op deze pagina leeg blijft, terwijl er zoveel te zeggen is.

Ik heb ondertussen een laptop. Deze heb ik gekocht via Marktplaats en dat was een juiste beslissing. Ik kon het niet langer maken om met zo'n sterk verouderde en overvolle computer aan online coaching te doen. Het is een hele hap uit mijn budget en ik hoop dat ik het nog eens ergens kan terugkrijgen, in ieder geval een deel van het bedrag.
Een computer is een dure grap voor personen met een uitkering, maar men gaat er toch vanuit dat elk bevolkingslid er één heeft. Hoe ze eraan komen mogen ze zelf uitzoeken.
Ik ben er 400 euro aan kwijt, maar dat is goedkoop voor het merk en type dat ik nu heb. Met alles erop.
Maar ja, met zo'n 900 euro inkomsten per maand...
Dat werd dus wel de spaarrekening.

Ik wil eens wat meer informatie gaan uitzoeken over cyberstalking en -pesten.
Naast (seksueel) grensoverschrijdend gedrag door hulpverleners is dit nog zo'n taboethema dat ik graag wil aankaarten.

Het wordt tijd dat ik wat ACT-oefeningen ga doen. Ik zit ook te denken aan een stuk 'intuïtief schrijven' . Er moet gewoon een heleboel uitgedrukt gaan worden om uit mijn passiviteit te raken.

24-1-2010

Vanmorgen zat ik dan weer eens in de kerk. Het was heel fijn om er te zijn. Helaas was de preek niet zo bemoedigend als ik had gehoopt. Op zich een heel mooi thema. Over het gemeente van God zijn in de 'metafoor' van het lichaam, waarvan wij allen lichaamsdelen zijn, even belangrijk en even onmisbaar. Onze Baptistengemeente heeft ook duidelijk een flinke opwaartse beweging nodig naar buiten toe. Het probleem is alleen dat ik mijzelf nou niet bepaald als passieve 'getuige' zie, eerder als één die net even behoefte had aan wat bemoediging...
Het viel me op dat de blik zo beperkt is tot de gang van zaken binnen eigen gemeente en directe omgeving, maar er liggen ook genoeg taken weggelegd in het midden van de maatschappij. Dat vind ik echt jammer. Want daar wordt ook een hoop fantastisch ( misschien wat minder zichtbaar) 'werk' van God verricht.

Een korte mooie tekst van een lied bleef wel hangen:

'Ere zij aan Hem wiens liefde
ons van alle smet bevrijdt
Eer zij Hem die ons gekroond heeft
koningen in heerlijkheid'

Gisteravond heb ik mijn haar geverfd. Uit een soort van afreageren en de behoefte om mij beter te voelen.
Het was een prettige actie en ik moet zeggen dat het niet slecht staat.
Ik durf mij er in elk geval best mee te vertonen.

Vanmiddag heb ik dan eindelijk gewerkt aan de ACT-waardengebieden. Ik ben er verbaast over dat ik toch wel aardig wat waarden in mijn 'bestand' heb, teveel zelfs om ze allemaal te benoemen. Het eerste wat ik nu in ieder geval heb gedaan is ze per gebied zonder verdere ordening op te schrijven en dan is de volgende stap de ordening.
Het voelt prettig om mij te realiseren dat ik redelijk goed weet wat mijn waarden zijn. Dat is het begin.
Ook merk ik dat ik een onderscheid weet te maken tussen gedachtenwaarden die meegekomen zijn uit het verleden en die niet meer die waarde voor mij hebben dat zij constructief voor mij zijn, en de innerlijke waarden die zelfconsistent zijn en echt aan mijzelf behoren.

Ondertussen ben ik veel tijd en energie kwijt aan een GOG-zaak waar ik mee bezig ben.
Het is complex en er zijn veel personen bij betrokken.
Ik vraag God om veel wijsheid en kracht hierin.

27-1-2010

Ik mis nu echt alle orde en structuur in mijn leven. Het begint zorgelijke vormen aan te nemen en ik krijg er niet echt vat op. Het is gewoonweg een chaos en ik zit voornamelijk in mijn hoofd in plaats van ergens anders.
Werk vinden om dit te voorkomen blijkt nog steeds zo lastig en zo kwakkel ik maar door, dag in dag uit.

Gisteravond ben ik bij mijn oudere broer langs geweest in een angstkliniek. Het was het eerste bezoek voor hem en ook voor mij. Ik heb bewondering voor hem hoe hij zich door zijn angsten heenvecht. Hij heeft de diagnose Gegeneraliseerde angststoornis en Obsessief-compulsieve stoornis gekregen, met daarnaast een vermijdende persoonlijkheidsstructuur. Daarbij is hij ook hoogbegaafd.
Hij heeft mij een zelfgeschreven lijst laten zien van zijn angsten en ik ben echt onder de indruk. Wat er allemaal in dat koppie verborgen heeft gezeten... Het vraagt wel een andere omgang met hem en daar moet ik even naar omschakelen. Maar dat zal geen probleem voor mij zijn.

Vanmiddag heb ik zelf weer therapie gehad. Ik heb met mijn therapeut mijn waardenlijst besproken en zijn daar verder op ingegaan. De vraag: hoe kan ik loyaal zijn aan de ander ( die ik waardeer) en toch mijn autonomie bewaren? Twee waarden, die in botsing raken met elkaar. En ook de vraag: Hoe zet ik mijn waarden om in gedrag? Ik heb nog veel problemen met het toestemming geven aan mijzelf om te mogen staan voor mijn waarden en om voor mijn autonomie te gaan, deze te bewaken.
Ik kan mijn waarden concreter maken door er één trefwoord van te maken en daar een concreet voorbeeld van gedrag bij te benoemen.
Dat wordt dan ook voor mijzelf de volgende opdracht.
En dan koppelen aan een extra waardengebied: mijn waarden als coach/ counsellor.

Op dit moment is het belangrijkste dat ik weer in mijn gevoel terug ga landen. Door te gaan schrijven, dichten of wat dan ook.
Ik verplicht mezelf ertoe om dat morgen te gaan doen.

31-1-2010

Kun je je afsluiten voor woorden? Nee, pertinent niet! Elk woord komt met dezelfde kracht binnen en met de betekenis die het heeft. Ik heb de woorden niet geteld die ik de laatste periode over mijzelf heb gelezen en naar mij toe zijn gesmeten. Het zijn er veel en de verhouding is zoek ten opzichte van neerhalende en negatieve t.o.v. opbouwende en positieve woorden. 90% valt onder kwetsend, denigrerend, haatdragend en wantrouwend en met de bedoeling geschreven om mij als persoon klein, onmachtig en monddood te maken.
Ik heb mij er goed tegen bestand gevoeld, beschermd door een innerlijke zelfverzekerdheid en een positieve inslag. Het weten dat ik geen fout mens ben, goed wil doen en liefdevol en oprecht ben zou stand moeten houden tegenover dit geweld. Maar mijn weerstand breekt af en innerlijk schrompel ik ineen tot een nietswaardig, ongewenst en gehaat kind-wezen dat ik ooit ben geweest en nooit meer wenste te zijn.
Ik voel me niet meer bestand tegen het geweld naar de persoon die ik ben. Het kind gaat zwijgen en verstopt zich in de kelder. Daar hoort het. Daar hoor ik. Ik weet wat ik waard ben en dat is niets. Ik ben gehaat om wie ik ben, al kent men mij niet.
Elk woord vormt weer een nieuwe kras in mijn huid. Zo voelt het en het doet pijn, ja pijn, want ik voel. En ik zie de krassen en vraag mij af: Wat moet ik ermee? Er is geen plek waar ik mijzelf kan beschermen. Er valt ook niets te beschermen. Woorden kun je niet stoppen. Eenmaal gezegd zijn ze er. Ik kan ze niet wissen. Niet uit mijn ogen, niet uit mijn hoofd, niet uit mijn ziel.
Sla me maar, ik ben het slachtoffer. Ik heb geen recht.
__________________________________________________________

3-2-2010

Hoi ..., Je verhaal lijkt vooral te gaan over de geloofwaardigheid
van negatieve gedachten over jezelf als persoon, minder over waarden. En
hoe jezelf meer waarde kunt geven door concrete, gedragsmatige stappen
in een voor jouw waardevolle richting, relatief los van die negatieve
inhoud. Geen gemakkelijk opgave !
Groet, ...

Bovenstaande kreeg ik als antwoord van mijn therapeut op mijn schrijven een paar dagen geleden:

Beste ...
de grote, knellende vraag waar ik mee zit is hoeveel waarde ik zelf eigenlijk heb.
Het blokkeert mij om me bezig te houden met mijn waarden. Want wat hebben mijn waarden voor betekenis als het slechts mijn waarden zijn?
Vanmorgen ging er bij het opstaan maar één gedachte door mij heen: 'Ik ben waardeloos' . Is dat nou mijn waarde, of is mijn waarde wat ik zou willen denken: 'ik ben waardevol?'
Ik ben zo afhankelijk van anderen. Anderen kunnen mij al mijn (gevoel van) waarde en waarden ontnemen en ze ook weer teruggeven.

Gisteren was ik al mijn waarde en waarden kwijt. Ik heb het volgende in
mijn 'dagboek' geschreven:

Kun je je afsluiten voor woorden? etc...

Daarna ben ik naar een vriendin gewandeld.

En zij gaf mij weer een deel van mijn waarde en waarden terug.

Ik vraag me af: hoe komt het toch dat ik ze niet behouden kan,
onafhankelijk van anderen en hoe komt het toch dat ik blijf vinden dat ik waardeloos ben?
_________________________________________________________

Ik vind dat mijn therapeut goed doorzag waar het knelpunt voor mij zit en dat klaarhelder aangaf in zijn antwoord.
Gelukkig ben ik weer uit de negatieve spiraal van denken en voelen geraakt en gaat het weer veel beter.
Het zal mij echt helpen om verder te gaan met de schrijfopdracht en hiermee dichterbij mijn eigen, persoonlijke waarden te komen. In feite is het zo dat hoe meer het mij blijkt te raken, hoe dichter ik bij de kern kom van het 'conflict'.

Het is fijn om te beseffen dat ik echte vrienden heb die mij accepteren en waarderen zoals ik ben. Ik ben bij mijn vriendin J. geweest, waar ik even de ruimte mocht nemen om verdriet te hebben en daarna ruimte voor haar mocht maken. Mijn vriend M. is langsgeweest en we hebben samen schoongemaakt met de afspraak dat ik hem de volgende keer ga helpen in zijn huis. Een leuke wederdienst. Mijn vriendin S. belde en we hebben weer helemaal bij kunnen praten. Helaas ging de afspraak met mijn vriendin M. niet door, maar dat gaan we overdoen. Vanmiddag ga ik naar vriendin A. en daar heb ik ook veel zin in. We gaan ook weer verder overleggen over de Lotgenotengroep. Het wordt tijd dat we het wat groter aan gaan pakken.

De Alphacursus is ook succesvol te noemen. Afgelopen donderdagavond hadden we de introductieavond en ondertussen hebben zich 8 leden aangemeld. Morgenavond is er de eerste officiële avond. Ik vind het spannend en leuk om ook een groep samen te mogen begeleiden. Ik heb dit vroeger ook eens gedaan, maar dat is lang geleden.

7-2-2010

Het is een geslaagde en gezellige avond geweest, de eerste Alpha-bijeenkomst.
Er zijn nu 10 leden die zich hebben aangemeld en de begeleiding in de aparte groepen zal worden gerouleerd.
Dit betekent dat ik niet elke keer in de kleine groepen zal deelnemen, wat ik wel jammer vind.
Daar kom ik toch het beste uit de verf, omdat ik een auditief probleem heb.
Maar de grote groep, waarmee de avond na de maaltijd start was ook interessant en leuk.
Onze voorganger deed de eerste leiding van de grote groep met de bespreking 'Wie is Jezus?'. Ik genoot ervan hoe hij ervan genoot om ermee bezig te zijn en hij deed het creatief en enthousiast.
Ik heb zin in de volgende meeting.

Gisteren had ik de 6e cursus-/ trainingsdag van de opleiding. Ik vind het nog steeds geweldig interessant en leerzaam om de hele dag bezig te zijn met rollenspelen en oefenen van praktijksituaties.
Ik was wel erg moe, omdat ik de nacht ervoor heel slecht had geslapen.
Er gebeurt veel waar ik flink over pieker en ik heb vrijdag de leerkracht gebeld om even een gesprekje aan te vragen voor gisteren, omdat mijn studie er onder lijdt.
Dat is gebeurd en zijn advies was om de verplichte coaching zo snel mogelijk te gaan ondergaan en dat bij een andere leerkracht te doen die met het ACC Arnhem verbonden is en ook praktijkcoach is. Het is namelijk niet toegestaan om coaching te ondergaan bij de eigen leerkracht. Daar ben ik het uiteraard mee eens.
Maandag ga ik er maar meteen achteraan.

Behalve de coaching, moet ik zelf ook een aantal uren hebben gecoacht, maar die haal ik wel. Bovendien moet ik ook wat uren supervisie ondergaan.
Ik wil zo snel mogelijk weer deel gaan nemen aan een intervisiegroep, omdat ik ben gestopt bij de ACT-intervisiegroep. Deze bestond uit enkel academici en ik vond er niet genoeg aansluiting. Bovendien vond ik er weinig intervisie plaatsvinden en was het allemaal erg theoretisch en discussiegericht. Daar heb ik niets aan qua intervisie. Ik vind intervisie wel noodzakelijk, naast supervisie en ik heb daar ook behoefte aan.

11-2-2010

Ik mag niet praten, ik moet zwijgen. ZWIJG!!!!!

12-2-2010

Gisteren werd het me volledig teveel en het ging pas beter nadat ik contact had opgenomen met mijn psycholoog per telefoon.
Helaas niet direct, maar in loop van tijd wel.
Ik kan hier niet open zijn over wat er aan de hand is, omdat ik hier door de dader word gecontroleerd.
Maar ik ga er vanuit dat het moment komt dat ik hier het hele verhaal nog wel neer zal kunnen zetten. Dat moment komt zeker!
Het is een rotgevoel dat dat nu niet kan en mijn vrijheid zo is beknot.

Gisteravond was de tweede avond van de Alphacursus en ik heb geweldig genoten.
Nu kon ik de kleinere groep wel meebegeleiden en het is een bijzondere ervaring om te praten over geloofsonderwerpen met personen die vol vragen zitten en er met zo'n open en kritische blik naar kijken.
Het thema was pittig: het lijden en de kruisdood van Jezus.
Maar ook een bijzonder mooi onderwerp, waarover je eigenlijk nooit uitgepraat raakt.

Vandaag heb ik een dag helemaal vrij. Maar er is nog genoeg te doen, dus ook deze dag komt wel vol.

14-2-2010

14-2-2010

Wat een mooie en hoopgevende kerkdienst vanmorgen. Het was of de dienst speciaal voor mij opgezet was en het heeft mij zo geïnspireerd.
Enkele kringgroepen van de Baptsitengemeente starten binnenkort met de Micha-cursus, een cursus waarbij een link wordt gelegd tussen de geloofsleer ( het evangelie) en de dagelijkse houding t.o.v. onze 'naasten'.
De kerkdienst was hier enigszins op aangesloten qua thema: Micha 8: 1-12.

Wat er voor mij heel erg uitsprong waren de teksten:
'Ken je de gerechtigheid van de Heer niet meer?' .
Romeinen 12:1 en 2.
God herinnert Israël aan al Zijn bevrijdende acties t.o.v. zijn volk.
Hij beschrijft hun hele geschiedenis en zegt: 'Zijn jullie vergeten wat ik allemaal heb gedaan voor het recht, de rechtvaardigheid?'
Hij praat hier wel als een rechter, maar vooral als een vader tot zijn kind(eren).
De grote denkfout die veel christenen maken is dat ze moeten 'offeren' om God gunstig te stemmen, alsof God moet veranderen, maar het gaat erom dat wij veranderen. God heeft immers het goede al geschonken.
Het enige wat Hij van ons, mij verwacht is:

'recht doen, trouw zijn en nederig zijn weg volgen'.

Zoals iemand eens zei:

'wie één mens redt, redt de wereld'.

Dat brengt me bij mezelf. Heel dicht bij mezelf. Ik kom op voor het recht, voor rechtvaardigheid, omdat Hij dat ook heeft gedaan, ook voor mijn recht.
En dat geeft vrijheid. Vrijheid? Ja, toch wel, omdat het goede doen, het goede volgen, aansluit op de zuiverheid en wil van God, die rechtvaardigheid wil.
Ondanks de aanvechtingen die dat geeft, de strijd, de onzekerheid, de eenzaamheid, voel ik toch vrijheid. Die vrijheid zou ik niet ervaren als ik het goede, het juiste niet zou volgen.
Ben ik dan zo'n goed mens?
Nee, niet beter dan een ander. En dan kom ik op de nederigheid. Mijn besef en weten dat ik ook afhankelijk ben van Gods gerechtigheid en dat alleen Hij het is die mij recht terug heeft gegeven, door voor mij aan het kruis te hangen, door die afschuwelijke lijdensweg te gaan, om mij vergeving te schenken.

Hij vraagt mij dit te geloven en dat doe ik. Hij vraagt mij om mijn schuld te belijden en te veranderen en dat doe ik.
Er kan pas recht plaatsvinden als dat is gebeurd.
En ik vertrouw erop dat Gods recht plaats zal vinden.

Gisteravond zat ik weer naar de uitzending van 'De rode kamer' te kijken bij de KRO.
Ik kwam plotseling tot het besef dat ACT en Gods leiding in mijn leven op de één of andere manier heel dicht bij elkaar staan. Zoals ACT ook leert het lijden te accepteren en te doorstaan zonder angst en afweer, zo leert ook Jezus me steeds meer om dit in de praktijk te brengen. Want eigenlijk is dat ook precies hetzelfde wat Hij ons wil zeggen.
Ook Hij zegt: 'Het hoort bij dit leven, laat het er zijn en wees echt zonder bang te zijn' en bovendien: 'Ik geef je niet meer dan je dragen kunt'.

Ik heb nog steeds last van herbelevingen en herinneringen die op de vreemdste momenten tevoorschijn komen. Waar schijnlijk zal dat nooit echt overgaan. De laatste maanden is dat helaas tijdelijk consequenter geworden. Maar er is wel iets veranderd. Ik raak niet meer in paniek, ik trek er geen conclusies meer uit, ik raak niet meer in afweersystemen terecht. Ik accepteer het en ben op dat moment 'bereid' om het er te laten zijn, en zo kan ik het goed aan en gaat het weer voorbij. Ik hoef niets te doen.
Tijdens de uitzending gisteravond realiseerde ik me ineens hoe veel ik hierin vooruit ben gegaan.

25-2-2010

Als ik mijn laatste schrijven lees sluit dat wel goed aan bij wat ik heb besproken in de therapie gisteren. Daar heb ik voor het eerst ook benoemd dat de beelden en herinneringen weer terug zijn gekomen, getriggerd door de laatste gebeurtenissen. Maar tegelijkertijd hoe ik dit zelf veel beter kan accepteren als iets dat komt en weer gaat, al reageer ik er sensorisch en lichamelijk nog zo heftig op. Ik kan het relativeren, zonder het te vermijden of te bestrijden. Hierin merk ik dat de ACT-oefeningen zich in een breder en dieper context zijn gaan uitwerken en dat geeft me een sterk en zelfbewust gevoel.
Wat ook helpt is dat ik nu eindelijk met rust wordt gelaten en niet meer word gestalkt, waardoor er ook minder triggert en stress is.

Ontspannen ben ik zeker nog niet. Dat merkte ik toen ik mijn eerste -verplichte- coachinggesprek had als cliènt bij een trainer/coach van de opleiding ACC. Het ging eigenlijk nogal beroerd. Ik ervaarde geen aansluiting en geen veiligheid. Het lukte van geen kanten om tot een gesprek te komen en achteraf denk ik dat er geen goede match was. Toch heeft het wel iets opgeleverd aan inzicht, namelijk dat ik heel duidelijk mijn rust moet vinden en deze terug moet gaan zoeken. Het is een heel drukke, onoverzichtelijke periode, midden in een verhuizing, waarnaast ook nog eens te lang veel beroep op mij is gedaan op psychologisch vlak. Heel belangrijk om dat rustpunt en dat contact met mijzelf te bewaken hierin.

Gisteren heb ik een kennismakingsgesprek gehad met Rijnstad. Ik ben aangenomen om deel te nemen aan een team van vertrouwenspersonen in de wijk die zich beschikbaar stelt voor slachtoffers en plegers van huiselijk geweld.
Hiervoor mag ik eerst vanaf april 2 maanden intensieve training volgen - 1 avond per week en een weekend - waar ik ondertussen ook meer over heb kunnen lezen. De opleiding is al spannend en uitdagend op zich. Dat is natuurlijk ook wel nodig als je dit werk wilt gaan doen. In de praktijk zal er niet veel tijd in gaan zitten, maar het is toch helemaal precies mijn ding!

28-2-2010

Vandaag ben ik druk met verhuizen bezig geweest. Nee, niet mijn eigen verhuizing, maar die van mijn broer E. die wel wat hulp kon gebruiken.
Het was een drukke, maar gezellige dag.
Helaas heb ik de laatste keer met M. te fanatiek gesport en had ik flink last van spierpijn, zodat het sjouwen wat tegenviel. De volgende keer toch iets minder fanatiek dus.
Het is al drie dagen geleden.

Gisteren hadden we een speciale meeting met het pastorale netwerk van de Baptistengemeente. Het was de eerste die georganiseerd was en het is voor herhaling vatbaar.
Eerst kregen we een themalezing over rouwverwerking en daarna hebben we daar met elkaar onze gedachten en gevoelens over gewisseld.
We hebben tussen de middag samen gegeten.

Ik zit in een drukke periode, waarin vanalles gebeurt.
Het is lastig om rustmomenten te vinden, al heb ik daar wel behoefte aan.
De laatste nieuwsberichten over al die misbruikzaken doet me veel en het roept ook weer veel weerstand op. Ik kan het wel handelen, maar soms heb ik net iets meer nodig dan dat.
Het doet me goed dat de ontuchtzaken uit het geheim getrokken worden en aan het licht gebracht. Dat is ronduit positief. Maar het is ook zo intens verdrietig en onrechtvaardig dát het is gebeurd en veel te lang is genegeerd. Ik weet wat die eenzaamheid inhoudt om slachtoffer te zijn van zo'n misdaad en met de gevolgen te moeten leven. Ik weet gelukkig ook dat dat mogelijk is, al is dat bepaald niet eenvoudig en voor de hand liggend.

Morgen krijg ik de sleutel van mijn nieuwe woning. Dan is het zover! Vanaf dat moment ga ik echt flink aanpoten. Gelukkig krijg ik wel hulp en hoef ik het allemaal niet alleen te doen.
Ik kan niet wachten op het moment dat ik de nieuwe woning binnen kan stappen.

6-3-2010

Al mijn activiteiten draaien momenteel om mijn verhuizing. Ik houd weinig ruimte en energie over voor andere dingen.
Helaas moest ik mijn eerste bespreking met de redactiegroep van het NtVP afzeggen, omdat mijn lichaam zei dat het even genoeg was. Ik hoop telefonisch verder op de hoogte gebracht te worden, zodat ik ook die werkzaamheden in april meteen kan oppakken.
Vandaag was dag 7 van de praktijkopleiding ACC, maar ook die heb ik afgemeld. Gelukkig kan ik de oefeningen ook in de huiswerkgroep doen, zodat ik zo weinig mogelijk mis. Ondertussen hoop ik wel tijd te vinden vandaag om aan het theoretische gedeelte te werken.

Gisteren ben ik met S., mijn lieve 'surrogaatmoedertje' naar mijn nieuwe huis geweest.
We zijn gaan shoppen en ik heb de vloerbedekking besteld voor de kamers, de eerste verfbenodigheden gehaald en ik kreeg van S. en haar man H. een stel leuke spullen voor het nieuwe huis.
Het zijn echt schatten van mensen, altijd al geweest.

De providers bezorgen mij ook handenvol werk. Er is zoveel misgegaan en helaas mag ik dat als klant allemaal weer rechtzetten.
Ik vermoed dat ik wel 20 keer 0900 nummers heb moeten bellen en dat is nog maar een deel van het werk.

Psychisch vind ik weinig ruimte en rust om indrukken te verwerken. Het hele gebeuren rond de misbruikkwesties in de katholieke gemeenschap roept veel op en ik heb al tijden behoefte om daar iets over op te schrijven of te delen.
Ik besef wel dat er eigenlijk iets heel positiefs aan het gebeuren is.
Dat mensen na soms 30/ 40 jaar eindelijk hun verhaal durven te vertellen is heel bijzonder!
Maar tegelijkertijd is het ook zo verdrietig en frustrerend dat er zo bar weinig is veranderd en het nog steeds zolang geheim kan blijven en plegers niet ter verantwoording worden geroepen.
Dat het nu gebeurt is mooi, maar veel te laat.
Wanneer leert men er nu eens van?
Ik geloof niet dat de katholieke kerk hierdoor één groot hol van verderf is.
Er zijn ook daar genoeg pastors die integer zijn en het verschrikkelijk vinden wat er gebeurt.
Bovendien komt het evengoed in de protestante kerken voor.
Ik vermoed dat de traditionele machtsstructuren er debet aan zijn en die nemen gelukkig in veel kerkgemeenschappen steeds meer af.
Maar dat dit probleem aandacht verdient en fors ingrijpen mag duidelijk zijn.
Veel van de misbruikzaken worden binnen de kerken zelf opgelost.
Persoonlijk vind ik dat onjuist, omdat er altijd risico is op partijdigheid en de mogelijkheden voor het slachtoffer beperkt zijn echt recht te halen. Sommige christelijke hulpgroepen adviseren zelfs om geen aangifte te doen of vermelden dat als voorwaarde voor hulp.
Dat vind ik niet goed. Het recht in ons land is er niet voor niets en ondanks de christelijke uitgangspunten van verzoening en vergeving, vind ik dat misplaatst inzake misbruik. Daar is een slachtoffer pas aan toe wanneer psychisch herstel heeft plaatsgevonden en dat kan nog een aardige tijd duren.
God vergeeft bovendien niet, zolang er geen berouw is. Daar is de bijbel duidelijk over.
Wanneer een pleger niet beseft wat hij/ zij het slachtoffer heeft aangedaan en hoe diep zijn/ haar zonde is en niet oprecht tot bekering = verandering komt, blijft vergeving uit. Laat staan dat een slachtoffer of andere betrokkene deze persoon hoeft te vergeven.
Ik heb wel ervaren dat, ook als de dader nooit berouw toont, ikzelf toch heb kunnen vergeven, uiteindelijk. Maar dat heeft mij 23 jaar gekost en veel bloed, zweet en tranen. Dan is vergeven hetzelfde als loslaten van de band met de dader. Het touw dat mij verbond met de dader(s) heb ik doorgesneden en ik heb mijn eigen verantwoording voor mijn leven genomen. Dit had ik niet zonder de hulp van God gekund. Hij heeft mij daarin begeleid en er middelen en mensen toe gegeven.
Ik ben zo blij dat ik het geloof weer heb teruggevonden en niet helemaal ben kwijtgeraakt door mijn ervaringen.
Dat was alleen mogelijk door los te komen van alle leugens over God en mijzelf en van onderaf aan opnieuw het geloof te ontdekken.
Ik kan me zo goed voorstellen dat veel slachtoffers het geloof zijn kwijtgeraakt.
Toch gun ik ze dat ze de ware Jezus mogen leren kennen, de Jezus die onrecht haat en het recht liefheeft.

7-3-2010

Ik heb gisteravond de tijd en de rust genomen om naar de uitzending van rondom 10 te kijken over het seksueel misbruik in de katholieke kerk.
Ik ben blij dat ik dat besloten heb.
Het was goed om naar te kijken en er vanuit mijn kamer deel aan te nemen.
Ik voelde me wel wat eenzaam zo op een afstand in mijn kamer, maar toch deed het me goed, omdat er veel gebeurde in de uitzending.
Het belangrijkste was de openhartigheid waarin de discussie werd gevoerd.
Verschillende partijen kwamen aan het woord en deelden hun visie en ervaring en zo kwam het bij elkaar. Soms voelde je de schrijnende afstand, soms kwam het naderbij.
Bekende gezichten ook: Ruard Ganzevoort en André Lubbers, waarbij vooral laatste mij verraste door zijn ervaringsverhaal te vertellen dat mij echt raakte om de herkenbaarheid.
En vast mij niet alleen.
De ervaringsverhalen van de slachtoffers waren zo eerlijk en pijnlijk. Echt stoer om dat na zoveel jaren op TV te durven en kunnen vertellen.
Ik vond Ruard Ganzevoort niet zo sterk aanwezig; dat viel me eigenlijk wat tegen. Waarschijnlijk is hij op schrift beter dan in gesproken woorden.
Ik vond het in ieder geval een mooie en zinvolle uitzending.

9-3-2010

Gisterochtend is mijn coach van Refrisk langsgeweest met het nieuws dat het UWV niet akkoord gaat met verlenging van het IRO-traject. Dat houdt dus in dat ik niet meer reïntegreer.
Het is goed hoor, wat mij betreft kan het UWV en het IRO barsten.
Ik voel me opnieuw in de kou gezet.
De enige oplossing is uiteindelijk toch zelf je weg vinden en dat ga ik dan maar doen.

Gistermiddag heb ik de eerste muur geschilderd met F. Ik had niet gedacht dat we die grote muur af zouden krijgen in een paar uur, maar het is gelukt.
Vandaag staan er geen schilderwerkzaamheden op de planning, maar ga ik verder met inpakken en het regelen van de provider. Niets dan ellende met die providers; ik ben er nu al sinds december mee bezig...
Ik raad vooral niemand aan om met Tele2 in zee te gaan!

Ik heb flink de pest in de spam die ik 2 keer per dag moet weghalen uit mijn gastenboek. Die wordt gewoonweg belaagd momenteel. Mysites is bepaald niet snel met reageren; ik hoop dat ze er snel iets aan gaan doen, want het kost mij onnodige tijd die ik veel beter kan gebruiken.
Bovendien nodigt het niet uit tot nieuwe reacties.

10-3-2010

Gelukkig heeft mysites het spam-probleem kunnen oplossen.

Vandaag ben ik weer erg druk geweest met de verhuizing.
Ik ben naar de praxis geweest om verf bij te halen - wat is dat duur zeg! - en daarna met mijn vriendin J. gaan schilderen in mijn nieuwe huis.
We zijn weer een stukje verder gekomen.
Bovendien is de vloerbedekking voor een deel van de ruimtes bezorgd en hebben we dat samen op de eerste verdieping gekregen.
We hebben tussendoor samen met de hond van haar gewandeld in het natuurpark er vlakbij en op het balkon gezeten.
het was goed te doen uit de wind.

In mijn hoofd speelt het nieuws erg door dat ik pas heb gehoord, namelijk dat de voorganger van mijn vorige kerkgemeente wordt beschuldigd van seksueel misbruik. Ik ben hier aardig van ondersteboven.
Wat ik altijd al ongezond heb gevonden is dat deze man door de kerkgemeente, maar ook door veel andere christenen zo op een voetstuk wordt geplaatst en als een soort heilige wordt beschouwd. Hij is goed in z'n preken en in evangelistatie. Dat is mooi, maar het is en blijft een mens. Dat blijkt dus nu ook. Als het waar is en als men het wil geloven dan zal dit nog wel heel wat voeten in de aarde hebben.
Iemand die voor zoveel mensen zo perfect is, dat wordt nog wat.
Helaas zou het niet de eerste keer zijn dat iemand met zulk charisma heel wat minder perfect blijkt te zijn in de achterkamertjes.
Ik ben in elk geval aardig geschokt.










































[ terug... ]